Romance & Cigarettes (2005)

Beetje kitscherig, maar niet onaardig.

Zodra in een film politieagenten en vuilismannen beginnen te dansen gaan de paar haren die ik nog heb recht omhoog staan. De humor was vaak over de top, en flauw.

Het lijkt wel of Turturro op een geforceerde manier de Coen stijl probeert over te brengen, en toegegeven, er zit wel wat van in, maar grotendeels mislukt dit.

De excentrieke look van Christopher Walken en die rare dansjes waren best grappig, maar ik heb hem leukere rollen zien spelen.

Maar... tussen de flauwe grappen en de dansende politieagenten door zat een heel leuk verhaal. Goed geacteerd door James Gandolfini (ik dacht dat hij Brits was) en Kate Winslet was een zeer overtuigende nymfomane.

Het einde was zeer sterk en dat maakt dit toch nog een zeer geslaagde film voor mij. 3.25 naar boven afgerond. 3.5*

Aardig, maar beetje vlees noch vis filmpje; heb me regelmatig afgevraagd waar ik nou naar zat te kijken.

Iets te veel voor de hand liggende grappen over pik-achterna-lopers. Wellicht een aanrader voor Yvonne Kroonenberg.

Turturro heeft zelf het scenario geschreven. Had van mij wat pittiger gemogen en de karakters zijn beetje te eendimensionaal, maar dat is vaker bij musical films. Ik vond de liedjes niks toevoegen, itt Moulin Rouge. Gelukkig is het musicalgedeelte beperkt.

Kate Winslet speelt een maffe slet. Toch wel de leukste rol uit deze film. Sarandon is in deze film een stuk chagrijn, maar ik vind haar niet echt overtuigend.

3 sterren

Hak op de tak en weinig muzikale vondsten

Doorgaans zijn de Volkskrant-recensenten behoorlijk kritisch over films, soms een beetje te. Maar Ronald Ockhuysen was ongetwijfeld in een gulle bui toen hij begin 2006 Romance & cigarettes zag. Hij typeerde de film als "een plezierige onderneming". Nou, dan heeft hij een hoop over het hoofd gezien, wat mij betreft.

Doorgaans ben ik nogal mild voor mindere films. Als duidelijk is dat de bedoeling goed was of als de film iets met me doet - ook al is het dan wat minder verrassend gemaakt - dan gun ik een film al snel een voldoende. Eerder weglopen uit de bioscoop heb ik nog nooit gedaan en de dvd-speler voortijdig uit zetten bijna nooit. Maar Romance & cigarettes geeft alle reden om halverwege de stop-knop definitief in te drukken.

Deze film is een humoristische musical met een sterrencast. Ik had een zwaar over the top aangezette kitsch-film verwacht. Dat er geen spatje fijnzinnigheid en nuance in de film zat, had ik al op de koop toe genomen. Ik rekende op een dikaangezette lach en een traan, à la Moulin rouge, maar het werd een onsamenhangend, slechts bij vlagen aardige film.

De makers promoten de film als een working class opera. En over working class gaat de film inderdaad. Nick Murder is bouwvakker - hij zit tenminste veel op steigers - en zijn hoofd wordt op hol gebracht door hoertje Tula. Vrouw en dochters haten hem daarom. Zijn vrouw schakelt oom-lief in om die Tula een kopje kleiner te maken. En dit alles wordt gelardeerd met popliedjes, die in de meeste gevallen door de acteurs worden meegezongen.

Soms levert dat geinige vondsten op. Bijvoorbeeld als de vuilnismannen en de buurmannen en de buurjongen spontaan regels meezingen met een van de hoofdpersonen. Ook een van de scènes met Christopher Walken is best heel leuk. Dat hij een aardig dansje neer kan zetten, wisten we al uit een videoclip van Fatboy Slim.

Als de makers er nu in waren geslaagd allemaal leuke muzikale vondsten aan elkaar te plakken met een nietszeggend verhaaltje, dan had ik er nog mee kunnen leven. Maar erg grappig is het bijna nergens, een leuke vondst is er slechts hier en daar. En dan gaat dat van-de-hak-op-de-tak-niemendallerig verhaaltje je wel erg de keel uithangen.

