Al Tropico del Cancro (1972)

Fantastische Poster !

Idd, wie zou die nou zo hebben bewerkt?

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Haitiaanse voodoo-giallo met spaghettiman Steffen aka Di Teffe en genre-icoon Strindberg

Enfin, door de locatie origineel te noemen- al is die voodoo een macguffin- giallo die overwegend tot het slasher-type behoort, en ja hoor: ook bij 35 graden en een luchtvochtigheid van 100 procent draagt de hooded killer hier doodleuk handschoenen. De dader is dus degene met schimmelnagels... de slashings zijn gevarieerd en weinig memorabel zij het redelijk in aantal, wel memorabel was degene waar een gozer met een bijtende substantie wordt verminkt, in een loods op een lopende band wordt geflikkerd , en in een soort giertank wordt geknuppeld waar hij nooit meer uitkomt .

Het scenario is een tamelijk rommeltje want behalve 2 regisseurs waren er ook 3 scenaristen, behalve een slasher giallo is het ook een vakantiefolder in film voor Haiti, een mondo-docu met beelden van voodoo-rituelen ( AUTHENTIEK, zo beweren de slotcredits) en gore in slachthuizen, en een sexploitation film waarin Strindberg zich ontpopt tot een onverzadigbare westerse huisvrouw die door zoveel mogelijk zwarte hengsten gedekt wil worden, de poster verwijst naar een lange slomo-droomsequentie waarin behalve een naakte Strindberg ook heel veel gespierde blote negers zijn te zien, geniet er maar van jongens.

Het scenario is dus wat rommelig, weliswaar worden degenen die je als eersten verdenkt keurig afgeslacht, maar de uiteindelijke booswicht blijkt een figuur te zijn van wie we al niet meer wisten wie hij was. Moeten we het slot zien als een anti-kolonialistische bevrijdingsmetafoor ? Die italianen kennende zullen ze dat wel hebben beweerd , ongetwijfeld.

Voor de community vertel er ik nog even bij dat we hier weer worden getracteerd op de genreconforme pisnicht, een vetzak die Peacock-hihihi- heet en er uitziet als een kruising tussen Perez Hilton en Kim.com.

De muziek was uiterst easy listening en leek eerder bij een vakantie reclamespotje dan bij een giallo te horen.

Hup we pakken Henry Miller's "Tropic of Cancer" en we maken er een potje Euro-trash van!!!

Behalve de titel (shock-value) heeft de film overigens niets met het boek te maken.

Regisseur Gian Paolo Lomi beviel het wel in Haïti dus die dacht als ik wat producenten zo gek krijg mij hier een film te laten maken kan ik hier wat blijven hangen. Producenten eisten dan wel spaghetti-western-regisseur Mulargia als bijstand, maar die zag dat het wel lekker liep en ging lekker op het strand liggen. Hoofdrolspeler De Teffè bemoeide zich eigenhandig met het script omdat ie bang was te weinig close-ups en screen-time te krijgen, maar al zijn toevoegingen werden er met de montage weer net zo vrolijk uitgesneden.

Toch werd het wel een heel prima staaltje Euro-trash in Giallo-sferen ... inclusief de kenmerkende onbekende killer met leren handschoenen.

Duuzend doden voor een kwartje!!!...nou ja in ieder geval minstens een lijk of aanslag iedere vijf minuten.

Met literatuur heeft het dan ook niet zoveel te maken, wel met zweterige blanken in een broeierig Haïti ten tijde van Papa Doc en veel voodoo-dreiging.

Het voodoo-ritueel is volgens de regisseur een opname van een echt ritueel en met toestemming ter plekke door hemzelf gefilmd.

Vintage-toys.com: Al Tropico del Cancro TROPIC OF CANCER/VOODOO

Deze stond er op dat moment. Natuurlijk rechtgetrokken. Was inderdaad mooi, maar was niet de poster van het productieland. Vandaar dat ik nu een Italiaanse poster heb geplaatst.

Broeierig filmpje dankzij de onnavolgbare setting in Haïti waar mysterie en dood om de hoek loeren. Het is wel opletten met de versies die van deze film in omloop zijn. Helaas heb ik een gecensureerde versie bekeken waaruit de wat pikantere scenes gesneden zijn hoewel deze essentieel zijn voor de sfeer van deze film. In de jaren ‘70 was het echt wel de gewoonte in Italië om films te versnijden naargelang de vraag van de klant.

Maar er wat van overblijft (minus 4 minuten) is nog altijd wel de moeite waard. Het verhaal heeft een goed tempo en de moorden mogen gezien worden. En dan is er nog de soundtrack van Piero Umiliani die nooit teleurstelt. Als ik de kans krijg, zal ik de volledige versie nog bekijken.