The Asphalt Jungle (1950)

Best een aardige film noir van Huston. Miklos Rozsa's muziek draagt voor een groot gedeelte bij aan de gehele, typische film noir sfeer. Hayden is ook erg op zijn plaats als de ''held'' van het verhaal. De film is ook erg memorabel voor de eerste echte rol van Marilyn Monroe, die het zeer aardig doet. James Whitmore is ook errug goed. De cast, de muziek en de regie is het probleem niet echt, maar de film is gewoon niet zo bijzonder. 3 sterren

Erg vermakelijke noir met een prima gecaste Hayden als muscle man.

Film schiet lekker op en het verhaaltje is eigenlijk leuker uitgewerkt dan in veel andere films in dit genre, zoals Rififi bvb.

En Marilyn is weer heerlijk in haar kleine rolletje .

Goed opgebouwde en spannend uitdraaiende thriller.

Merkwaardig is de verrassende, reeds vampachtige verschijning, van Marilyn Monroe en terloops, de kledy van de inbrekers gezien ? Kostuum met stropdas, dikke overjas, hoed en zelfs één met een dikke sigaar.

Na het rampzalige Ocean's Twelve moest ik voor mezelf weer even bewijzen dat heistfilms heel leuk kunnen zijn en deze film van John Huston leek me wel een goede keuze. Eens te meer omdat The Asphalt Jungle het genre min of meer op de kaart heeft gezet. Ik zou niet meteen willen stellen dat het de beste heistfilm ooit is (zo uit mijn hoofd zou ik Rififi noemen), maar het komt er wel bij in de buurt.

Wat met name opvalt aan de film is dat Hustons interesse niet op de eerste plaats bij de overval lijkt te liggen. De uiteindelijke kraak duurt vrij kort en ook de planning en de opbouw ernaar toe vormen niet het leeuwendeel van de film. De inbraak dient vooral als katalysator voor het verhaal, dat de karakters tegen elkaar uitspeelt. De interesse van de film gaat namelijk uit naar de karakters. Huston gebruikt zijn tijd voornamelijk om de personages zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Met succes.

Zoals te verwachten valt zijn de dieven allemaal verschillende types. De meesten van hen zijn van óf though guys óf gedreven persoonlijkheden, de twee karakters die je het meest tegenkomt in Hustonfilms. Wat wel afwijkend is voor een Hustonfilm is hoe sympathiek de portrettering van de personages is. Het zijn natuurlijk criminelen, maar ze worden genoeg achtergrond gegeven om ze nooit als slechts schurken over te laten komen. DIt komt wel vaker voor, maar Huston weerstaat ook weer het andere uiterste: de personages zijn nou ook weer geen ideale schoonzonen uit de Oceanreeks.

Nodeloos om te zeggen dat het acteerwerk dan ook uitstekend is, van Sterling Hayden als de sterke, wat dommige man, via de wezelachtige geldschieter Louis Calhern, tot het wijze meesterbrein van Sam Jaffe. Monroe heeft zoals bekend een klein rolletje, maar het is jammer dat tussen dit acteergeweld zo'n slechte acteerprestatie zit. Sorry, maar ik kon er echt niets mee.

Let verder ook op de sfeer. De belichting is geweldig, maar ook de locaties zijn sterk gekozen. Let met name op de opening waarin Hayden voorzichtig op de vroege ochtend door de verlaten straten van de stad loopt. Erg sfeervol en je zit meteen in de film.

Het enige dat er stiekem een beetje ontbrak was een bepaalde spanning. Toegegeven, ik miste het niet zoveel als je zou verwachten bij zo'n film, omdat ik het meer als een karakterfilm ervaarde, maar spanning hoort er toch een beetje bij. Vreemd genoeg had ik hetzelfde probleem bij de vergelijkbare Kubrickfilm The Killing. Overigens vind ik The Asphalt Jungle beter. Kubrick is meer geïnteresseerd in plot, Huston in personages. Dan kies ik toch altijd voor de personages.

4*

P.S.: Over de poster: ik heb een sterk vermoeden dat die van een heruitgave van de film is, gemaakt nadat Monroe een ster geworden is. Het viel me op dat Monroe namelijk tijdens de openingscredits totaal niet genoemd wordt, terwijl ze op deze poster ineens first billing heeft. De film zelf pronkt in de credits met Jean Hagen als de grote vrouwelijke ster. Ik kan niets bewijzen, maar waarschijnlijk is dit de originele poster van de originele release. Wel een minder mooie helaas.

