Daughter of Dr. Jekyll (1957)

In de jaren '50 kregen de klassieke monsters uit de voorgaande decennia vaak vervolgen waarin ze werden uitgebeeld als kinderen, vrouwen of familieleden (zonen en dochters) De meeste van die films kwamen uit low-budget studio's. Zodoende dat regisseur Edgar G. Ulmer, verantwoordelijk voor meerdere low- of no-budget films, ons hier verblijd met de dochter van...

Nadat ze zijn huis en fortuin heeft geërfd, ontdekt Janet Smith (Gloria Talbott) dat ze de dochter is van Dr. Henry Jekyll en wordt doodsbang dat ze ook zijn waanzin zal erven. Echter is die duistere kant hier lycantropie. (oh, Dr. Jekyll was een weerwolf, dat wist je toch?) Een groot pluspunt is dat Gloria Talbott de broodnodige geloofwaardigheid aan haar rol gaf en er nog mooier uitzag in deze film, dan in The Cyclops (1957) die werd gemaakt in hetzelfde jaar. Ze is zeker beter dan John Agar die alleen maar opvalt door een te gestreept jasje.

Regisseur Edgar G. Ulmer slaagt erin om de film een extra spookachtig sfeer mee te geven vooral binnenshuis, met allerlei innovatieve camerahoeken, uitstekend gebruik van zwart en wit licht en enkele suggestieve beelden in de droomsequenties. Vrijwel alle spanning komt van de vraag of Janet de lycantropie van haar beruchte vader heeft. Of is gewoon gek aan het worden. Het is begrijpelijk dat het wat armoedig was met de wolf-transformatie maar verder was dit erg stijlvolle en fijne film.

Eigenlijk kan ik me helemaal vinden in de recensie en beoordeling van bovenbuur joolstein. Het was mij eigenlijk al snel duidelijk dat Janet die moorden niet had gepleegd en dat de dokter er voor iets tussen zat. Dat hij haar onder hypnose bracht was al een duidelijke hint. Die ene dorpeling die Janet zonder enig bewijs wilde veroordelen was wat men zou noemen een red herring. het was misschien wel leuk geweest zo een vrouwelijke Hyde.. De korte speelduur helpt ook mee dat de film nooit gaat vervelen.