Il Boom (1963)

Aardige film over een getrouwde man met een rijke levensstijl, die echter totaal blut is. Het wordt allemaal vrij luchtig gebracht, maar het had wel wat scherper gemogen. Vanwege de korte speelduur en het vlotte tempo en dito camerawerk kijkt het wel gemakkelijk weg. Ook helpt het dat Alberto Sordi sympathiek overkomt in de hoofdrol.

Een beetje een vergeten De Sica, nu op Netflix, mooie kans weer eens wat verder in het oeuvre van de Italiaan te duiken. Il Boom is best vermakelijk, met Sordi weer eens als onhandige antiheld, en kent een aantal leuke momenten, zoals wanneer de rijke vrouw Sordi thuis uitnodigt maar het gesprek een volledig andere wending neemt dan verwacht. Ook de feestjes waarbij de vrienden vooral op elkaars vrouw loeren vond ik wel leuk om te zien. Maar het blijft een beetje oppervlakkig, al is het einde hoewel wat lang uitgesponnen nog best sterk. Het personage van Sordi twijfelt en blijft twijfelen, terwijl de voorbereidingen voor de transplantatie gestaag doorgaan, als een machine die, eenmaal in beweging, niet meer valt te stoppen.

Raymond van het Groenewoud zong "Je veux de l'amour" en "ook geld, geld, om cadeautjes te kopen en aan iedereen te geven, opdat ze van me houden..."

Maar houden ze wel echt van hem ?

Vittoria de Sica stelt zich die vraag en hoe ver kan een mens gaan... in een best plezierige, menstekenende komedie met een morbide smaakje en alweer met de populaire en sublieme Alberto Sordi.

Nog altijd zeer genietbare film uit het gevarieerde oeuvre van De Sica.

Sterke film die soms helaas iets te veel op komedie hint en te luchtig blijft en daardoor kracht verliest. Ook vind ik hoofdpersoon maar weinig sympathiek en zijn vertolker maakt er ook niet veel meer van dan een melodramatische babbelaar. Dat is allicht een acteerstijl, maar ik vond ook afbreuk aan de film doen. Vooral omdat het einde meer draait om zijn psyche en dat overbrengen lukt hem niet.

Jammer, want als portret van een tijd waarin het land langzaamaan weer naar de toekomst kijkt is dit ding erg fraai. Het land leeft, of dat nu de bouw is of een showroom van nieuwe auto's of de vele feestjes. Ergens voel je dat de regisseur precies dat wilde laten zien. Een land met een toekomst en helaas ook (al dan niet zelfgekozen) slachtoffers. Visueel soms erg mooi met contrastrijk zwart-wit en vooral de scènes in de avond zien er fraai uit. 3,5*.

Giovanni Alberti (Alberto Sordi) heeft op te grote voet geleefd. Hij wilde zijn vrouw Silvia (Gianni Maria Canale), een generaalsdochter, te veel behagen en niet onderdoen voor zijn leidinggevenden, die profiteren van de vastgoedboom in Italië en van feestje naar feestje gaan. Nu moet Giovanni op korte termijn 3 miljoen lire regelen, anders komen de deurwaarders alles weghalen. Mevrouw Bausetti (Elena Nicolai), echtgenote van de grootste vastgoedontwikkelaar, komt met een voorstel. En het blijkt iets heel anders dan wat Giovanni (en de kijker) aanvankelijk denkt. (Realiseer me nu door aanvankelijk per ongeluk 'Baustetti' te typen in plaats van 'Bausetti', dat de naam waarschijnlijk een woordgrapje op 'Baustätte' is.)

Ik had nog nooit iets van De Sica gezien, dus toen ik deze film zag op Mubi, maar eens gaan kijken. En dat is een zeer aangename kennismaking, want Il Boom blijkt een heel erg Billy Wilderiaanse satire te zijn, die zo op een double bill met The Apartment kan, ook wat betreft kwaliteit.

Net als bij Wilder is het aan de oppervlakte allemaal erg luchtig, met ook de nodige slapstick. Sordi heeft daar ook talent voor. De easylisteningsoundtrack versterkt het gevoel van lichtheid nog eens. Maar ondertussen is de film een serieuze satire op de uitwassen van het kapitalisme, zonder ooit belerend te worden.

Nog een overeenkomst met Wilder: Il Boom is enorm virtuoos gefilmd en gemonteerd, zonder ooit flashy te zijn. Zoals de film opent: dat is nou tempo. Waarom kan dat schijnbaar niet meer in moderne films? Elke scene ziet er ook fantastisch uit, zonder dat je ooit het gevoel krijgt dat De Sica het mooie plaatje gefilmd heeft voor het mooie plaatje. Het feestje waarop Alberti dronken wordt is mijn favoriet - "We zijn hier allemaal socialisten" - maar het einde is ook geweldig gefilmd.

Wel een (te verwachten) minpuntje: typisch Italiaans geluid, waarbij de geluidsband soms helemaal los lijkt komen te staan van het beeld.

(Gezien op Mubi, maar na afloop zag ik dat film ook te zien is op Netflix, de streamingdienst die er alles aan lijkt te doen om zijn klassiekers te verbergen. Misschien toch wel de betere keuze, want Mubi heeft de laatste tijd bij mij last van haperingen.)