A Cottage on Dartmoor (1929)

Merkwaardige stille film.
Het verhaal speelt zich voor een groot deel af in een flashback die op zijn beurt kleinere flashbacks bevat. Toch wel niet zo gebruikelijk voor die tijd, dacht ik. Het geheel wordt evenwel zeer kundig voorgeschoteld en blijft boeiend tot het slot.
Een grappig moment is wel als de man het meisje inviteert voor het bijwonen van een sprekende film.
Wat daarop volgt is werkelijk een verheerlijking van het cinemabeleven. Een heel lange scène volgt waarbij getoond wordt hoe toeschouwers in de film opgaan, elk op hun eigen manier. Een schitterende passage, zonder meer.
"A Cottage on Dartmoor" gaat over echte, passionele liefde. Brengt wel een droevig verhaal maar brengt toch af en toe symbolische beelden van optimisme. (het slotshot, bijvoorbeeld)
Een paar goede vondsten. Grappig hoe "Joe" in het begin van de film als het ware IN de film valt en ook wel opgemerkt dat Asquith niet vies was van schaduwbeelden.

Fijne, wat donkere silent, hoor. In A Cottage on Dartmoor zien we eerst hoe Joe uit de gevangenis ontsnapt, waarna we via flashbacks er achter komen hoe het zo ver is gekomen. Het is een verhaal van frustratie en obsessie, waarin de liefde van Joe voor zijn collega Sally onbeantwoord blijft en dit uiteindelijk escaleert. We zien langzaamaan hoe de frustratie Joe tot wanhoop en waanzin drijft, en er worden ook wel wat leuke editing-trucjes uitgehaald om de geestestoestand en emoties te benadrukken. Door dit soort experimentele kantjes in cinematografie en vertelstijl, gecombineerd met een wat naargeestige, claustrofobische sfeer in met name de eerste helft is dit toch een behoorlijke silent geworden. De tweede helft is helaas wat minder interessant, als we de nasleep van de ontsnapping te zien krijgen. Alsnog dik tevreden met mijn keuze om deze film uit de kast te pakken.

Nu dacht ik toch al aardig wat silents te kennen, maar deze was mij tot voor kort volledig onbekend- ik had zelfs nog nooit van de regisseur gehoord. A Cottage on Dartmoor blijkt een uiterst sfeervolle silent uit de tijd toen het genre zo ongeveer op zijn hoogtepunt was.

De internationale cast is prima, met o.a. Nora Banning als Sally- die ik geheel toevallig gisteren zag in Hitchcock's Murder! maar dat terzijde.
Ik zal A Cottage on Dartmoor vooral onthouden om de editing en het camerawerk. De film is visueel fraai, waarbij de steeds gekwelder wordende blik van de jonge kapper resoneert in de beelden en de jachtige montage. De bioscoop-scène halverwege is erg vermakelijk en kan bijna als losse short in de film worden gezien.

Dat Sally op het eind Joe helpt te ontsnappen was nog tot daar aan toe, maar dat ze hem haar foto meegeeft kwam toch over als het wrijven van zout in de wonde- zo bezien zou je het als haar zoete wraak kunnen zien, vermomd als een goede daad. Maar dat was vast niet de bedoeling.