The Train (1964)

Prachtig in beeld gebracht, sterk geacteerd en bovenal een erg vermakelijke film. Het verhaaltje is wat simpel af en toe, maar storend was het niet. Werkelijk een prachtige cameravoering, bij sommige scenes heb ik echt zitten genieten. De muziek en het verhaal hadden wat beter gemogen, maar al met al weer een lekkere, sterke oorlogsfilm uit de oude doos!

Interessant en weinig bekend gegeven uit WO II, namelijk kunstroof door de bezetter, is de aanleiding tot een uiteindelijk boeiende film die wat diepgang in de karakters mist. Burt Lancaster is de franse spoorwegen en Jeanne Moreau amper een tussendoortje. De kracht van de film zit hem in de actie.

Een curiositeit in de film is de aanwezigheid van Michel Simon, een frans vooroorlogs filmmonument (geboren in 1895 !).

Spannende film hoor ! Greep me onmiddellijk bij de keel en liet me niet meer los tot het einde. Er gebeurt steeds wat, en de scènes zijn erg mooi voor die tijd. Sabotage, actie en spanning zijn de drie woorden die deze film kenmerken. Vooral die scène waar ze de trein in het geniep terug naar het beginpunt brengen vond ik erg knap. . Gewoon bekijken !

Mooie oorlogsfilm uit de oude doos. Goed geacteerd, mooie actiescenes, alleen het verhaal is soms wel enigzins zwakjes. Ik blijf die zwart/wit oorlogsfilms toch prachtig vinden, geeft de kijker echt nog een veel authentieker gevoel! Opvallend overigens dat behalve de twee hoofdrollen, de verdere cast hoofdzakelijk uit Fransen en Duitsers bestaat, hoewel ik me hier niet extreem aan erger, vind ik het wel jammer dat in de film dan toch iedereen engels praat. Enfin The Train is gewoon een hele goede verzetsfilm die zelfs nu nog na bijna 50 jaar als een huis staat.

Een goede oorlogfilm...

Zeker sterke oorlogsfilm uit de oude doos...

Prima camerawerk...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Burt Lancaster speelt goed...

Wel leuk voor zwarte film...

Geen grote breedbeeld, maar nog kleiner...

Het is wel moeite waard...

Soms wat houterig geacteerd, qua dialogen is 't ook wel eens harken, maar zo'n oud oorlogsavontuur heeft voor mij altijd wel wat charme in huis. Frankenheimer heeft het letterlijk en figuurlijk al snel op de rails en dan is het best nog spectaculair met ontploffingen, een Spitfire en de bulderende treinen.

Het is klassiek spannend wanneer onze held moet improviseren en de wreedheid van de oorlog wordt ook niet geschuwd. Probleem is wellicht dat The Train ver voor het einde een climax heeft, waarna het weer wat moeizaam op gang komt. Het slot daarentegen is, net als het hoteldametje, weer vrij sterk.

Fraaie film met een sterk plot. Het script leverde een terechte Oscarnominatie op. De beelden en het camerawerk zijn erg fraai. De zwartwitbeelden doen het authentiek overkomen, ook dat bij de treinbotsing echte treinen zijn gebruikt draagt daaraan bij. Het acteerwerk kon op momenten beter, maar het is nu eenmaal de manier waarop toen geacteerd werd.

De film kent een goede spanningsopbouw en blijft de hele tijd boeiend. Het is geinspireerd door het boek "Le front de l'Art". Rose Valland, de schrijfster van het boek, werkte in het Jeu de Paume Museum, dat door de nazi's als verzamelplaats voor de geroofde kunst werd gebruikt, en speelde daar informatie over de kunsttransporten door aan het verzet.

De film vertelt over de strijd tussen een kunstliefhebbende Duitse kolonel die de buitgemaakte kunstschatten niet achter wil laten en een spoorwegman uit het verzet die alles aan doet om de kunsttrein binnen de Franse grenzen te houden. Beiden hebben beperkte middelen en moeten hun inventiviteit gebruiken om hun doel te bereiken. 3,5 dikke sterren.

Stijlvolle klassieke oorlogsfilm, die ik een aantal jaren geleden gezien heb op de zender "MGM" of "TCM". Het verhaal zit best goed in elkaar en weet ook te boeien (misschien hier en daar wel wat langdradig). Ondanks dat dit een zwart-wit film is zag het er visueel aardig uit. Ook zit er voldoende actie in en de cast deed het gewoon goed. Zeker Burt Lancaster in de rol van "Labiche" en Paul Scofield in de rol van smerige Duitse kolonel Von Waldheim spelen overtuigend. Het einde mocht er overigens wezen en hetzelfde geldt voor de fraaie Jeanne Moreau.

