Out to Sea (1997)

Jack Lemon en Walther Matthau zijn de hoofdrolspelers in deze komedie die eigenlijk niet heel grappig is. Ik heb wel eens beter werk van het duo gezien. De constellatie is vertrouwd. Matthau is de vrijbuiter die zich met allerhande zwendelpraktijken in leven houdt. Lemon is de correcte burgerman die na jaren trouwe dienst pensioen ontvangt en een saai en risicoloos leven leidt. Samen bevinden ze zich dankzij Matthau op een cruiseschip en hebben daar grapige belevenissen.

Hoewel de opzet van het verhaal komische potentie heeft, lukt het de beide heren niet om grote hoeveelheden humoristische vonken te laten overspringen. De interactie tussen Lemon en Matthau is lusteloos. De esprit ontbreekt. Zo is er een scène waarin Lemon Matthau leert dansen. In vroeger tijden zou zo‘n scène ongetwijfeld tot uitbundige improvisatie uitnodigen en veel hilariteit opleveren. In plaats daarvan toont de scène twee vermoeid ogende heren die hun uiterste best doen om leuk te zijn, maar wier capriolen niet meer dan een glimlach opwekken. Dergelijke scènes zijn er veel.

Het zal ook deels aan het script liggen. Dat is zouteloos en lijkt zonder veel creatieve inspiratie tot stand te zijn gekomen. Het lijkt eerder alsof men heeft geprobeerd om nog eenmaal een financieel slaatje uit de samenwerking tussen de Grumpy Old Men te slaan zonder de grumpy old men daarbij te voorzien van lachwekkend materiaal.

Matige film waarin twee oude vrienden terecht komen op een cruiseschip als deel van het entertainment programma. Het cruiseschip vormt een prima decor voor deze toch wat oubollig overkomende komedie. Alhoewel vermakelijk, nergens echt om gelachen. Uiteraard blijven Jack Lemmon en Walter Matthau een uitstekend duo, maar dit is zeker niet hun beste film.