The City Under the City

Langzaamaan ben ik aan het proberen om zoveel mogelijk films met Marilyn Monroe te zien, hoe klein haar rolletje ook mag zijn maar vooral de minder bekende zijn zo moeilijk om aan te geraken. Ik spring dan ook altijd een gat in de lucht wanneer ze er een op televisie geven die ik nog niet heb (gezien)

The Asphalt Jungle is in alle opzichten een rauwe klassieke gangsterfilm ware het niet dat de film niet naar de kraak toewerkt als climax maar eerder de kraak in het begin plaatst en dan de gevolgen laat zien. We zien een pre-Sin City waar de misdaad, drank en drugs overheersen en waar iedereen in geldnood lijkt te zitten. Riedenschneider komt juist uit de gevangenis en heeft een plan om een juwelier te roven maar hij heeft geen crew. Gaandeweg komen er naar Riedenschneider dan ook een aantal coole en voor memorabele personages tevoorschijn. De corrupte advocaat, de muscle man, de safekraker, ... Stuk voor stuk criminelen van de ergste soort soms maar tegelijk slaagt Huston er eigenlijk in om er geen kartonnen personages van te maken maar echt mensen van vlees en bloed. Uiteindelijk begin je dan ook sympathie voor die mannen op te wekken. Vooral naar het einde toe wanneer alles echt compleet begint mis te lopen leef je mee met de personages. Vooral met Riedenschneider die wordt gepakt in een moment van zwakte en Dix die uiteindelijk toch terug op zijn boerderij zit maar sterft.

Het lijkt idioot om te zeggen maar wat een cast. Oorspronkelijk alleen opgezet voor Marilyn Monroe (die het zoals altijd helemaal niet slecht deed en er weer beeldschoon uitzag) maar de andere acteurs overtreffen haar met een straatlengte. Calhern als corrupte advocaat. Corrupt tegenover de wet maar ook tegenover zijn partners. Whitmore als de gebochelde chauffeur die nog een knappe woedescène krijgt in de gevangenis maar de twee steracteurs van The Asphalt Jungle zijn toch Sterling Hayden en Sam Jaffe als Dix Handley en Doc Erwin Riedenschneider.

Uitstekende noir die soms iets te traag ging (vooral in het begin)

dikke 4*

People are being cheated, robbed, murdered, raped. And that goes on 24 hours a day, every day in the year. And that's not exceptional, that's usual. It's the same in every city in the modern world. But suppose we had no police force, good or bad. Suppose we had... just silence. Nobody to listen, nobody to answer. The battle's finished. The jungle wins. The predatory beasts take over.

John Huston is zo'n typische regisseur die bijna alleen maar films produceert die ik maar matig en overgewaardeerd vind. Films als Key Largo, The Maltese Falcon en The African Queen vond ik nog redelijk genietbaar maar daar was dan ook alles mee gezegd, The Treassure of the Sierra Madre was dan weer een verbetering. The Asphalt Jungle is de eerste film van John Huston die me meer dan zeer goed bevallen is.

Het verhaal gaat over een diamantroof georganiseerd door een professionele inbreker van Duitse afkomst die zeven jaar lang heeft nagedacht over de perfecte inbraak. Na zijn vrijlating vind hij al vrij snel een groepje van perfect gecaste criminelen die hun deel in de roof willen hebben. Vooral Sterling Hayden vond ik opvallend goed in zijn rol zitten, hij speelde de rol van een 'hooligan' die verliefd wordt op een vrouw die hem uit de nood helpt na zelf iets voor haar gedaan te hebben. Ook Angela (gespeeld door Marilyn Monroe) was een leuke, opvallende verschijning als het vriendinnetje van de veel oudere en rijke Allonzo Emmerich (Louis Calhern) die zijn vrouw bedroog voor haar. Verder vond ik ook Sam Jaffe een memorabel personage neerzetten als Doc, het personage dat de roof bedacht. De overige personages waren ook stuk voor stuk goed neergezet..

