Du Er Ikke Alene (1978)

Heerlijke jaren zeventig film, met jongens met (te) lang haar, discussies met autoritaire leerkrachten, een schoolstaking en een opbloeiende liefde tussen twee jongens, de 14-jarige Bo en de 11-jarige Kim. Daar slaat ook de titel op, om jongens met homoseksuele gevoelens een hart onder de riem te steken. En in dat opzicht is de film (of het Denemarken van destijds) ver vooruit: ze krijgen seksuele voorlichting en homoseksualiteit is geen taboe. Ik snap dus ook de reacties hier niet, die deze film achterhaald vinden. Een remake zou prima zijn voor al die moslimjongeren die niet uit de kast durven komen.

De film is niet prekerig of moralistisch, eerder luchtig. De jongeren vermaken zich prima. Van de synopsis hier klopt niet veel. Geschreven door iemand die de film niet gezien heeft. Bo geeft eerder leiding aan Kim, niet omgekeerd. En verder gaat het natuurlijk vooral over seks, want daar hebben jongeren van die leeftijd het over. Een rustige film, aangenaam om naar te kijken en moedig voor die tijd.

De film laat zien dat zelfs de afgeschermde omgeving van een internaat niet in staat is om de seksuele ontwikkeling van jonge mensen tegen te houden dan wel in gewenste banen te leiden. De pogingen van het strenge en verstandelijke schoolbestuur schijnen eerder averechts te werken. Hiermee is de film inhoudelijk wel gekraakt, volgens mij.

Regisseurs Ernst Johansens en Lasse Nielsens hebben in ieder geval geen selectieve blik gehad bij het maken van hun film maar een hele naturalistische. En dat is een positieve constatering. In het internaat speelt het geen enkele rol of iemand homo- of heteroseksueel is. De film spreekt geen oordeel uit, maar laat gewoon op fijngevoelige wijze zien hoe de diverse personages in de film zich gedragen. Sommigen zijn rebels. Anderen timide. En weer anderen offensief. Eén ding hebben ze gemeen. Ze zijn allemaal onzeker en zijn allemaal bezig hun grenzen op te zoeken. Tja, hele verrasende inzichten zoek je in deze film tevergeefs.

De film zou in bepaalde scenes tamelijk expliciet zijn. Ik vond dat wel meevallen. Ik zag vooral veel zelfonderzoek, genegenheid en tederheid. Niets om je over op te winden. De film biedt geen nieuwe inzichten. Geen schokkende taferelen. Eigenlijk vond ik de film niet bijster interessant. Beetje aan de saaie kant zelfs. En bovendien nogal rommelig geënsceneerd en zonder aansprekende personages. Ik had graag wat meer ronding in de personages en wat meer lijn in het verhaal willen zien. Nee, niet onder de indruk.