Oni Srazhalis za Rodinu (1975)

Na al het nodige aan teleurstelling deze week op oorlogsgebied zat ik even te broeden op de volgende stap. En dat werd deze Russische film waar ik even serieus over moest denken hoe deze ook weer heette, en uiteraard moest zoeken om te kunnen kijken. Maar dat bleek deze film meer dan waard en is dit tot nu toe het beste dat ik gezien heb de afgelopen week.

Afijn, They Fought For Their Country kenmerkt zich vanaf het begin al als klassieker qua leeftijd, lengte, en de te verwachten lofzang richting de Russische Helden, want de film is nog van achter het Ijzeren Gordijn om het zomaar te zeggen. Maar vooral dat laatste lijkt mee te vallen waar de opening er niet om liegt qua uitgestrektheid, een eenzame molen als cornerstone en de mannen al veel uren en kilometers onderweg waar een treurig soort grootheid en nietigheid van uit gaat. Waarom zij daar zijn is een al even groot raadsel als waarom een vijand denkt te dit moeten aanvallen en veroveren. Veel gebeurt er aanvankelijk niet waar vooral dialoog overheerst maar ook een bepaalde onzekerheid klinkt en wantrouwen in het opperbevel en regering.

Wellicht geen spetterend begin, toch voelt het geheel authentiek en degelijk aan, iets dat met de eerste oorlogsscenes extra kracht bij wordt gezet. Want deze zijn groot en indrukwekkend van opzet, is het een minpuntje dat de 'Duitse' tanks verre van Duits zijn, van de andere kant is het weer ontzettend interessant ouderwetse tankgeweren in actie te zien in de vorm van de PTRS 41 en PTRD 41. Gezien de enorme stofwolk was de schutter vaak al na het eerste schot gesignaleerd en ten dode opgeschreven maar dat terzijde. Maar de film gaat nog even next level met welhaast hallucinate en nachtmerrie achtige beelden rondom de brandende molen, de brandende grond en oprukkende Duitsers, waar later de gewonde aan rug en benen in het hospitaal ook een bepaalde vibe heeft. Ja, dit is wel interessant, dit heeft de focus, zoveel is wel duidelijk.

En zo timmert TFFTC overtuigend verder aan de ingeslagen weg met een beeld waar de lange stoffige dialogen waarschijnlijk symbool staan voor het onmetelijk grote rusland met weinig meer dan stof en zand tussen de kiezen onderweg naar de volgende zinloze schermutseling. En poeh, wat is dat bombartement op de landtong ook weer overweldigend, je vergeet bijna dat je naar een film kijkt en niet de real deal. Net als de Duitse tanks die het dorpje binnen vallen, ook dat is weer op het realistische en rauwe af. En ergens vermoeid ik dat zoonlief Fedor goed opgelet heeft voor zijn meer dan goede Rota 9. Tevens vermoedt ik dat Joseph Vilsmaier van Stalingrad 1993 ook goed opgelet heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit goed smaakte en dit een meer dan prima oorlogsfilm betrof.