Het tempo van het verhaal was uitstekend, de film had met zijn twee uurs de perfecte speelduur waardoor het allemaal goed te volgen was. Neem daar ook nog zeer goede dialogen bij en een hoop goede one-liners en het mag duidelijk zijn dat The Asphalt Jungle een zeer vermakelijk heistfilmpje is..

4.0 sterren

Erg goede film-noir en behoort zeker tot mijn favoriete films van John Huston. Ik vond dat het verhaal erg prettig en vlot werd verteld en Louis Calhern zet een erg sterk personage neer. Ik was vooral gecharmeerd van hoe hij balans houdt tussen werk en zijn vrouw en hoe hij zijn karakter (wat anderen al snel clichématig zouden benaderen) fris en interessant houdt. Ook leuk om Marilyn Monroe in haar bijrol langs te zien komen. Vol met roof en 'double crossing' is The Asphalt Jungle een zeer geslaagde film-noir.

Monroe.

En hoe mooi ze echt was. Iets wat je duidelijk kunt zien in deze film.

Sowieso een vermakelijke cast en een leuk verhaaltje. De kraak zelf is wat mager, maar de film kent gelukkig veel vaart. Ook de characters zijn erg leuk.

Het einde voelt een beetje aan als geforceerd noir. Maar goed, je kunt niet alles hebben in het leven. Mooi gefilmd ook.

Zeer goed.

Aardige noir.

Goed geacteerd (soms wat theatraal maar dat is inherent aan de periode geloof ik), aardig verhaaltje, sfeervol in beeld en geluid. Echt meeslepend vond ik het niet, maar leuk is het wel. Leuk einde ook.

3*

Erg jammer van dat wat matige eerste half uur, wat simpelweg gewoon te traag was. Gelukkig werd het daarna een flink stuk beter. Ik heb nu ook een paar films van John Huston gezien en ik vind het een uitstekende regisseur. Een van de betere uit zijn tijd, ook kon die man erg sterk acteren trouwens (zijn rol in Chinatown bijvoorbeeld). Volgens mij heeft Kubrick ook goed naar deze film gekeken voor zijn The Killing, zeker de structuur van beide films hebben veel vergelijkingen.

Maar over het algemeen was The Asphalt Jungle een prima film, die zoals ik al zei een matige eerste half uur kent. De film wordt daarna gelukkig wel weer beter en kent zelfs wat momentjes waar ik wel een WOW moment had (de kraak bijvoorbeeld). Jammer dat het laatste gedeelte weer wat minder was, al het het laatste kwartier nog steeds van prima niveau. Maar vermakelijk blijf het altijd wel.

John Huston heeft voor deze film een aantal erg sterke personages bedacht. Sterling Hayden steelt de show als de ´´hooligan´´. Ook deden de rest van de acteurs het prima en was ook de bijrol van Marylin Monroe leuk. Maar verder heb ik me dus prima vermaakt met deze leuke noir. Het begin was vrij matig, de kraak zelfs was geweldig en de laatste 10 minuten waren helaas weer ietsje minder, maar over het algemeen was dit een prima film.

3 sterretje zijn binnen.

Uitstekende caperfilm met een film-noir-sausje die ongetwijfeld als voorbeeld heeft gediend voor soortgelijke films later. De film verveelt geen moment alhoewel de laatste 10 minuten wel wat ingekort hadden kunnen worden (iets teveel eindes). Redelijk spannend en goed geschreven personages geportretteerd door een sterke en uiteenlopende cast.

Een vermakelijke heistfilm dit, een genre wat ik, mits goed uitgevoerd, zeker kan waarderen.

The Asphalt Jungle is zeker goed uitgevoerd al heeft de film het probleem nogal aan de trage kant te zijn. Dat hoeft bij een film op zich geen probleem te zijn, maar in deze film, vond ik het op de een of andere manier niet altijd even goed werken. Huston is een regisseur die mij al een paar keer goed bevallen is en ook deze film heeft zeker zijn erg goede momenten.

Huston besteedt in het verhaal vooral aandacht aan de personages, die allemaal een redelijke goede uitwerking krijgen. Daarnaast spelen de acteurs ook zeker niet onaardig. Sterling Harden steelt wat mij betreft de show als spierbundel, die soms niet al te snugger oogt. Ook valt het kleine rolletje van Marilyn Monroe op. Wat mij vooral opviel is hoe mooie vrouw ze hier eigenlijk is. Best apart, want in Some like it Hot, een film van 9 jaar later, vind ik haar er echt een stuk minder knap uitzien. Het daardoor duidelijk dat ze eind jaren vijftig al over haar hoogtijdagen heen is. Maar hier is het zeker een mooie vrouw.

