Pride & Prejudice (2005)

Pure romantiek uit een tijd waarin liefde vooral vertaald werd door de trots/rijkdom en de vooroordelen, omdat alles volgens regeltjes ging en etiquette. Het verhaal is bekend naar het boek van Jane Austin. Niet alleen al eerder verschillende keren verfilmd, maar ook enkele andere romcoms baseren hun rode draad op dit verhaal. De versie van Joe Wright wil het dan ook niet 'speciaal' maken door er te veel humor, modernisering of zo in te steken of er een musical van te maken. Het is een romantisch verhaal, dat de nodige romantiek, maar tegelijk ook stijl moet uitdragen. Zonder dat het belegen wordt.

Er is duidelijk aandacht geschonken aan het oog, zodat het een meerwaarde is om van boek naar film te gaan. Alles is met liefde en grote aandacht gemaakt. De kostumering zit goed, perfecte casting en elk shot dat geschoten wordt is een streling voor het oog. Ik denk bvb aan de scène waarin Elizabeth aan het water staat en perfect een troep zwanen het water opstijgt. Ik zit recht in een schilderij. Of alles geschiedkundig klopt zal me worst wezen, het komt zeer passend over bij het verhaal.

Joe Wright maakte hier na Atonement, ook met Keira Knightley. Ook een mooie film, maar je merkt wel dat hij misschien wel een stuk wilde verder bouwen op deze film. In Pride & Prejudice zit alles gewoon perfect. Het viel me vooral op dat acteurs al Keira Knightley en Donald Sutherland hier veel beter acteren dan je van hen gewoon bent. Veel rustiger en minder overacting. Ook Tom Hollander en Matthew Macfadyen zitten op de juiste plek in de juiste rol. Een aangename verrassing deze film. Romantiek was nooit zo mooi en zonder melig te worden.

Ik hou wel van romantische verhalen en ik ben gewoon gek op films uit een (ver) verleden. Dus ik keek hier naar uit, maar hij is me enorm tegen gevallen. Zo zeemzoet, zo voorspelbaar... Gelukkig was er die hysterische moeder nog Géén aanrader volgens mij.

Matig.

De eerste helft vind ik ronduit teleurstellend. De film is één groot festijn van karikaturen, van Keira Knightley's vrijgevochten Elizabeth Benett over Matthew McFadyen's belachelijk stijve Mr. Darcy tot de twee giecheltrutjes van zussen. De grandioze aankleding en kostumering ten spijt, valt de film daardoor heel lang behoorlijk zwaar op de maag. Het duurt erg lang vooraleer er een wat menselijkere en normalere manier van doen komt. Ironisch genoeg valt dit min of meer samen met de intrede van Judi Dench - een goede actrice maar ook een huizenhoog cliché, en dat is hier niet anders.

Het laatste half uur kon ik dus veel beter smaken dan het openingsuur, maar het bij de keel pakken zoals de latere genregenoot Jane Eyre uit 2011 bijvoorbeeld wél kon, zit er absoluut niet in. Een redelijke teleurstelling, dus.

2,5

Niet zozeer mijn favoriete genre. Dat bleek ook vrij snel en ik moest me toch voorbij het eerste half uur worstelen. Buiten wat gegiechel van enkele pubermeisjes en veel gedans gebeurde er niet te veel. Gelukkig evolueerde het plot wel wat met Keira Knightley die meer op de voorgrond trad. Haar aantrekking en afstoting van "Mr Darcy" was redelijk fijn uitgewerkt.

Daarnaast kan je er niet omheen dat het decor echt prachtig was. Enkele schilderachtige mooie beelden langs het water. Maar ook de kostumering en het binneninterieur was voorzien van de nodige pracht en praal. Er is duidelijk veel moeite gestoken om alles tot in de puntjes te verzorgen. Verder ook een mooie cast. Niet voor het eerst dat Knightley schittert in dergelijke rol.

Prachtig romantisch kostuumdrama gebaseerd op het boek van Jane Austen. Engelse kostuumdrama's zijn bij voorbaat geslaagd vanwege de gedetailleerde uitwerking van locaties en kostuums. Als fan van Downton Abbey moest ik natuurlijk ook de bekende klassiekers kijken. Ik had deze film al meerdere malen gekeken, maar nog niet op MM vermeld. De acteurs en actrices spelen hun rollen uitstekend met het bijbehorende drama. Verhaal over de huwbare meisjes binnen een gezin met alleen dochters. Herkenbaar omdat ikzelf ook alleen maar dochters heb...... Met omlijsting van prachtige klassieke muziek en alle pracht en praal in de Engelse landhuizen en kastelen. Ik vond de film in ieder geval schitterend. Nu ben ik ook nieuwsgierig naar de mini-serie, dus dan moet ik die ook maar eens gaan kijken......

