Destry Rides Again (1939)

James Stewart schittert in een film met een prima verhaallijn.

Helaas zijn de slapstickmomenten van een dusdanig niveau dat het flink storend is. Met name zijn sommige, lollig bedoelde, bijrollen erg slecht ingevuld.

3,5*

Verrassend sterk. Met name een erg sterk -en geestig- eerste uur en een goeie Stewart...

4*

Exemplarische western, waarvan veel aspecten later in allerlei westerns nog werden gebruikt. Het is behoorlijk vermakelijk, maar is ook wel een klein beetje voorbij gestreefd door westerns van Anthony Mann, Preston Sturges, John Ford of Howard Hawks. Ik blijf Stewart een goed acteur vinden, maar zijn eenzijdigheid (of ie nu in een vrolijke Capra, een spannende Hitchcock of een actierijke western zit) begint me een klein beetje tegen te staan. Datzelfde geldt voor Dietrich, hoewel ik van haar beduidend minder films zag. 4 sterren nochtans, voor deze oude western vol vaart.

Een western, die je niet zo van te voren verwacht. Jimmy Stewart heeft een typische Stewart-rol, maar dan in Western-setting. Hij is een ietwat naïeve, zachtmoedige hulpsheriff die alle problemen eigenlijk zonder geweld wil oplossen. Uiteindelijk ontkomt hij er toch niet aan om af en toe enig geweld te gebruiken. Zo raakt hij in een soort van bitchfight met Marlene Dietrich! Redelijk hilarisch is dat om te zien. Sowieso heeft deze film zijn komische momenten, wat nog best leuk uitpakt. Vond het nog best een goede film uiteindelijk .

Zo wat een prachtige film is dit zeg. Zelden zo een goede combinatie gezien tussen Western en Komedie. Ik heb vanaf de eerste minuut met een grote glimlach op mijn gezicht zitten kijken. Het ging van de ene naar de andere grap zonder dat het me begon te storen en het weet daarnaast ook nog eens de nodige aandacht vast te houden van begin tot eind.

Tijdens het eerste kwartier had ik niet eens het idee dat Stewart nodig was om Destry Rides Again tot een goede film te brengen, maar als hij dan ten tonele verschijnt wordt de film toch wel even net iets interessanter. De rol is op zijn lijf geschreven en deed me een beetje denken aan de rol die hij had in The Man Who Shot Liberty Valance. Net als in die film speelt hij hier de man die niets heeft met pistolen, met als grote verschil dat hij er hier wel degelijk mee om kan gaan.

Alle grappen en grollen zorgen voor een erg fijn en luchtig sfeertje dat de hele film door aanwezig is. Een sheriff zoals ze in de jaren waarin deze film gemaakt is wel meer te zien waren kan ik over het algemeen wel waarderen en ook hier heeft hij me niet gestoord. Het verhaaltje mag niet origineel genoemd worden en is in feite zo simpel dat het alle kanten op kan, maar toch weet het genoeg te boeien en blijkt het sterk genoeg voor een mooi einde.

"I'll bet you have a lovely face under all that paint. Why don't you wipe it off some day and have a good look?"

”All I want is to be a cowboy and to wear my own pants!”

Dit is best wel een leuke western eigenlijk. Hier en daar is het wat verouderd misschien, maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken.

De combinatie western en komedie is niet altijd mijn ding gebleken, maar hier werkt het grotendeels. Ik moest er wel even inkomen, maar vanaf het moment dat James Stewart ten tonele verschijnt wordt het steeds leuker. De combinatie Stewart en Dietrich is best een aparte, maar beiden blijken hier een vrij sterke chemie met elkaar te hebben. Stewart speelt zijn vertrouwde rol van onschuldige goedzak, maar daar is hij wel heel goed in.

Verder zit er een luchtig en aangenaam sfeertje in. De grapdichtheid is aan de hoge kant, maar gelukkig is het merendeel wel geslaagd. Jammer dat sommige zaken wat voorspelbaar waren, al kon ik het einde dan wel weer goed waarderen. Destry Rides Again is een klassieker is het genre, wat ik wel kan begrijpen. Als liefhebber van het genre ben ik blij dat ik deze nu eindelijk eens gezien heb, want dat werd ook wel hoog tijd.

3,5*

Goede western met een, naar mijn idee: voor die tijd, verrassend verhaal. Ik kan me voorstellen dat elementen uit deze klassieker hebben gediend als basis voor latere westernverhalen en -films. Daar weten anderen hier op deze site echter duidelijk meer over.
Het thema van de tenderfoot, hier dan zelfs eerst compleet met vogelkooi en parasol, die naderhand toch een gunslinger blijkt te zijn is vaker gebruikt. Dat van de afloop van de relatie tussen Destry en Miss Frenchy ook.


