Bound by Honor (1993)

Dit was niet best.

Gezien de notering toch wel een verrassing en voor mij dus een compleet raadsel dat deze film zo hoog staat. Het acteerwerk is dra-ma-tisch! Met name Damian Chapa is een ramp. Het verhaal is onderhoudend, maar ik had het beter gevonden als ze de levensloop van Paco en Cruz ook wat meer hadden uitgelicht. Nu gaat het voornamelijk over Miklo en de gevangenisgang. Hierdoor kreeg ik geen gevoel bij de familieband die centraal staat. De sfeer is prima, zowel binnen als buiten de gevangenis, met goede muziek.

Duidelijk een B-film en op zich moet dat geen probleem zijn, maar drie uur is lang voor een film met een slecht script en ondermaats acteerwerk.

2,0*

Echt geweldige film echt een van mijn favo films staat in mijn top 5

In nagenoeg alles een B-film. Vreselijk slecht acteerwerk en slechte dialogen. Aanvankelijk kon ik nog wel eens lachen om de knullige en slechte dialogen, maar toen ik mij realiseerde dat deze film ruim drie uur duurt verging mij het lachen snel. Het blijft namelijk gewoon zo slecht. Iedere keer dezelfde vervelende stopwoordjes ook. Er zijn enkele bekende acteurs in kleine en onopvallende bijrollen. Hoofdrolspeler Damian Chapa kan er echt helemaal niets van. Zelden heb ik iemand zo slecht zien acteren. Voor een film van halverwege de jaren 90 ziet het er allemaal ook nog eens erg gedateerd uit. Het plot is bovendien redelijk standaard en kon mij verder ook niet echt boeien, al helemaal niet meer dan drie uur lang. Zonde van m’n tijd.

Van de films uit de top 250 die ik echt niks vind kan ik vaak nog wel begrijpen waarom anderen ze goed vinden. Bij deze vind ik het net zo moeilijk te begrijpen als bij The Boondock Saints, Vooral omdat gewoon ook niet goed is in zijn soort. Chapa maar ook Burrego zijn echt dramatisch slechte acteurs. Chapa komt op mij over als een kantoorklerk met een sportschoolabonnement en wat gangsterfantasietjes. . De film zit vol met voorspelbare cliche's, zodra dat jongetje in beeld komt weet je al dat hij doodgaat, onschuld moet namelijk altijd dood in dit soort films De film doet ook helemaal niet aan duiding van de tijd, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat we in de jaren '70 en '80 zijn. Verder is de film ongenadig sentimenteel door een aantal dramatische momenten bijna extreem te benadrukken en het raselement wordt zo simplistisch uitgewerkt dat het bijna grappig wordt. Ik wil toch eindelijk eens die hele lijst van deze site zien. En dit was niet de film waar ik het meest naar uitkeek door de waardering van anderen op deze site en de lengte. Ze hadden helaas gelijk. Hackford is een aardige regisseur van mainstreamfilms en hoewel het lang geleden is heb ik best goede herinneringen aan Dolores Claiborne en The Devils Advocate, maar hij maakt deze film zo lang dat ik het laatste uur mijn interesse wel volledig kwijt was. Vond hem ook nog saai.

Blood in, blood out... Een film uit de top250 met heel wat tegenstrijdige meningen. You love it or you hate it. Maar de liefhebbers zijn er wel degelijk voor deze cultfilm. Alleen hoor ik er alvast niet bij. Het lijkt op een misdaadfilm waarbij diverse bendes de straten onveilig maken. Vooral de afgunst en de drang om de meest invloedrijke te zijn, zorgt voor een meedogenloze strijd. Hierbij staat intern de broederschap, vriendschap en loyaliteit centraal.

Op zich dus een prima uitgangspunt ware het niet dat ik het uitgangspunt maar zeer beperkt vond. Over de acteerprestaties is al veel geschreven, maar ze kunnen alleen maar onderschreven worden. Vrij pover en ongeloofwaardig, zelfs op het lachwekkende af. Nog even dacht ik dat het te maken had met het gebroken Engels van de Latino’s, maar het ging toch verder dan dat. Wanneer emoties gespeeld moesten worden, viel menig toch door de mand.

Ook de uitwerking van de gevechten was magertjes. Denk maar aan die messteken bvb. Maar ook het plot was onvoldoende uitgewerkt. Drie uur voor iets wat zich als een epos voorstelt, is hemeltergend lang. Ondanks de belabberde acteerprestaties vond ik de eerste 45 minuten nog behoorlijk waarbij de vriendschap wat centraal staat. Het lange deel in de gevangenis daarentegen katapulteert je zowat in een andere film met weinig affiniteit met de rest van de film. Dat nadien de twee protagonisten elk aan de andere kant van de wet staan, maakte het er niet beter op.

Ontgoochelend dus. Veel meer dan een B-film is dit niet. In niets te vergelijken met diverse andere topmisdaadfilms.

Deze drie punten vind ik niet relevant. De zeer lage ratings lijken mij ook vooral te komen uit het feit dat deze film uiteindelijk voor sommige met tegenzin zeer goed scoort - die neiging hebben we allemaal om een rating als tegenhanger te gebruiken en naar onze realiteit te brengen.

