Romance & Cigarettes (2005)

Beetje kitscherig, maar niet onaardig.

Zodra in een film politieagenten en vuilismannen beginnen te dansen gaan de paar haren die ik nog heb recht omhoog staan. De humor was vaak over de top, en flauw.

Het lijkt wel of Turturro op een geforceerde manier de Coen stijl probeert over te brengen, en toegegeven, er zit wel wat van in, maar grotendeels mislukt dit.

De excentrieke look van Christopher Walken en die rare dansjes waren best grappig, maar ik heb hem leukere rollen zien spelen.

Maar... tussen de flauwe grappen en de dansende politieagenten door zat een heel leuk verhaal. Goed geacteerd door James Gandolfini (ik dacht dat hij Brits was) en Kate Winslet was een zeer overtuigende nymfomane.

Het einde was zeer sterk en dat maakt dit toch nog een zeer geslaagde film voor mij. 3.25 naar boven afgerond. 3.5*

Aardig, maar beetje vlees noch vis filmpje; heb me regelmatig afgevraagd waar ik nou naar zat te kijken.

Iets te veel voor de hand liggende grappen over pik-achterna-lopers. Wellicht een aanrader voor Yvonne Kroonenberg.

Turturro heeft zelf het scenario geschreven. Had van mij wat pittiger gemogen en de karakters zijn beetje te eendimensionaal, maar dat is vaker bij musical films. Ik vond de liedjes niks toevoegen, itt Moulin Rouge. Gelukkig is het musicalgedeelte beperkt.

Kate Winslet speelt een maffe slet. Toch wel de leukste rol uit deze film. Sarandon is in deze film een stuk chagrijn, maar ik vind haar niet echt overtuigend.

3 sterren

Hak op de tak en weinig muzikale vondsten

Doorgaans zijn de Volkskrant-recensenten behoorlijk kritisch over films, soms een beetje te. Maar Ronald Ockhuysen was ongetwijfeld in een gulle bui toen hij begin 2006 Romance & cigarettes zag. Hij typeerde de film als "een plezierige onderneming". Nou, dan heeft hij een hoop over het hoofd gezien, wat mij betreft.

Doorgaans ben ik nogal mild voor mindere films. Als duidelijk is dat de bedoeling goed was of als de film iets met me doet - ook al is het dan wat minder verrassend gemaakt - dan gun ik een film al snel een voldoende. Eerder weglopen uit de bioscoop heb ik nog nooit gedaan en de dvd-speler voortijdig uit zetten bijna nooit. Maar Romance & cigarettes geeft alle reden om halverwege de stop-knop definitief in te drukken.

Deze film is een humoristische musical met een sterrencast. Ik had een zwaar over the top aangezette kitsch-film verwacht. Dat er geen spatje fijnzinnigheid en nuance in de film zat, had ik al op de koop toe genomen. Ik rekende op een dikaangezette lach en een traan, à la Moulin rouge, maar het werd een onsamenhangend, slechts bij vlagen aardige film.

De makers promoten de film als een working class opera. En over working class gaat de film inderdaad. Nick Murder is bouwvakker - hij zit tenminste veel op steigers - en zijn hoofd wordt op hol gebracht door hoertje Tula. Vrouw en dochters haten hem daarom. Zijn vrouw schakelt oom-lief in om die Tula een kopje kleiner te maken. En dit alles wordt gelardeerd met popliedjes, die in de meeste gevallen door de acteurs worden meegezongen.

Soms levert dat geinige vondsten op. Bijvoorbeeld als de vuilnismannen en de buurmannen en de buurjongen spontaan regels meezingen met een van de hoofdpersonen. Ook een van de scènes met Christopher Walken is best heel leuk. Dat hij een aardig dansje neer kan zetten, wisten we al uit een videoclip van Fatboy Slim.

Als de makers er nu in waren geslaagd allemaal leuke muzikale vondsten aan elkaar te plakken met een nietszeggend verhaaltje, dan had ik er nog mee kunnen leven. Maar erg grappig is het bijna nergens, een leuke vondst is er slechts hier en daar. En dan gaat dat van-de-hak-op-de-tak-niemendallerig verhaaltje je wel erg de keel uithangen.