Brick (2005)

Me ook eens aan deze gewaagd en 'k ben toch niet helemaal overtuigd. De film kwam nogal vaag over en de cast leek me te jong om overtuigend over te komen. "The Pin" is een soort baas, maar hij lijkt me haast net uit de luiers

Tja, 'k had er toch iets meer van verwacht. Niet slecht, maar een beetje vaag.

In de herziening!

Pure film noir met Brendan als Mike Hammer...alleen speelt het hier niet in de jaren vijftig, maar in en rond om High school.

Driedubbelovergehaald plot met een aantal gedenkwaardige bad guys.

Rommelige film noir over scholieren, die in plaats van naar school te gaan, volwassen gangsters spelen. De hoofdpersoon wordt regelmatig serieus in elkaar geslagen. Schijnbaar zonder veel erg want hij krabbelt telkens gewoon weer op en gaat onverdroten verder met zijn speurwerk. Maar het absolute dieptepunt zijn de stompzinnige dialogen. Lachwekkend, ware het niet dat die dialogen blijkbaar serieus bedoeld zijn. Kortom, ik vind het een aanfluiting en achteraf gezien gewoon zonde van mijn tijd.

Is dit nu een film noir, of een parodie? Het heeft alles weg van het eerste, maar voelde in elk geval aan als het tweede.

De sfeer, de eenzame hoofdpersoon, de femme fatale (met ook nog eens de naam Laura), de jazz, de prachtige soundtrack, de desolate locaties in L.A., de uitgekiende kadreringen, de belichting en de schaduwen, de telefooncellen en het warrige verhaal: in alles is dit een noir. En dat kan ik bijzonder waarderen. Daarnaast zitten er enkele sterke scènes in.

Maar toch, het speelt in dit geval op een school, en hoewel je de maatschappijkritiek wel kan zien, voelt dit toch behoorlijk onecht aan. Een parodie. Een grap. Daarnaast is Gordon-Levitt niet zo goed dat hij de hele film kan dragen en mis ik echt een bepaald tempo in de film: dat het aanvoelt als coherent geheel. Het is vooral een verzameling van losse scènes, waarvan sommige sterk zijn, maar evenzoveel gewoon saai zijn door de vele dialoog daarin maar verder volstrekt statische cameravoering. Als je al dialoog invoert (daar ben ik fan van) zorg dat er verder iets te doen is in beeld, of zorg voor een betere dynamische fotografie.

Jammer dus, want de aandacht valt zo al te vaak weg terwijl de ideeën goed zijn en het talent aanwezig. Alleen de finesse nog. 2,5*

” Your muscle seemed plenty cool putting his fist in my head. I want him out.”

Geweldige verrassing en een erg leuke kijkervaring. Brick is zo’n film, die ik wel van naam kende, maar die me totaal niet aanspraak. Meestal is mijn voorgevoel hierover ook wel juist, maar gelukkig zat ik er hier flink naast en bleek Brick juist erg plezierig.

Joseph Gordon-Levitt was al langzaam opgeschoven naar een favoriet van de laatste jaren, maar hier speelt hij helemaal geweldig. Hoewel ik even de tijd nodig had om aan zijn personage en het verhaal te wennen, werd hij steeds fijner om naar te kijken. Hij zet ook een gaaf personage neer. Qua uiterlijk misschien ietwat een sulletje, die lekker eigenwijs en slim is, maar ook niet bepaald bang is om tegen sommige vechtersbazen terug te slaan. Tevens zijn zijn opmerkingen vaak scherp en lekker sarcastisch. Daarnaast heeft Brick een bijzonder origineel scenario. Het is een film noir, die zich in een geheel andere setting afspeelt dan de klassieke noirs.

Hierdoor ontstaat een soort van eigen wereld in een high school setting, waarbij Gordon-Levitt op slimme wijze probeert uit te vinden wat er met zijn ex-vriendin is gebeurd. Niet alleen het acteerwerk is goed, maar ook het sfeertje is erg fijn. Het heeft iets aparts en mysterieus, maar is daarnaast soms ook nog best spannend. Daarnaast zijn de dialogen van een hoog niveau, net zoals ze dat altijd in goede film noirs zijn, dus ook op dat gebied scoort Brick hoge ogen. Ook visueel ziet het er mooi en verzorgd uit. Soms wat sober, maar dat past precies bij het aparte sfeertje van Brick.

Al met al een behoorlijk uniek werkje dat heden en verleden op een mooie en zeer originele manier met elkaar weet te verbinden.

4,0* dik

Wat een vette film, van de regisseur van de ook zo'n vette Looper, wederom ook met Gordon Levitt.