Verder kent de film een sfeervolle belichting en ook best mooie locaties. Grote minpunt van de film is dat ik ondanks dit alles niet echt gegrepen werd door het verhaal en alles wat de karakters overkwam. Ook misste ik een bepaalde spanning, die ik veel andere noirs vaak wel kan terugvinden. Dat maakt van The Asphalt Jungle zeker geen slechte film, maar er had zeker nog meer in gezeten.

3,5*

Heel okeeje filmnoir met een aardige heist d'rin. Het wordt zelfs best spannend, wanneer dat feest losbarst . Qua opbouw of speelduur had het misschien wat beter gekund. Na de heist-scene dendert de film nog lange tijd door, maar al met al blijft het allemaal goed te doen met een cast van ondermeer Sterling Hayden en Marilyn Monroe. Het einde vond ik echter helaas moralistisch en theatraal.

Een van de beste film-noirs en met "Moby Dick" de beste film van John Huston die ik gezien heb. Deze film moet het voor mij vooral hebben van de uitstekende cast en de geniale wijze hoe de regisseur de karakters neerzet. Er is geen plaats voor heldendom. Alle karakters hebben hun sterke maar ook vooral hun zwakke kanten. Dat laatste wordt het illustere gezelschap misdadigers uiteindelijk ook fataal.
Het eerste half uur van deze film vond ik wel een tikkeltje langdradig maar nadat de criminelen eenmaal de plannen gemaakt had voor de kraak kwam de vaart er goed in. Het einde - Sterling Hayden die doodbloedde in de wei tussen zijn geliefde paarden - mocht dan wel moralistisch en theatraal zijn zoals 'Vinokourov' berichtte maar ik vond het wel een prachtige scène.
The Asphalt jungle is ook de eerste bekende film waarin Marilyn Monroe - ik heb ze nog nooit zo mooi in een film gezien - een rol speelde. Hiervoor acteerde zij slecht in onbekende niemandalletjes.

4,5*

Rauwe caper noir met een kraak die naast een heel subgenre ook de film op gang trekt in een door misdaad en corruptie verziekte stad waar persoonlijke zwakheden fataal zijn. Gave opening met een man op de vlucht door de duistere straten van een Amerikaanse grootstad. Samen met het slot, op ander grondgebied, eigenlijk de enige keren dat Hudson afstand neemt van z'n cast.

Daartussen zit hij er beduidend dichter op en vormen kwalen als hebzucht en verlangen de drijfveren voor een plan dat anders uitpakt dan gedacht. De plot staat wat dat betreft ook niet stil. Hayden is een lompe gigant, maar ook Calhern maakt indruk als louche, in de hoek gedreven advocaat met knappe maîtresse. De titelspeech had iets bescheidener gemogen in deze verder robuuste film.

Deze film had ik al jaren willen zien, als klassieker èn als één van de hoogtepunten uit het werk van John Huston, maar toen dat dan eindelijk gebeurde (ik denk een jaar of tien geleden) was ik eigenlijk meer verrast door de overeenkomsten met Kubricks The killing (een film die ik wèl heel goed kende, met hetzelfde verhaal van een roof die verkeerd loopt, dezelfde invalshoek van de privélevens van de bendeleden, en dezelfde hoofdrolspeler) dan dat ik op de kwaliteit ervan kon letten. Pas nu ik hem herzie valt me op wat een absoluut briljante film dit is, en wat een blauwdruk dit is voor alle heist-films die hierna zijn gekomen. Als je het taalgebruik een beetje moderniseert en het geweld een beetje harder maakt (nergens voor nodig, maar een 21ste-eeuwse producer zou dat ongetwijfeld willen) zou je het script zonder veel wijzigingen nú opnieuw kunnen verfilmen. Onvoorstelbaar. Ook geweldig ensemblespel, echt alle acteurs zijn geweldig gecast, maar twee mensen springen er voor mij uit: Louis Calhern als charmante schurk (vooral leuk omdat ik hem nog niet zo lang geleden al even charmant zag zijn in High society) en natuurlijk Sam Jaffe als Doc Riedenschneider

Die Sterling Hayden moet trouwens ook een mooi tiep zijn geweest, hij schijnt zó'n minachting voor z'n filmcarrière te hebben gehad dat hij ooit heeft gezegd: "Als ik het geld had, dan zou ik het negatief opkopen van elke film die ik ooit had gemaakt… en er een enorm vreugdevuur mee maken." En dat terwijl hij heeft gewerkt met Huston, Kubrick (The killing en Dr Strangelove), Altman (The long goodbye), Coppola (The Godfather) en Bertolucci (1900), toch niet iets om je voor te schamen.

