Pride & Prejudice (2005)

Meesterwerk.

Nu is dit op voorhand niet direct mijn favoriete genre, maar ik elk genre heb je goede en slechte films. Pride & Prejudice is een hele goede. Met een betoverende ontwapenende Keira Knightley zit je bij mij al goed, maar ook de fotografie en cinematografie zijn van hoog niveau. Geweldig hoe de camera door het bal al draaiend zijn weg vindt, door de massa, geen blik of blos missend.

Het verhaal is ook best aardig net de nodige romantische perikelen, maar de veelheid aan leuke personages maken het toch een boeiend schouwspel. Maar het is toch vooral het spel en de fotografie die deze film een klasse apart maakt. Gewoon erg goed gemaakt.

Dikke 4*

Pride & Prejudice: Emma Corrin, Jack Lowden & Olivia Colman Cast - deadline.com

Moeilijk om deze film te bekijken zonder hem steeds te vergelijken met de klassieke BBC-serie met Jennifer Ehle en Colin Firth van tien jaar eerder, maar in de loop van deze film lukt mij dat toch steeds beter. In de eerste helft van de film stoor ik me aan Keira Knightley's vervelende lachje, Matthew MacFadyens lelijke kapsel en het enorme tempo, maar langzaam maar zeker komt er meer "lucht" in de film, en dan blijken de twee hoofdrolspelers eigenlijk uitstekend op hun taak berekend te zijn (ook op de momenten waarop hun stille mimiek het werk moet doen), en uiteindelijk is dit voor mij een meer dan bevredigende hervertelling van het klassieke verhaal. Natuurlijk zijn er wat kleine missers (Mr Bennets hilarische "unhappy alternative"-speech verzuipt in de schoonheid van de lokatie en in het tempo van de uitvoering van de scène), maar de casting van met name Judi Dench en Tom Hollander maakt alles weer goed. Zo kan ik deze titel toevoegen aan het rijtje verhalen (The hound of the Baskervilles, Rebecca, And then there were none...) waarvan ik de plot wel kan drómen maar waarvan ik elke nieuwe versie toch weer met plezier bekijk vanwege de verschillende accenten die casting, vertolkingen en scripts kunnen zetten.

Vandaag weer herzien. Wat is deze film zalig dynamisch en ondanks het behoudt van vele originele dialogen van Austin, voelt het vooral heel naturel. Zeker het begin, bij de twee grote dansfeesten, krijg je echt het gevoel dat je snapt waarom iedereen er bij wilde zijn. De vaart en karakterontwikkelingen, het spel van allen, werkelijk uitstekend. Zou ik bij de BBC versie in slaap zijn gevallen, hier kon het nog wel een uur langer duren.

6 ******

Herzien in de cinema. Leuke film. Goede chemie tussen Knightley en Macfadyen.

Het verhaal lijkt veel op dat van Sense and Sensibility: opnieuw gaat het over een wat armer gezin met alleen maar dochters zodat bij overlijden van de vader alles naar een neef gaat en het dus – vooral voor de moeder – van groot belang is dat de dochters met een rijke man trouwen. Opnieuw zien we het liefdesverhaal opgebouwd worden op basis van de verschillende karakters: ditmaal niet sense vs. sensibility maar een variant erop in de vorm van goedaardigheid (de oudste en mooie dochter Jane) vs. trots (de op een na oudste dochter Elizabeth die ook brutaal-vurig en rap van de tong is waarmee ze de ‘wit’ in de dialogen brengt waar Austens romans om bekend staan) met opnieuw een minnaar die goedgebekt en charmant is maar een bedrieger blijkt maar vooral een goedaardige, wat onhandige man (mr. Bingley) en een wat stugge, zwijgzame man (mr. Darcy). Als die laatste twee rijke mannen naast het gezin gaan wonen is al snel duidelijk dat de goedaardige dochter zal trouwen met de goedaardige man en de trots-arrogante dochter gaat trouwen met de trots-arrogante man, waarbij het verhaal eigenlijk alleen om die laatste verhouding gaat want daar zit alle spanning, vurigheid en door hun trots tot haat opgestuwde misverstanden (de ‘prejudice’) waardoor er wat obstakels moeten worden overwonnen totdat ook zij gelukkig in elkaars armen vallen.

Het is opnieuw een verhaal en dus film die vooral vrouwen zal boeien maar die voor bv. mannen geschikt lijkt ter vervanging van het lezen van Austens klassieke roman uit 1813 waarbij je evengoed kunt genieten van de gevatte opmerkingen van Elizabeth en waarbij je toch wel wat romantiek voelt als Elizabeth en mr. Darcy elkaar vinden; de film lijkt me een goede adaptatie van het boek dat ik niet heb gelezen, al kan een film natuurlijk weinig meer dan de hoofdlijnen van zo’n dik boek uitbeelden en laat een film veel weg.

Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.

Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.

Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.

Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.

3.5*

Wel een lange zit zeg, met die belachelijk stijve dialogen en rare typetjes. Die vervelende giecheltrutjes van een zusjes, de moeder die in vrouwenvlees van haar dochters handelt. De depressieve Mr. Darcy is een enorme saaie droogstoppel, geen idee wat Elizabeth in hem ziet. De film wordt enkel een beetje gered door de mooie cinematografie, de muziek en natuurlijk het schattige snoetje van Keira Knightley.