Al Tropico del Cancro (1972)

Hup we pakken Henry Miller's "Tropic of Cancer" en we maken er een potje Euro-trash van!!!

Behalve de titel (shock-value) heeft de film overigens niets met het boek te maken.

Regisseur Gian Paolo Lomi beviel het wel in Haïti dus die dacht als ik wat producenten zo gek krijg mij hier een film te laten maken kan ik hier wat blijven hangen. Producenten eisten dan wel spaghetti-western-regisseur Mulargia als bijstand, maar die zag dat het wel lekker liep en ging lekker op het strand liggen. Hoofdrolspeler De Teffè bemoeide zich eigenhandig met het script omdat ie bang was te weinig close-ups en screen-time te krijgen, maar al zijn toevoegingen werden er met de montage weer net zo vrolijk uitgesneden.

Toch werd het wel een heel prima staaltje Euro-trash in Giallo-sferen ... inclusief de kenmerkende onbekende killer met leren handschoenen.

Duuzend doden voor een kwartje!!!...nou ja in ieder geval minstens een lijk of aanslag iedere vijf minuten.

Met literatuur heeft het dan ook niet zoveel te maken, wel met zweterige blanken in een broeierig Haïti ten tijde van Papa Doc en veel voodoo-dreiging.

Het voodoo-ritueel is volgens de regisseur een opname van een echt ritueel en met toestemming ter plekke door hemzelf gefilmd.

Broeierig filmpje dankzij de onnavolgbare setting in Haïti waar mysterie en dood om de hoek loeren. Het is wel opletten met de versies die van deze film in omloop zijn. Helaas heb ik een gecensureerde versie bekeken waaruit de wat pikantere scenes gesneden zijn hoewel deze essentieel zijn voor de sfeer van deze film. In de jaren ‘70 was het echt wel de gewoonte in Italië om films te versnijden naargelang de vraag van de klant.

Maar er wat van overblijft (minus 4 minuten) is nog altijd wel de moeite waard. Het verhaal heeft een goed tempo en de moorden mogen gezien worden. En dan is er nog de soundtrack van Piero Umiliani die nooit teleurstelt. Als ik de kans krijg, zal ik de volledige versie nog bekijken.