Grappig feitje : als de middelste man in de line-up van verdachten aan het begin van de film zien we Strother Martin (later bekend van Cool Hand Luke en The wild bunch) in zijn eerste filmrolletje.

Degelijke misdaadfilm zoals we van John Huston doorgaans gewend zijn. In het eerste deel neemt hij de tijd om de karakters van alle betrokkenen te tekenen, waarna hij in het tweede deel (na de inbraak) een voor een met hen afrekent. Solide vertolkingen van Sam Jaffe, Louis Calhern en Sterling Hayden. In veel commentaren wordt Marilyn Monroe genoemd, maar haar aandeel in deze film is marginaal en niet meer dan een kanttekening bij Calhern’s dubieuze karakter.

Verdomme, wat was Marilyn Monroe toch mooi. Onvoorstelbaar. Kleine rol in deze 'Asphalt Jungle', een film waar ik zeer van genoten heb. Het zijn vooral de onbetaalbare noir-sfeer, het vermakelijke (heist) verhaal en de verschillende, interessante personages die deze film, ondanks het ietwat trage tempo bijzonder vermakelijk maken. Van begin tot eind intrigerend. Met recht een goed gewaardeerde klassieker.

IJzersterke film van Huston die me van begin tot eind wist te boeien. De film is spannend, mooi geschoten, en scenario zit ook goed in elkaar.

De acteerprestaties zijn erg goed, waarbij ik eigenlijk geen zwakke schakel kon ontdekken. Leuk om Jean Hagen te zien in deze prent, net nadat ik haar in Singin' in the Rain zag- enige twijfel over haar echte stem is nu in elk geval verdwenen. Ik wist overigens niet dat MM hierin meespeelde, ze was beeldschoon in deze film, maar haar rol is natuurlijk beperkt.

The Asphalt Jungle lijkt inderdaad wel een blauwdruk voor de heistfilm, al is het opvallend hoe rustig Huston het verhaal ontvouwt en eerst de karakters en de onderlinge relaties wat ontwikkelt. Wie de film opzet voor spanning en sensatie, zal zich tijdens de eerste drie kwartier wellicht wat achter de oren krabben, en ook daarna schijnt dat soort actie nauwelijks Hustons beoogde effect. De kraak zelf is natuurlijk interessant om te zien, maar het gaat hier meer om de gevolgen. De production code was nog in full swing, dus de filmhistorisch geïnformeerde kijker weet wat dat betekent. You can't get away with nothin'.

Hayden blijft voor mij een (nog niet helemaal) acquired taste, maar hij is hier behoorlijk goed op zijn plaats, en ook de andere karakters zijn prima gecast. Van de vier Oscarnominaties werd er overigens niet eentje verzilverd, maar een klassiekerstatus verwierf The Asphalt Jungle wel. Een jonge Monroe in een klein rolletje is mooi meegenomen. Degelijke zwart-wit cinematografie van Harold Rosson en een minimale score van Miklós Rózsa.

4*

Kon mij stukken beter smaken dan Franse broertje Rififi . Met name de karakters in Asphalt Jungle zijn heerlijk: de simpele hooligan Dix, zijn labiele vriendinnetje Doll, de altijd kalme Doc, de onbetrouwbare Emmerich en, mijn favoriet, de sleazy en nerveuze Cobby. De heist zelf heeft niet bijster veel om het lijf, maar de verhoudingen inclusief de nodige intriges en double crosses worden uitmuntend uitgespeeld. Het einde, waarin de idylle en onschuld van het platteland nog maar eens wordt afgezet tegen de jungle van de grote stad, is even theatraal als sterk.