De slapstick-humor uit vooral het eerste deel van het verhaal, verglijdt min of meer in de humor van de meer gortdroge (en voor het genre specifiekere) one-liners in het tweede deel.
Dat tweede deel van de western wordt daardoor iets serieuzer van karakter.
Een aantal saloonscènes en liedjes met humoristische teksten, maken dat komedie-facet compleet.
De stille humor van de burgemeester, met zijn dambord, zijn mooie hoed en zijn creatieve geest, is daarbij nog niet vermeld in dit topic. Een rol van Samuel Hinds.


Goede rollen van de twee hoofdrolspelers Marlene Dietrich en James Stewart, plus van een aantal anderen. Aangename film om te zien.

Dit is veruit de leukste western die ooit gemaakt is en het is er ééntje die om verschillende redenen de legendarische status verdient die het nog steeds heeft. Laat ik beginnen met het noemen van regisseur George Marshall, die uit al zijn acteurs, maar vooral [en dit maakt het zo bijzonder] uit de tientallen figuranten een enorme dosis enthousiasme en energie heeft weten te halen. Dat zie je direct in de openingsscène, waarin je kennis maakt met het stadje ‘Bottleneck’. Het is werkelijk een puinhoop daar, met mannen die, in de meeste gevallen in zwaar beschonken toestand, joelend en schreeuwend in het wildeweg in de lucht schieten en elkaar de harses inslaan. De boodschap is zeer duidelijk: dit is een stadje waar de wet geen grip op heeft. In de saloon maken we kennis met de belangrijkste bewoners van Bottleneck en binnen een paar minuten weten we wie hier werkelijk de dienst uitmaken en dat met een minimum aan dialoog. Er is Frenchy [Marlène Dietrich] de saloonzangeres die alle mannen om haar vinger windt met haar charmes, Kent [Brian Donlevy] de eigenaar van de saloon die niet alleen vals speelt bij poker maar ook een scherpschutter is, Slade [Samuel S. Hinds], de tabakkauwende burgemeester die onder één hoge hoed speelt met Kent en alles op zijn beloop laat. En niet te vergeten Washington Dimsdale [Charles Winninger], een klein, oud mannetje dat, door een combinatie van zijn reputatie als de dorpsdronkaard en zijn opgeblazen verhalen over de tijd dat hij werkte met revolverheldTom Destry, door niemand serieus wordt genomen. Wanneer sheriff Keogh [Joe King] Kent besluit te confronteren met zijn frauduleuze praktijken, schiet Kent hem neer en roepen de aanwezigen in de bar ter plekke Washington uit tot de nieuwe sheriff. Die neemt zijn taak echter serieus op en roept de hulp in van Tom Destry Jr [James Stewart]. Die blijkt bij aankomst echter niet gewapend te zijn met pistolen, maar met een innemende glimlach en amusante anekdotes. Hoe moet hij nu orde en gezag herstellen in dit door-en-door corrupte stadje?

Dietrich leek in 1939 over haar hoogtepunt te zijn maar is hier perfect gecast in een rol waarin ze alle remmen los mag gooien en afrekent met het imago van de koele verleidster. Ze rookt, drinkt, danst en feest er lustig op los en laat hier voor het eerst de ongetrainde, maar authentieke en unieke zangstem horen waarmee ze het opzwepende ‘Little Joe’ zingt en ‘See What The Boys In The Backroom Will Have’, één van de absolute Dietrich- evergreens. Stewart overtuigt als de quasi-sullige Destry die later wel degelijk van wanten blijkt te weten. Winninger heeft de lachers op zijn hand, evenals Mischa Auer als een Russische immigrant met een sterk eergevoel]. Billy Gilbert is ook hilarisch als de salooneigenaar die het wangedrag van zijn klanten met lede ogen toeziet. Maar hoe goed de cast ook is, de meeste krediet gaat wat mij betreft uit naar regisseur Marshall. Want één van de andere hoogtepunten is een ‘barn dance’ met Dietrich, Stewart en tientallen figuranten die dusdanig los gaan dat de camera duidelijk moeite heeft om de actie te volgen. Zelden was een barn dance zo enerverend! Wellicht is de beroemdste scène uit de film die waarin Lily Belle [Una Merkel] Frenchy te lijf gaat omdat die haar man van zijn broek heeft beroofd. Merkel en Dietrich gaan er echt vol in en het gevecht, waar geen stand-in aan te pas kwam, is onvergetelijk omdat het volstrekt spontaan en ongeregisseerd lijkt. En wanneer Stewart op weinig subtiele wijze een einde maakt aan het gevecht, gaat Dietrich hem nog eens te lijf in een scène die zijn weerga niet kent. Dietrichs woede en Stewarts grijns maken dit definitief tot het ultieme saloon-gevecht. Marshall is er op één of andere manier in geslaagd om een sfeer van beheerste chaos te creëren die het kijkplezier enorm verhoogt. In de verrassende finale weet hij bovendien op zeer effectieve wijze drama in te bouwen in dit tot dan toe vooral hilarische verhaal. Dat Marshall je toch nog een brok in de keel weet te bezorgen, onderstreept het vakmanschap dat deze niet al te beroemde regisseur in deze film aan de man brengt in deze heerlijke westernkomedie met twee van de grootste sterren uit de filmgeschiedenis op het top van hun kunnen.

