Faccia a Faccia (1967)

Sterke muziek van Morriconne; lekker opzwepend. Vond de film overgens op redelijk wat momenten on-westerns aan doen:maar enkele shoot-outs (en dus ook niet, zoals de meeste films eentje op het einde), niet echt good of bad guys en de rots-achtige omgeving deed ook iets aparts met de film, in positieve zin), omdat er vooral wordt toegespitst op de relatie tussen de professor en de bandiet en de karakter verandering die zij doormaken.
Niet overall even boeiend, maar net als Violent City de moeite waard. Meer Sollima's zijn op komst...

Heerlijke film. Hoog tempo, veel sterke scenes, fraaie locaties. Sollima weet wel hoe hij een verhaal moet vertellen. Bij de uitleg voor een bankoverval zien we bij die uitleg meteen de daadwerkelijke bankoverval. Misschien niet vreselijk briljant, maar het houdt de vaart erin. En dat geldt eigenlijk voor de hele speelduur.

Vond de verschuiving van de karakters niet bijzonder geloofwaardig. Het ging me wat te snel allemaal. Uiteindelijk is het niet zo'n probleem, vooral ook omdat het thema an sich wel interessant is. De muziek en de acteurs maken het af. Dit is zo'n film die je elk jaar, als een oude lp, uit de kast kunt trekken en opzetten. 4 sterren. Sollima begint langzaam een favoriet te worden, een van de betere spaghettiwesterns die ik zag.

Deze een paar maanden geleden bekeken in zowel Italiaanse als Engelse versie.

Italiaanse versie is duidelijk de beste daar meerdere scènes stukken uitgebreider en daardoor interessanter zijn dan in Engelse versie.

Uitermate intrigerende film die vraag stelt wat gebeurt er wanneer twee mensen met volkomen andere achtergrond, milieu en gedachtegang, elkaar dusdanig sterk beïnvloeden, dat ze gaande weg elkaars evenbeeld worden, maar zo danig sterk dat ze hierdoor nog steeds van elkaar blijven verschillen.

Aan het begin is de leraar een ietwat in zich zelf gekeerde en rustige man, die nog nooit met geweld in aanraking is gekomen en wanneer hij bandiet Milian ontmoet weet hij die van moord op mogelijke Pinkerton agent te weerhouden. Op het eind van de film zijn de rollen omgekeerd en is het Milian, die tot inkeer is gekomen en die de leraar tegenhoudt diezelfde man te vermoorden. De cirkel is hiermee rond.

De leraar is zichzelf volkomen te buiten gegaan aan geweld en lijkt geen geweten meer te hebben, terwijl de voormalige bandiet Milian juist zijn criminelen verleden heeft afgezworen en een tweede kans krijgt op een nieuw leven, ver weg van misdaad.

Hoewel deze film qua uiterlijk alle kenmerken van een Spaghetti western bevat, is de film feitelijk veel meer dan een simpel "cowboy" verhaaltje en heeft kijker dan ook veel meer te bieden. Reken niet op simpel wraak- of op jacht naar goudschat verhaaltje met een lang uitgerekt final duel, want dat zit er niet in, maar de film is er niet minder om. Integendeel!

De twee hoofdrolspelers zijn aan elkaar gewaagd, goede score van Morricone en intrigerend script maken dit tot een van de betere westerns uit Italië.

Een acht, ofwel vier sterren.