Dat doe ik misschien ook met mijn 4,5* punten, welke in de toekomst 4* zouden kunnen worden. Of gaan we naar 5*? xD

Daarmee zeg ik niet dat de niet-enthousiastelingen geen gegronde redenen kunnen hebben, maar wel dat een zeer lage rating voor mij niet logisch overkomt.

Ondanks de comments met uitleg over de zwakheden (verschil in perceptie) heb ik er van genoten en vond de vele acteurs een mooie chemie hebben en lekker spelen in de milieus waarin het zich afspeelde.

Welke bekende hollywood-acteurs hadden dit saampjes moeten invullen?

Ik hou ook van de dialogen - de stopwoordjes zoals "simon" en "ese" die in het tweede deel de kop opsteken (vanwege het jaartal van die scènes denk ik), hadden wel minder gemogen maar lijken mij ook te stroken met de werkelijkheid. Dit vergt simpelweg meer research.

De meeste figuren zijn m'n inziens ook goed gecast. De kritiek op een van de hoofdrolspelers is begrijpelijk, maar ik accepteer zijn "persoonlijkheid" en uiteindelijk past het voor mij ook goed bij zijn problemen, zogezegde ontgroening, bijna-outcast en uiteindelijke positieverwerving.

Ik snap het, de film heeft begrijpelijkerwijs een aantal triggerpoints waar men een deel van de kijkers ziet afhaken. Switchen tussen talen, gevoelsmatige losbandigheid, de afwisselingen van scènes, figuren met grote verschillen in verbale en non-verbale flow. Ik geniet er juist van en vind het toepasselijk.

Ook chapeau voor het totaal niet ontwijken van de rassensegregatie en rassenoorlogen (op kleine schaal) en op een manier die je zelden tegenkomt in films. En de rol van het gevangenissysteem - alleen jammer dat in een end-quote het relevante en nu nog voortdurende kapitalistische "private prison"-systeem niet werd aangekaart. In plaats daarvan was men gemakzuchtig positief.

Vrij unieke film, toch!? Cultfilm? Daarmee doet men het voor mijn gevoel tekort. Maar ja, indien de grossing en kijkersaantallen niet zo groots waren en de prent toch een aardig groep fans heeft, kan ik hier moeilijk tegenin gaan.

Simon, ese.

Bijzondere, haast onvoorstelbaar slecht geacteerde misdaadfilm van regisseur Taylor Hackford. Een geval waarin ik me ten zeerste afvraag hoe dit het ooit in godsnaam tot de top 250 heeft geschopt. Het is absurd om voor te stellen dat zich meer dan 4 mensen met het scenario hebben beziggehouden en klaarblijkelijk allemaal met de meest karikaturale, abominabele dialogen mogelijk aan kwamen kakken. De voorspelbare en weinig verrassende voortgang raakt verder kant noch wal, verliest zichzelf meermaals in hopeloos aangedikt sentiment en bevat uiteindelijk niet veel meer dan een aantal clichématige uitwerkingen van beter uitgevoerde filmideeën. Positief is dat de regie van Hackford nog voor een beetje tempo zorgt, maar uiteindelijk omtrent deze film drie uur lang erbarmelijk geacteerde figuren die geen moment weten aan te slaan. Ik krijg niet het idee dat er iemand van het totale productieproces maar een enkele keer naar Californië is afgereisd, anders had men wel ingezien dat de uitwerking van deze film hopeloos gedateerd en buitengewoon stompzinnig is.

Eerst en vooral moet gezegd worden dat deze film erg boeiend blijft voor toch wel een lange speelduur van 3 uur. Het voelt allesbehalve langdradig aan en dat is zeker geen sinecure, want veel films met een kortere speelduur voelen langer aan als deze film.

Toch overviel me na een tijdje het gevoel dat ik dit allemaal al eens eerder had gezien. De 3 neven die eerst samen in een bende zitten en door verschillende gebeurtenissen uit elkaar worden gehaald, voelt vrij clichématig aan. Gelukkig wordt het allemaal nog goed uitgewerkt, waardoor er bij mij vrij weinig ergernis ontstond. Wat hierbij zeker en vast helpt, is de lekkere sfeer dat Hackford weet neer te zetten. Los Angeles is vaak een geknipte locatie om dergelijke 'bende' films te laten afspelen, maar het voelt hier ook gewoon erg goed aan. De hitte spat vaak van het scherm af, de doolhoven aan steegjes waarin de mannen achtervolgd worden door de politie, de scène op de berg waar de confrontatie plaatsvindt tussen de Vatos Locos en de Tres Puntos,... de film ademt op dat vlak de juiste sfeer uit. Ook de scènes in de gevangenis zijn best sterk.

De cast was voor mij eigenlijk vrijwel onbekend (op uitzondering van Danny Trejo en Thornton). Ik heb me zeker niet gestoord aan het acteerwerk, maar Damian Chapa mist toch duidelijk de nodige charisma om echt het verschil te maken. Met een betere acteur in zijn plaats zou het niveau van de film zeker nog opgetild kunnen worden.

Ik twijfel tussen een score van 3* en 3.5*, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel omdat de film aardig wegkeek.

3.5*