Vooral dankzij de talrijke actiescènes een indrukwekkende sabotagefilm, weliswaar geïnspireerd door maar niet feitelijk gebaseerd op ware gebeurtenissen begin augustus 1944 aan de vooravond van de bevrijding van Parijs. Naast de enscenering is ook het acteerwerk van een hoog niveau. Ik denk daarbij aan Burt Lancaster (die als ex-acrobaat alle stunts zelf uitvoerde), Paul Scofield, Albert Rémy en vooral aan Michel Simon. Het is jammer dat deze monumentale, slobberige acteur wegens contractuele verplichtingen elders al vroeg uit de film geschreven moest worden. Ik vind het altijd een genot de man aan het werk zien.

Sterke en originele oorlogsfilm die naast de nodige actie en spanning ook een interessante stelling op tafel legt: is het redden van kunst, of wat breder, nationaal erfgoed, mensenlevens waard?

De laatste scene, met de montage van vermoorde burgers afgewisseld met kisten met kunst, doet vermoeden dat de regisseur het daar in elk geval niet mee eens was, ik weet niet hoe het boek deze vraag behandelt.

En wat ik me later afvroeg: was het nou zo erg geweest als de trein Duitsland had gehaald? Duitsland had al verloren, en de werken zouden vroeger of later boven water komen, hetzij via illegale handel, hetzij via het overlijden van een kunstverzamelaar. Sommige werken zouden wellicht nooit meer terug gevonden worden, maar een hoop ook wel. Misschien zou het enkele decennia duren, onlangs nog werden vele geroofde schilderijen gevonden, dus misschien zouden enkele generaties Fransen hebben moeten opgroeien zonder Cezanne, Monet en Lautrec, maar wie zou schilderijen willen zien wetende dat daar 50 doden voor zijn gevallen? Is toch een beetje decadent.

Maar ook los van dit dilemma is het een prima film, met indrukwekkende effecten (of eigenlijk waren het geen effecten, het waren echte treinbotsingen en de ontploffingen waren met dynamiet) en mooie opbouw. Lancaster speelt goed als de verbeten verzetsstrijder die eigenlijk weinig ziet in het saboteren van de trein maar als er links en rechts kameraden sneuvelen ziet hij ook geen andere uitweg. Dat ze de trein een rondje laten rijden is wel leuk gevonden, toch vroeg ik me af of ze niet gewoon de trein konden stilzetten en het verzet de kunst terug konden laten stelen- de trein werd maar door één gewapende Duitser bewaakt.

Dat de cast grotendeels uit Fransen en Duitsers bestaat is wel een leuk detail, ik stoorde me niet zo aan het feit dat ze Engels spreken, dat is nou eenmaal een gegeven en gebeurt in vrijwel alle Hollywood-producties. Wel een wat aparte situatie als de Duitse bewaker een praatje wil maken met de als Duitsers vermomde soldaten- hij praat dan in het Engels (maar zogenaamd Duits) en de Fransen verstaan hem dan natuurlijk niet, terwijl ze even daarvoor Engels (zogenaamd Frans) met Labiche praatten.

The train (1964) is een mooi geschoten zwart wit film gebaseerd op gebeurtenissen in Parijs (en omgeving) tijdens de tweede wereldoorlog. Deze zijn veel spannender en ingewikkelder geschreven dan in het echte verhaal, wat de film natuurlijk wel aantrekkelijk maakt. De effecten zijn ook goed en Burt Lancaster speelt een goede rol. Ook de Nazi's doen het goed (acteren) al lijkt het Engels praten het realisme wat te schaden.

Aardige film. Met name het rustige tempo (bij momenten, bijvoorbeeld de introductie) valt op als je het afzet tegen hoe zoiets nu zou worden aangepakt. Cinematografisch is het ook mooi verzorgd. Spitfire versus trein is zonder twijfel de beste scene. Helaas drijft men het in het laatste deel allemaal wat te ver, vooral dat verven van de treinstellen is op geen enkele manier met de logica te verenigen, vanuit het Franse verzet net zomin als vanuit de Engelse vliegers of de Duitsers. Verder vond ik het acteren van de bijfiguren wat ouderwets. Moreau blijft met haar onpeilbare melancholie altijd fijn om naar te kijken en Lancaster is eveneens prima. Al met al is The train de moeite waard maar geen tijdloze klassieker.

In het kader van de oude oorlogsfilms op de BBC en de vorig jaar tegengevallen Life and death of Colonel Blimp, zag ik best een beetje tegen deze film op, toch verraste hij me uiteindelijk in de positieve zin meer dan.

De aanloop is behoorlijk maar zodra Lancaster en de eerste tegen werkingen op het rangeerterrein plaats vinden wordt de film uitermate boeiend. Eenmaal de trein onderweg en alle capriolen, sommigen kostelijk zoals het getover met de plaats namen, blijkt The Train een meer dan boeiende en leuke film met spanning en vaart, goede neergezette scènes en camerawerk.

Nadeel is wel het erg 'ingekleurde' beeld van de domme en gemene moffen versus de dappere verzetshelden. Maar zoals gezegd, The Train is een innemende en spannende film voor zijn aanzienlijke leeftijd. Iets dat een dubbele werking heeft aangezien alle spektakel en stunts met de treinen the real deal zijn. Eindoordeel is dan ook dat The Train een prima film is met Lancaster en Scofield als blikvangers.

