La Banquière (1980)

Een nogal vervelende film, geheel en al op het conto van de regisseur te schrijven. Een overdreven, dik aangezette barokke film in veel opzichten: vormgeving, hysterische verhaallijnen etc. De andere film van Girod (met Schneider) die ik zag was ook al niet te best, dus ik zal zijn oeuvre verder laten rusten.

Hoewel het tweede deel van de film beter de pruimen was dan het eerste was de voornaamste acttractie uiteraard Romy Schneider. Die hier al helemaal aan het einde van haar carrière is. Ze wordt mooier en mooier, ook al speelt ze hier (met name dus in dat eerste deel) een heel onaangenaam egoïstisch verwende bankierster (en geen bankiersvrouw zoals in de synopsis staat). Als ze glimlacht...

Nu te zien in Amsterdam en Den Haag in het grote (en succesvolle) Romy Schneider retrospectief

Een drama dat door de dikke aanzet als komedie begint.

Dergelijke combinaties werken voor mij nooit.

Schneider doet haar best, en dat is dan ook het enige dat deze film nog een beetje kijk-waardig maakt.

De tweede helft krijgt door haar inzet nog wel een zetje in de goede richting.

Een half uur korter (en dan vooral de eerste helft) zou beter geweest zijn.

Zelden een film gezien die zo prachtig gemaakt was en die zo vervelend was om naar te kijken. Moet helaas beide voorgaande scribenten gelijk geven. En toch was dit geen gemakkelijk tussendoortje. Aan de vormgeving zijn kosten noch moeite gespaard. Alles ziet er perfect uit, de sets, de locaties, fotografie, interieurs, auto's, prachtige kostuums niet te vergeten. De jaren dertig laten herleven, dat kunnen ze wel daar in Frankrijk.

Maar waar gaat het in hemelsnaam over? Wat zijn nou precies de beweegredenen van Emma Eckhert. Wat drijft haar? Is ze nou een gewone oplichtster of een soort Robin Hood-bankier. En die mannen die om haar heen zwerven, wat drijft hen. Sex, macht, geld? Het zal wel, maar ik zie het niet in deze film. Waarom die samenzwering? Om een concurrent uit te schakelen? Vragen, vragen, vragen.

Snapte er allemaal niets van. Terwijl ik toch aardig op de hoogte ben met de Franse geschiedenis van de jaren dertig en de financiële schandalen uit die tijd (o.a. Stavisky, ook al zo'n beroerd gemaakte film). Het betreft de ware geschiedenis van Marthe Hanau, maar de film volgt niet bepaald de werkelijke gebeurtenissen, zeker het einde niet, en geeft er een eigen draai aan. Dat mag natuurlijk, als het maar geen warboel wordt, zoals hier.

Romy is natuurlijk prachtig om naar te kijken. In dat opzicht is iedere film met haar een genot om naar te kijken en hou je zelfs de twee uur die La Banquière duurt wel vol. Ze doet haar best om ook hier te schitteren, maar ze heeft nauwelijks tegenspelers die aan haar gewaagd zijn. En zoals gezegd, naarmate ze ouder werd, werd ze mooier. Wat een vrouw.

'k Geef hem 4 sterren voor beeldvorming, costumering, decors en maquillage.

Helaas is dat allemaal onvoldoende, in dit geval, om er een vlotte, toegankelijke en echt genietbare film van te maken, ook al wordt de film ondersteund door een pak Franse grote namen uit de filmwereld.

Ook de sfeerschepping van de jaren twintig is best geslaagd maar het verhaal is nogal verwarrend, zeker het eerste uur en zelfs meer, en ik zocht vergeefs naar een zeker evenwichtig daar waar eerder komische en speelse toestanden met ernstige financiële zaken worden vermengd.

Prachtige setting maar de film zou eigenlijk voor 100 % op het gevoelsleven van de bankierster in moeten gaan.

Vreemd dat dat niet gebeurd is als je een actrice als Schneider kan laten spelen.

Nu is het mager.. heel mager.