Typisch Huston. Het kijkt wel weg, script is prima, met veel oog gemaakt (over elk shot lijkt nagedacht en vele zijn er bijzonder goed uit) maar het is ook echt en duf geheel. Zielloos geacteerd, een beetje verouderd en de film weet zo nergens mijn aandacht erbij te houden. 2,5*.

The Asphalt Jungle bleek een klassieke heist movie. Nergens heel verrassend, zeker niet gezien het feit dat het gemaakt is tijdens de Hays code, waardoor de uiteindelijke ontknoping toch redelijk verklapt wordt en waardoor het laatste half uur het toch een beetje het afwachten van het onvermijdelijke is. Maar desondanks is dit verder een solide misdaadfilmpje over een juweliersroof die in eerste instantie lukt, maar waar in de nasleep iedereen uiteraard gepakt wordt of sterft. Er wordt de tijd genomen om de deelnemers, hun achtergronden en hun onderlinge relaties wat uit te diepen, en dito voor de nasleep - de overval zelf is maar een relatief kort deel van de film. En dat werkt best goed, het geeft sowieso iets meer voeling met de personages, die ook gewoon goed neergezet worden door een capabele cast. Met een prachtige jonge Marilyn Monroe in een bijrolletje. Maar het is gewoon heel jammer dat zeker de tweede helft van de film zo voorspelbaar geworden is. Wederom een film die een beetje verpest wordt door die vermaledijde Hays code.

De eerste grote film met Marilyn Monroe, die voordien eerder figuratie deed of in kleine films meespeelde. Meteen heb je haar als kijker gezien natuurlijk. Maar het zegt ook wat over de rest van de film als het bekend staat als 'die film met Marilyn Monroe'. Latere affiches werden aangepast met Monroe eerder centraal. Valse reclame, want ze speelt gewoon een kleine bijrol, maar het was wel een grote ster.

The Asphalt Jungle is een heistfilm, het begin van een nieuw subgenre. Er valt nog wat te leren. Voor mij is vooral de film Rififi uit 1955 een veel beter voorbeeld van het genre dat de spanning mooi weet op te bouwen. De meeste latere heistfilms focussen dan weer op een sterrencast of een opdracht die op het eerst onmogelijk lijkt te zijn met een twist bij de ontsnapping. The Asphalt Jungle is daarin toch anders dan de opvolgers. Meer aandacht voor de naloop en het feit dat de uitvoering van zo'n plan altijd mooi is op papier, maar dat er altijd wel iets kan mislopen. Opvallend voor Hollywood dat op het einde de hele bende dood is (eentje zelfs zelfmoord) en de rest in de cel. .

Het verhaal is best wel goed gedaan en omdat het soms wat van de Hollywood normen afwijkt, wil je weten hoe het verder afloopt. Maar de vaart geraakt er niet echt in en er is niet bepaald aandacht voor echte spanning. Het kabbelt met momenten wat voort en dan is zo'n bijrol van Monroe natuurlijk een opvallend item. Goed gemaakt en knap dat het een nieuwe genre heeft ingeleid. Maar toch wat verouderd en te weinig sfeer.

Een film die eigenlijk op elk vlak als degelijk kan worden omschreven. Een degelijk plot, nergens echt meeslepend maar onderhoudend genoeg. Degelijk acteerwerk ook van de cast, met een vroege (bij)rol voor Marilyn Monroe. De heist is behoorlijk in beeld gebracht, maar niet erg spectaculair. De film kijkt aardig weg, maar zal mij verder niet lang bijblijven.

