Champion (1949)

Redelijke film met een goed acterende Doglas. Het verhaal had hier en daar wel iets uitgebreider mogen zijn. Met name de gevechten die een beetje te vlug werden gedaan. 3*

Niet de eerste en zeker niet de laatste film over het wel en wee van een bokskampioen, deze keer met Kirk Douglas in zijn beginjaren en zijn Hollywoodfaam reeds stevig uitbouwend, in een film die best goed is gemaakt.

De boksscènes met onze Kirk lijken mij wel redelijk onwennig maar voor de rest toch wel een inhoudelijk film : Als niet komt tot iet... is zowat het thema.

In de vamprol (genoot die faam ook in het echt in die periode) Marilyn Maxwell, waarvan heel weinig films gezien.

Tenslotte werpt de film ook een blik op de corruptie in de bokssport en de niet weg te cijferen macht van managers.

Een boksfilm. En dan weet je dat de verhaallijn zich veelal concentreert op de held en zijn weg opwaarts. In dit geval wordt deze rol vertolkt door Kirk Douglas. En hij doet het geweldig, of beter gezegd gewelddadig. Kirk is afkomstig uit de lagere sociale klasse en werkt zich naar de top, onderweg afgeleid door al of niet dubieuze managers en al of niet geblondeerde dames. Wat voor mij deze film onderscheidt van andere Hollywood boksfilms in die vroege cinemajaren is het gritty realistische gehalte. Veel buitenopnames, scènes in een groezelig wegcafé waar je auto’s ziet langsflitsen aan het raam, gymzalen waar het zweet van de muren lijkt te druipen. Deze echte wereld ligt ver van de studiosfeer die nog hangt rond bvb. Body and Soul (1947) al heeft deze film ook wel erg goed gefilmde boksscènes. Naar thematiek sluit Champion volledig aan bij Body and Soul en zal wel zijn voordeel gedaan hebben met het pionierswerk van zijn voorganger.

Behalve Kirk Douglas is ook de rest van de cast goed op dreef. Net zoals in City for Conquest (1940) mag Arthur Kennedy de broer van de boksheld spelen. Arthur is hier in feite een soort alter ego van Kirk. Kirk is de fysiek sterke maar moreel minder sterke man, zijn alter ego heeft een fysieke handicap en staat moreel sterker in de schoenen. Opvallend dat er liefst drie belangrijke vrouwelijke rollen zijn. Naar uiterlijk en morele instelling zijn alle gradaties vertegenwoordigd, wat het boeiend houdt.

Visueel toch wel een pareltje. Regisseur Mark Robson had zich al veelvuldig bewezen bij RKO en doet dat hier opnieuw, hierin bijgestaan door Franz Planer die er een oscar voor cinematography aan overhield. Naast de rauwe look bevat de film enkele zeer geslaagde close-ups, alsook wordt er gespeeld met licht en schaduw. Bijvoorbeeld In het gangetje dat leidt naar de ring worden lichtspots op de vloer afgewisseld met duisternis: de bokser op weg naar de ring bevindt zich dus in een twijfelachtige zone.

Topfilm!

Ik kan me goed vinden in de recensie van Bobbejaantje hierboven , de rollen zijn verder meer dan prima ingevuld en de lange flasback structuur die in het begin wordt gehanteerd werkt zeer goed .

Ook de opmaat naar de bokscarriere en de karakteropbouw van met name Midge is solide gedaan .

Kirk vult de rol geweldig in en tilt de film naar een hoger niveau .

Vergeleken bij de eerdere boksnoirs in dit topic is Champion met hedendaagse ogen van nu meer conventioneel. Maar interessant is dat de film het zo neerzet dat het dat niet is. Ze willen ons doen geloven dat de film gaat over een arme man gaat die dat alles overwint en op de top van de wereld terecht komt. Maar het feit dat dit tot de noirs gerekend wordt wijst er al op dat er iets meer aan de hand is. De film gaat vooral over hoe een door en door rotte wereld (en dat is boksen in noir altijd) persoonlijkheden beinvloed. Met name hoofdrolspeler Kirk Douglas, maar ook de mensen om hem heen.

Enkele dagen terug zag ik The Strange Love of Martha Ivers en dat was het debuut van Douglas. Champion was zijn grote doorbraak. En hij was definitief een ster naderhand. De film haalde als mid-budget film zes oscarnomaties binnen. Alleen die voor editing werd gewonnen.

Mark Robson is de regisseur. Net als de latere noir The Harder They Fall. Ik vind zijn vroegere films opvallend veel beter dan de latere films die van Robson zag zoals Earthquake of Valley of the Dolls. Dat zijn beide films van een bedenkelijk niveau.

De grote ster van de film is voor mij Franz Planer, de cameraman. In deze tijd vooral bekend van noirs. Later van grote en belangrijke films met Audrey Hepburn enzo. Maar dat deel van de film is het meest vindingrijk. Dat begint al bij de opening. Het is wellicht lastig te zeggen wiens invloed dat is maar de introductie van Douglas in de openingsscene is echt prachtig.

Prima film. Maar komt nooit op het niveau van mijn favoriete boksnoirs The Set-Up en Body and Soul.