Het is augustus 1944 en de geallieerden staan ​​op het punt Parijs te bevrijden. De Duitse kolonel von Waldheim (Paul Scofield) is van plan honderden schilderijen van beroemde kunstenaars naar Duitsland te vervoeren. Aan Burt Lancaster als de spoorwegman genaamd Paul Labiche en het verzet de taak om dit te plan niet te laten slagen. Dit is zeer losjes geïnspireerd door feitelijke gebeurtenissen want in werkelijkheid stopte het Franse verzet de trein niet door moedige sabotage, maar door bureaucratische rompslomp. (zie het verhaal over de Franse kunsthistorica Rose Valland) Ondanks alle onlogica van het verhaal. werkt de avontuurlijke actievolle film wel op vrijwel elk niveau. Het hart van de film is dan ook de prachtige actiescenes, zoals een bombardement op een rangeerterrein en een onovertroffen spectaculaire trein-ontsporing/ crash met echte locomotieven. Wel werd de film grotendeels in het Engels opgenomen en de aanwezige Franse acteurs gebruiken naar behoefte Franse of Duitse accenten. De Amerikaanse Lancaster deed geen eens een poging voor een ​​Frans accent. Deze zwart-wit avonturen- annex WO II-actiefilm was een erg fijne en goedgemaakte kijkervaring

Goede oorlogsfilm met realtief weinig actie maar zeker onderhoudend en spannend ( zeker naar het einde toe .

Frankenheimer maakt een film die niet eens zover onderdoet voor zijn superstijlvolle expressionistische meesterstuk Seconds twee jaar later. Hoewel de oorlogsactiethriller The Train een totaal ander soort film is.

Pas de derde Frankenheimer die ik zie, Maar wat doet hij hier veel goed. Met name het ontbreken van dialoog in hele lappen van de film waar hij alles in beelden verteld en niet zelden in details, een kort shot. Verder kent de film bijna geen muziek maar is een groot deel van de soundtrack vooral industiele treingeluiden. Je moet over wat geforceerde Duitse accentjes heenstappen, maar dan krijg je nog wel Lancaster, die zijn moeiteloze machismo hier prima inzet. Een van de weinige acteurs die je een trein kunt laten besturen en het geloofwaardig kunt laten ogen. Bij veel latere acteurs bestaan dat machismo vaak uit maniertjes, maar bij Lancaster geloof ik het. Spannend en opvallend goed gemaakt. Ik moet eens kijken wat er nog meer voor leuks van Frankenheimer is. Regelmatig vrij hard ook.

Uitstekende verzet-avonturenoorlogsfilm. Dvd met Nederlandse ondertitels goed, goed gefilmd en uitstekend geacteerd. Het zwartwit werkt aanvankelijk nog wel goed, smerige locs, smerige oorlog. Helaas wat te lang. Blijft hierdoor wat onderaan hangen in mijn favorietenlijst. En ondanks spanning en goede stunts zwakt laatste half uur af door kat en muis spel, anders hoger gescoord.

The Train is een zeer degelijke oorlogsfilm dat het voornamelijk moet hebben van een aantal sterke actie en sabotage-scènes. Het bombardement op het station is erg spectaculair en prachtig gefilmd, maar ook de scène waarin de Fransen erin slagen om de trein terug naar het beginpunt te brengen, is erg knap gedaan. Het einde waarbij de gijzelaars neergeschoten worden en de kisten met schilderijen buiten liggen, geeft wel een wrange nasmaak, maar pas perfect als afsluiter bij deze film. De hele film lang speelt het dilemma of al die kunst wel een mensenleven(s) waard is en geeft stof tot nadenken.

3*

Zeer strak geregisseerd en gemonteerd, prachtig gefotografeerd (ook en vooral de nachtopnames), weinig maar effectieve muziek, en doorheen de hele film een extreem hoog realiteitsgehalte – de fysieke lokaties zijn zeer overtuigend, ze "voelen" echt. En toch kan ik deze film niet de maximale of zelfs maar een echt hoge score geven. Het gaat niet om een militaire operatie maar om het misleiden van Duitsers met trucs à la Louis de Funès (valse of afgedekte plaatsnaambordjes?!), Burt Lancaster vind ik iets te stoer voor zijn rol, hij is iets te onbeschoft en eigengereid in zijn aanvaringen met officieren van de Wehrmacht die er geen been in zien om ook op het einde van de (verloren) oorlog nog een rijtje gijzelaars in koelen bloede te executeren, en de manier waarop de confrontatie op het einde wordt afgewikkeld is bepaald een anticlimax. (De Engels sprekende Duitsers en Fransen die zoveel gebruikers hier tegen de borst stuiten hebben mij persoonlijk nooit gestoord, zo ook hier.) Kortom, een zeer goed gemaakte film die voor mij net de grootsheid ontbeert.