Een heistfilm waarin de focus wat mij betreft niet zozeer op de heist ligt maar wel op psychologische kadering van de personages. In het misdaadgenre had je in die tijd de bekende hard boiled school (Hammett, Chandler) maar deze film is gebaseerd op een novelle van W.R. Burnett die zich bekent tot een meer naturalistische benadering van misdaad. En dat komt ook duidelijk tot uiting in deze en andere films gebaseerd op werk van Burnett (High Sierra, Little Ceasar). De criminelen in Asphalt Jungle tonen in de loop van de film onder hun grove façade hun menselijke kwetsbaarheid, dromen, frustraties en trauma’s. Zo komt bijvoorbeeld hoofdrol ‘hooligan’ Sterling Hayden over als een bruut maar leer je uit de film dat er in hem in feite een gekwetst jongetje schuilt, tot en met de roerende finale. Meesterbrein Sam Jaffe, een man met al wat jaren op de teller, laat zich dan weer innemen door een nostalgisch verlangen naar verloren gegane jeugdigheid, wat zelfs zal leiden tot zijn voortijdige arrestatie. En zo valt er over elk bendelid wel wat te zeggen. Na de heist ontplooit de film zich als een reeks miniatuur vignetten van elke crimineel. Eén van de uitschieters hier is ongetwijfeld nog de inbreng van Marilyn Monroe (in een bijrol). Ik begrijp John Huston perfect wanneer hij aangaf dat Monroe een actrice is die een ‘entrance’ kan maken wanneer ze de kamer verlaat.
Wat nog meer bijdraagt aan het naturalistische en zeker ook het existentiële aspect van de film is het ontbreken van een soundtrack. Miklos Rozsa wordt dan wel aangekondigd in de begincredits maar zijn bijdrage blijft beperkt tot begin en eind van de film als ik het goed gehoord heb. Dat draagt bij aan een klinische soms documentaire benadering van de heist en wat daarop volgt. Maar dan visueel badend in een prachtige clair-obscur belichting!

Meesterlijk werk.

Net als in "The Killing" kreeg Sterling Hayden het ook hier weer voor elkaar om alleen al met zijn blik heel veel te zeggen. Prachtig!!!

Prima film noir.

The Asphalt Jungle wordt nergens heel spannend en ondanks een voorspelbaar einde is het hele verhaal wel leuk om te volgen. Wat er allemaal mis gaat na de overval keek net wat lekkerder weg dan de voorbereiding ervan. Ik kan niet anders dan deze film gewoon een ruim voldoende geven al was het allemaal niet heel memorabel, buiten dat de legendarische Marilyn Monroe er een rolletje in speelt. De film deed me ook sterk denken aan The Killing van Stanley Kubrick, een net wat spannendere heist film, ook met Sterling Hayden in de hoofdrol.

Hustons zevende lange speelfilm was een experiment van MGM. De studio deed het op dat moment niet zo goed. De wat sjieke overdadige stijl van MGM was enigszins uit de mode en er waren mensen actief die meer hedendaagse films wilde maken. Huston was net weg bij Warner en werd gekoppeld aan deze film.

The Asphalt Jungle was een van de vroegste heistfilms en ook een vroeg voorbeeld van een film die lange tijd bij de boeven volgt, dusdanig lang dat je ze sympathie voor ze hebt. En de film neemt daar veel tijd voor en schetst de verhouding tussen de boeven en suggereert zelfs de zwakke plekjes. Uiteindelijk stort alles natuurlijk in elkaar door verraad, wantrouwen en domme pech. De rijke karakterisering is wat deze film maakt.

Huston is een bijzondere filmmaker die 45 jaar relevante films bleef maken. De laatste letterlijk in een rolstoel en aan de beademing. Nog voor de premiere stierf hij. Heb nog zat van hem liggen en ga dat het komende jaar bekijken denk ik.

Ook een van de eerste films van Marilyn Monroe in een kleine rol. De tweede keer dat ik haar voor dat ze echt groot was zie deze maand.

Op het eerste zicht leek het een standaard heist film te gaan worden met de introductie van verschillende types (muscle guy, iemand die de kluis moet kraken, chauffeur,..), maar de heist zelf neemt erg weinig tijd in beslag. Op een handvol minuten zijn de mannen binnen en buiten met de diamanten. Op zich is het wel eens leuk om een heist film op deze manier te zien. Qua spanningsopbouw valt het redelijk tegen, want het inleidende gedeelte voor de heist is vrij taai om door te komen en wordt eigenlijk enkel gebruikt om de personages te introduceren en hun achtergrond te schetsen. Een bewuste keuze van John Huston, want op die manier krijgen we toch meer sympathie voor de criminelen en na afloop van de heist zat ik toch ergens te hopen dat de mannen op hun pootjes terecht komen (op uitzondering van Emmerich uiteraard). Iedereen probeert zijn hachje te redden, maar het zat er natuurlijk aan te komen dat het slecht met hun zou aflopen. Riedenschneider wordt gepakt in een café wanneer hij denkt dat hij gerust is en Dix sterft wanneer hij terug op zijn boerderij is.

Degelijke film noir/heist film.

3*