Flesh and the Devil (1926)

Daar had ik dus helemaal geen last van. Dit hoort gewoon bij het 'overdreven' acteerwerk in stille films. En de film bevat ook komische scenes (die niet serieus bedoeld waren).

Een heerlijk romantisch drama met Garbo als duivelse feeks. Maar het is met name het camerawerk dat zo nu en dan adembenemend is. Vooral de duel-scene is prachtig.

Een must-see - ook al is het geen meesterwerk - voor liefhebbers van de stille cinema.

Merkwaardig toch dat ge zo'n oldie in één adem uitkijkt. Het is heerlijk filmmateriaal ook.

Greta Garbo is de femme fatale in een sterk dramatisch werk. Dat sommige scènes lang uitvallen is gewoonweg normaal en dat men het gevoel krijgt dat er flink aan overacting wordt gedaan vloeit van zelfs voort uit het feit dat bij gebrek aan gesproken woord, acteurs gevoelens heel duidelijk moesten overbrengen.

Beslist één van de betere stille films die ik zag.

Garbo's gezicht straalde mysterie uit en had een magnetische aantrekkingskracht. Make-up en belichting droegen daartoe bij. In de verleidingsscène met de aansteker heeft John Gilbert eigenlijk een booglamp vast, zodat een felle gloed op het gezicht van de actrice valt. Ze neemt een bekoorlijke pose aan met een sigaret tussen haar gestifte lippen. Antirookcampagnes waren nog niet aan de orde. Kronkelende rook wordt effectief aangewend. De priester gebruikt een sigaarhouder van sepioliet.

Ook weerfenomenen worden optimaal benut. Een trompettende schildwacht wordt tegen het licht van de zonsopgang getoond, zodat je slechts een silhouet ziet. Fel zonlicht valt schuin door een raam naar binnen. Eerst hangt er mist boven het meer, maar tijdens de climax is alles bedekt met sneeuw en ijs. De weerspiegeling van regendruppels valt op het gezicht van Garbo, zodat het tranen lijken.

Het speelt zich in Oostenrijk af, want de nationale vlag hangt te wapperen. Kerk en adel waren nog belangrijk. Overspel leidde nog niet tot een langdradige echtscheidingsprocedure, maar tot een duel op leven en dood. De priester veroordeelt ontrouw in een donderpreek. De vrouw wordt voorgesteld als een succubus, een demon in vleselijke gedaante. Het is onterecht dat zij alle blaam krijgt, alsof de man een weerloos slachtoffer van haar verleidingskunsten is. Tussen de twee mannen bestaat een bloedbroederschap, waarvan de oorsprong in een vroege flashback getoond wordt. De twee vrouwen hebben een tegengesteld karakter: de vamp en het meisje van de buren. Toch groeien zij kort voor het einde naar elkaar toe.

In 1988 voegde de Britse componist Carl Davis symfonische muziek toe, met een wagneriaans vriendschapsmotief en een afwisseling tussen militaristische en romantische passages.