Moeilijk om deze film te bekijken zonder hem steeds te vergelijken met de klassieke BBC-serie met Jennifer Ehle en Colin Firth van tien jaar eerder, maar in de loop van deze film lukt mij dat toch steeds beter. In de eerste helft van de film stoor ik me aan Keira Knightley's vervelende lachje, Matthew MacFadyens lelijke kapsel en het enorme tempo, maar langzaam maar zeker komt er meer "lucht" in de film, en dan blijken de twee hoofdrolspelers eigenlijk uitstekend op hun taak berekend te zijn (ook op de momenten waarop hun stille mimiek het werk moet doen), en uiteindelijk is dit voor mij een meer dan bevredigende hervertelling van het klassieke verhaal. Natuurlijk zijn er wat kleine missers (Mr Bennets hilarische "unhappy alternative"-speech verzuipt in de schoonheid van de lokatie en in het tempo van de uitvoering van de scène), maar de casting van met name Judi Dench en Tom Hollander maakt alles weer goed. Zo kan ik deze titel toevoegen aan het rijtje verhalen (The hound of the Baskervilles, Rebecca, And then there were none...) waarvan ik de plot wel kan drómen maar waarvan ik elke nieuwe versie toch weer met plezier bekijk vanwege de verschillende accenten die casting, vertolkingen en scripts kunnen zetten.

Het verhaal lijkt veel op dat van Sense and Sensibility: opnieuw gaat het over een wat armer gezin met alleen maar dochters zodat bij overlijden van de vader alles naar een neef gaat en het dus – vooral voor de moeder – van groot belang is dat de dochters met een rijke man trouwen. Opnieuw zien we het liefdesverhaal opgebouwd worden op basis van de verschillende karakters: ditmaal niet sense vs. sensibility maar een variant erop in de vorm van goedaardigheid (de oudste en mooie dochter Jane) vs. trots (de op een na oudste dochter Elizabeth die ook brutaal-vurig en rap van de tong is waarmee ze de ‘wit’ in de dialogen brengt waar Austens romans om bekend staan) met opnieuw een minnaar die goedgebekt en charmant is maar een bedrieger blijkt maar vooral een goedaardige, wat onhandige man (mr. Bingley) en een wat stugge, zwijgzame man (mr. Darcy). Als die laatste twee rijke mannen naast het gezin gaan wonen is al snel duidelijk dat de goedaardige dochter zal trouwen met de goedaardige man en de trots-arrogante dochter gaat trouwen met de trots-arrogante man, waarbij het verhaal eigenlijk alleen om die laatste verhouding gaat want daar zit alle spanning, vurigheid en door hun trots tot haat opgestuwde misverstanden (de ‘prejudice’) waardoor er wat obstakels moeten worden overwonnen totdat ook zij gelukkig in elkaars armen vallen.

Het is opnieuw een verhaal en dus film die vooral vrouwen zal boeien maar die voor bv. mannen geschikt lijkt ter vervanging van het lezen van Austens klassieke roman uit 1813 waarbij je evengoed kunt genieten van de gevatte opmerkingen van Elizabeth en waarbij je toch wel wat romantiek voelt als Elizabeth en mr. Darcy elkaar vinden; de film lijkt me een goede adaptatie van het boek dat ik niet heb gelezen, al kan een film natuurlijk weinig meer dan de hoofdlijnen van zo’n dik boek uitbeelden en laat een film veel weg.

Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.

Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.

Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.

Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.

3.5*

Wel een lange zit zeg, met die belachelijk stijve dialogen en rare typetjes. Die vervelende giecheltrutjes van een zusjes, de moeder die in vrouwenvlees van haar dochters handelt. De depressieve Mr. Darcy is een enorme saaie droogstoppel, geen idee wat Elizabeth in hem ziet. De film wordt enkel een beetje gered door de mooie cinematografie, de muziek en natuurlijk het schattige snoetje van Keira Knightley.