Bijzondere en vlotte film met voortreffelijke rollen van James Gandolfini en Susan Sarandon. Maar het is een onweerstaanbare Kate Winslet, die film naar zich toetrekt. De rol van prostitué lijkt haar op het (mooie) lijf geschreven.

Mooi hoe met heel verschillende soorten muziek (bijna allemaal tophits) de dialogen en scènes aan elkaar gelast worden. Dat leidt tot een sublieme soundtrack. Jammer alleen dat het Quando m'innamoro van Anna Identici voortijdig afgebroken wordt.

Het lijkt er op dat regisseur/schrijver John Turturro zich bij de straatballetten heeft laten inspireren door een van de vele Bollywood-musicals.

Gewoon een gezellige, luchtige film over min of meer alledaagse relatieproblemen. Zeer de moeite waard.

Na het herbekijken van deze film moet ik mijn eerdere commentaar toch enigszins aanpassen.

Het verhaal is beter dan ik aanvankelijk beweerde, en zowat de ganse cast kwijt zich prima van zijn taak, zodat het een leuk verhaal wordt, met vooral de muziek die er wonderwel in past.

Een hogere score dan bij de eerste kijkbeurt is dan ook zeer terecht.

Het thema liefde aan de hand van een aantal liedjes. Een thema dat uiteraard erg bekend is en al eindeloos uitgekauwd in talloze films. Daarom heeft de regisseur hier in deze film waarschijnlijk de nadruk gelegd op de vormgeving. Die is het eerste kwartier nog wel leuk met zijn dialogen en zijn liedjes, maar het gaat toch al snel vervelen. Het verhaal blijft toch erg mager. Mooi verpakte lucht is immers nog steeds lucht. Pas helemaal aan het einde weet de film me nog enigszins te raken, maar dan wordt de vormgeving van de rest van de film ook losgelaten. Geef mij dus toch maar een traditionele liefdesgeschiedenis met een echt verhaal dat je als kijker kan raken. Aan de hoofdrolspelers in deze film lag het in ieder geval niet.

Toch iets minder na herziening. De film kent haar momenten, maar het geheel is niet echt fantastisch. Ik hield wel van de muziekmomenten, en net daar mocht het wel iets verder in gaan. Nu mist het de nodige pit om echt groots te worden. Wel boeiende rollen van Kate Winslet en Steve Buscemi.

Gisterenochtend even een tussendoortje met deze Romance and Cigarettes die vooral de aandacht trok vanwege de cast en regisseur John Turturro. En ergens meen ik me iets met de Coen Brothers te herinneren en verschillende prijzen maar daar heb ik toch iets anders mee in gedachten.

Goed, we nemen het gezin Murder waar pa Nick een scheve schaats berijdt in de vorm van Tula, en wanneer dit uitkomt is het toch wel meteen bal en volop rumoer binnen het gezin bestaande uit moeder Kitty en dochters Rosebud, Constance en Baby. En het moet gezegd dat de eerste ruzie tussen Kitty en vader Nick meer dan vermakelijk is met scherpe en cynische humor en goed acteerwerk. Wanneer Nick vervolgens naar buiten loopt is het toch wel even schrikken met een musical-achtige fase met zang en dans. En ja, dat is niet bepaald mijn ding hoewel ik al verder erger en irritanter op dat vlak gezien heb en moet ik zeggen dat de muziek in Romance and Cigarettes een aangename jaren '60 stijl heeft. Ook grappig trouwens het bandje van de dochters en Bobby Cannavala die net als in Boardwalk Empire hier ook weer totaal op gaat in zijn rol.

En ontegenzeggelijk zit er wel een idee achter Romance and Cigarettes plus een bepaalde styling. Het heeft humor, drama, een beetje kolder en de sterke cast kan de gang gaan met fraaie uitzicht op de koop toe van Winslet, Parker en vooral Moore. Maar dat is het dan wel een beetje binnen een film die vooral onevenwichtig is, alle kanten opvliegt en daarbij regelmatig saai is en de aandacht verliest. Geen film voor mij wat dat betreft, geen voldoende en snel op naar de volgende.