Humor staat me meestal niet zo aan bij dit soort westerns.

Maar moet zeggen dat het hier niet heel vervelend is.

Met Dietrich heb ik ook nooit zoveel maar good old Steart is weer goed als altijd en het verhaaltje is uiterst vermakelijk.

Mr. Smith Rides Again. Stewart duikt opnieuw op als personificatie van gerechtigheid en weet op laconieke wijze alle conflicten in de kiem te smoren. Persoonlijk vind ik een pacifist in een western even passend als een tang op een varken. Gelukkig toont de goedaardige sheriff ook enkele tekenen van agressie en schiet hij even voor het einde alsnog in actie. Het verhaal laat echter geen blijvende indruk na, mede door het luchtige acteerwerk en de doorlopende aanwezigheid van comic relief. De dood van 'Frenchy' wordt bijvoorbeeld helemaal geminimaliseerd door een totaal irrelevante 'running gag' op het einde. Net zoals in 'The Blue Angel' zet Dietrich een overtuigende femme fatale neer en het samenspel met Stewart is niet bepaald slecht. De slechteriken op hun beurt stralen weinig of geen dreiging uit en worden in feite overschaduwd door slapstick en andere ongein. Zo komt het 'goed versus kwaad' thema niet tot zijn recht. Middelmatig.

Destry Rides Again is na een aantal minder succesvolle films met Marlene Dietrich een soortement comeback voor de filmdiva, die rond 1930 met regisseur Joseph von Sternberg naar Hollywood toog en daar in films met sterren als Gary Cooper en Gary Grant furore maakte. In Destry Rides Again speelt zij een vrouw die met zang, dans en haar geanimeerde aanwezigheid de plaatslijke saloon mede bestiert en de gewetenloze eigenaar een handje helpt bij zijn zwendelpraktijken.

James Stewart die de andere hoofdrol vertolkt duikt pas na 20 minuten op. In zijn eerste western speelt hij niet bepaald de revolverheld die je verwacht te zien. In plaats van een schietijzer gebruikt hij het wapen van het gesproken woord. Revolvers draagt hij niet eens. Met verbale argumenten wil hij orde en gezag handhaven in het gewelddadige stadje Bottleneck. Het is even wennen aan deze versie van Stewart, die in het stadje allesbehalve serieus wordt genomen. Leuke rol van Stewart die zijn schijnbare gebrek aan manhaftigheid met een grote dosis aan ironie en zelfspot maskeert.

De film focust voornamelijk op de verhouding tussen Stewart en Dietrich. Dan weer zijn de interacties tussen beiden onbeschaafd vinnig. Dan weer beschaafd geestig. Spannend en enerverend zijn ze altijd. Twee sterke persoonlijkheden die met goed acteerwerk en voorzien van spitse dialogen zorgen voor veel levendigheid. Als het verhaal soms afbuigt naar andere verwikkelingen in het stadje, wordt de levendigheid van de film amper aangetast. Interessante en grappige bijfiguren cirkelen om het duo heen, pakken hun momentjes en zorgen voor een vermakelijke invulling van de diverse zijplotjes, waarin vooral ook Stewart prominent figureert.

Het jammere aan de film zijn de zangkunsten van Dietrich. Daarvan ben ik nooit heel erg gecharmeerd. Het aantal zangnummers valt gelukkig mee, maar dat waren wel momenten die voor mij de schwung totaal uit de film haalden. Het zijn ernstige minpunten in een verder prima western.