La Visita del Vicio (1978)

Sfeervol, naturel, woest, sensueel, surreëel, magisch, La Visita del Vicio is het allemaal, inclusief een (helaas wat korte) juweel van een scène zoals de poster hier al verklapt.

Triana (Lidia Zuazo ) is de ultieme, door flamenco, zigeuner roots, bijgeloof en nachtmerries opgejaagde Spaanse schone waar het hier allemaal om draait, zij het in driehoeksverhouding met haar nieuwe werkgeefster, die haar op allerlei gebied het nodige bijbrengt om haar zo(gezegd) de nodige ontwikkeling mee te geven, en de wildeman te paard die niet aflatend de wilde natuur om hen heen blijft afschuimen - in afwachting van... Dat dat mede uitloopt op een aantal hoogst erotische verwikkelingen is natuurlijk geen enkel probleem. De film wordt dan ook overal waar ik hem tegenkom aangeduid als euro sleaze van de bovenste plank; eens, maar toch spelen die eerstgenoemde componenten een flinke rol en komen we via de kunstenares en haar werk en interesses zelfs uit op Bijbelse proporties. En het feit dat de erotiek relatief bondig (maar niet minder intens) gehouden wordt en de film voor het overige een ode lijkt te zijn aan de wilde natuur (ook die van de mens uiteraard), ongebreidelde dromen, niet te ontlopen lotsbestemmingen en de cultuur van flamenco en zigeuners die uitmondt in talloze betoverende scènes, maakt dat La Visita del Vicio evenzeer een kunstwerkje op zichzelf geworden is.

Ik moest het helaas wel met de Engelse dub stellen, niettemin niet te zuinig: 4,5*.

Spaanser dan dit kun je niet krijgen. En bloter ook niet, heb ik de nijging om er aan toe te voegen, want José Ramón Larraz stopt zoals gewoonlijk weer aardig wat naakt en seks in z'n film. Maar hij levert in ieder geval een afwisselend en onderhoudend spektakel af met op het eind een aardige twist. Genieten dus van de ruige Spaanse natuur, een fraaie hacinda, een flamencodans van twee vrouwen en twee voortdurend blote dames, van wie Lidia Zuazo (wat een tieten!) de kroon spant. De dames duiken met elkaar in bed en doen dat niet kinderachtig.

Bloot is één ding, maar Larraz zorgt ook voor erotiek, ook in kleine dingen. Zo banjert de kasteelvrouwe met haar jachtgeweer door het bamboebos met twee grote zweetplekken onder haar armen. Want het is daar warm hè. Ook daarna is het vaak een zweterig samenzijn, want de naakte paardrijder valt in de smaak bij de kasteelvrouwe, zei het niet bij het dienstmeisje. Hoewel. Het slot is verrassend en roept wel wat vragen op. Prima film dus en zorgvuldig gemaakt, met oog voor detail, zoals al het werk van Larraz, die nogal eens een Engels uitstapje maakte. Zie daarvoor ook een andere film van Larraz die heel genietbaar is: Vampyres (1974)

Moet nog genoemd worden dat prachtige (droom)beeld van Lidia Zuazo in de omtrek van een paard, hetgeen ook op sommige posters is te zien.

Nee, deze erotische thriller deed me weinig.

2*