Il Boom (1963)

Geen onaardige film, maar ook geen hoogvlieger. De Sica kan beter en Sordi is in vergelijkbare rol beter in Una Vita Difficile.

Aardige film over een getrouwde man met een rijke levensstijl, die echter totaal blut is. Het wordt allemaal vrij luchtig gebracht, maar het had wel wat scherper gemogen. Vanwege de korte speelduur en het vlotte tempo en dito camerawerk kijkt het wel gemakkelijk weg. Ook helpt het dat Alberto Sordi sympathiek overkomt in de hoofdrol.

Een beetje een vergeten De Sica, nu op Netflix, mooie kans weer eens wat verder in het oeuvre van de Italiaan te duiken. Il Boom is best vermakelijk, met Sordi weer eens als onhandige antiheld, en kent een aantal leuke momenten, zoals wanneer de rijke vrouw Sordi thuis uitnodigt maar het gesprek een volledig andere wending neemt dan verwacht. Ook de feestjes waarbij de vrienden vooral op elkaars vrouw loeren vond ik wel leuk om te zien. Maar het blijft een beetje oppervlakkig, al is het einde hoewel wat lang uitgesponnen nog best sterk. Het personage van Sordi twijfelt en blijft twijfelen, terwijl de voorbereidingen voor de transplantatie gestaag doorgaan, als een machine die, eenmaal in beweging, niet meer valt te stoppen.

Raymond van het Groenewoud zong "Je veux de l'amour" en "ook geld, geld, om cadeautjes te kopen en aan iedereen te geven, opdat ze van me houden..."

Maar houden ze wel echt van hem ?

Vittoria de Sica stelt zich die vraag en hoe ver kan een mens gaan... in een best plezierige, menstekenende komedie met een morbide smaakje en alweer met de populaire en sublieme Alberto Sordi.

Nog altijd zeer genietbare film uit het gevarieerde oeuvre van De Sica.

Sterke film die soms helaas iets te veel op komedie hint en te luchtig blijft en daardoor kracht verliest. Ook vind ik hoofdpersoon maar weinig sympathiek en zijn vertolker maakt er ook niet veel meer van dan een melodramatische babbelaar. Dat is allicht een acteerstijl, maar ik vond ook afbreuk aan de film doen. Vooral omdat het einde meer draait om zijn psyche en dat overbrengen lukt hem niet.

Jammer, want als portret van een tijd waarin het land langzaamaan weer naar de toekomst kijkt is dit ding erg fraai. Het land leeft, of dat nu de bouw is of een showroom van nieuwe auto's of de vele feestjes. Ergens voel je dat de regisseur precies dat wilde laten zien. Een land met een toekomst en helaas ook (al dan niet zelfgekozen) slachtoffers. Visueel soms erg mooi met contrastrijk zwart-wit en vooral de scènes in de avond zien er fraai uit. 3,5*.