Brick is weer zo'n film die je elke 10 minuten weer weet te verrassen of te misleiden en de keuze om hiervan een indie-film te maken ipv een uit de kluit gewassen Hollywoodfilm, en te kiezen voor desolate Gus van Sant achtige shots van LA, ipv het hectische stadsleven, en een realistische kijk te geven op een doelgroep studenten ipv dat het weer om gillende, joelende, slikkende, zuipende tieners gaat, is altijd beter en meer kijkbaarder en hiermee is Brick op eerste gezicht al meer dan interessant. Levitt speelt hierin, na Mysterious Skin, weer als een broekie (die je alweer totaal niet kan vergelijken met zijn opmerkelijke rollen in de Nolan-films), een erg sterke rol als student en buitenbeentje Brendan, die, ondanks hij er sullerig en dom uit mag zien, het kaas niet van zijn brood laat eten en zo glad is als een aal. Het feit dat hij eenzaam is (althans, zo wordt hij wel omschreven) lijkt hem ook weinig te kunnen schelen, en aan zijn slimme vriend Brian heeft ie ook meer dan genoeg. Alles veranderd echter wanneer zijn ex Emily hem belt en blijkt dat ze in de problemen zit, en de volgende dag dood word gevonden in een goot. Brendan besluit het ook hier niet neer te leggen en met zijn studiebol en intelligentie neemt hij de beslissing de onderzoek zelf in handen te nemen, met behulp van Brian en uiteindelijk.... enkele onderwereldfiguren, nadat we echter achter komen dat Emily nog een verborgen leven had. Wat een zenuwslopende zoektocht word voor Brendan, of heeft Brendan, (en ook de andere figuranten) ook zelf iets te verbergen?

Brick weet hierbij gewoon continu de kijker op de proef te stellen en elk kwartier zit jij te praktiseren van wat nou de uitkomst zou kunnen wezen en weet de film ook flink te rommelen met de voorspelbaarheidsgraad. Dat dit een benauwende onderhuidse thriller is die steeds rauwer wordt is zeker gegarandeerd en het einde is een fikse klap in het gezicht.

Gewoonweg een uitschieter van een thriller, dat ook geheel onafhankelijk lijkt te willen blijven en lekker doorprutteld naar een fatale ontknoping. Ik zeg: Kijken!

4,5*

Niet verbazingwekkend dat dit een debuut is. Het heeft in alles iets van een jonge, gretige hond die vol overgave zijn publiek wel even zal laten zien (!) waar hij zoal tot toe in staat is en waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald. Dat laatste heeft iets te maken met klassieke hardboiled noirs, een stempel die er heel dik op zit. Johnson verhuist het naar een high school.

En hij leukt het op met redelijk veel visueel geklooi middels aparte camerahoekjes en driftige editing. Ik ben niet zo kapot van de muziekkeuze, vooral in het begin iets dat af en toe op de zenuwen werkt, maar naarmate de film vordert, gaat dat beter en net als veel van de film is het vindingrijk. De cadans van de voetstappen bijvoorbeeld. Als trommelslagen. Forse tackle ook.

De hele ontmoeting met The Pin is behoorlijk grappig en de dialogen zijn over de hele linie erg kleurrijk. Op een filmische manier. Het wisselt vrij gemakkelijk tussen een komische en serieuze toon en dat is op zich best knap. In de kern natuurlijk een ordinaire whodunit, maar rijk genoeg verteld om het draaiende te houden, al laat het me net iets te koud om er in op te gaan.

Ik ben niet zo'n fan van de film-noir, maar des te meer van het spelen met genreconventies. En dat gebeurt in Brick gedurende de volle speelduur. De personages zijn heerlijk stereotiep, met een geweldige rol van Gordon-Levitt, maar vooral de karakters van 'The pin' en Laura geven er inderdaad een Twin-Peaks achtige smaak aan (die scene in dat rode busje, heh). Genieten ook van de over-the-top dialogen en het ingewikkelde plot, waar onze protagonist in de meest onverwachte omstandigheden toch altijd de touwtjes stevig in handen blijkt te hebben. Brick is een stijlvolle hommage aan de noir, en door de ironische dubbellaag eigenlijk veel beter te pruimen dan de meeste films uit dat genre.

Erg goede film. Het verhaal is geweldig in elkaar gezet. Het laat je raden naar de uitkomst helemaal tot het einde. Er wordt een geweldige sfeer neergezet. De dialogen zijn briljant maar het zijn de acteurs die ze laten werken. Gordon-Levitt is perfect gecast alsmede de rest van de cast. De muziek is prachtig en de sound design zuigt je helemaal de film in. Erg leuk.

Ik hou niet van whodunnits, laat ik dat voorop stellen. Steevast oersaaie verhaaltjes die met weinig schwung verteld worden. Ik hou echter al helemaal niet van whodunnits die ook nog eens zo nodeloos gecompliceerd gemaakt moeten worden. Na driekwartier hield mijn aandachtsboog het voor gezien, en deed ik vaak niet eens meer de moeite om dit incoherente zooitje nog te volgen. Ik was op ten duur vooral bezig met het mijmeren over waarom ik hier in hemelsnaam 110 kostbare minuten mee aan het verkwanselen was.

De onmetelijk suffe personages (ook Levitt), de ronduit saaie cinematografie (sfeer? waar?), de kolderieke knokpartijtjes, en de futiele dialogen maakte deze drol er niet verteerbaarder op. Waarom hier en masse de loftrompet over wordt gestoken kan ik nauwelijks bevatten. 0,5*.

“Do you trust me now?”
“Less than when I didn't trust you before.”

Originele coming of age/misdaadfilm van Rian Johnson. Door de dialogen lijkt het soms of je naar een toneelstuk van Shakespeare aan het kijken bent, en het geeft de film iets authentieks. Ook het verhaal wordt op originele wijze gebracht. Brick is een misdaadmysterie en een coming of age film ineen, en tot aan de laatste scene met Gordon-Levitt en Nora Zehetner op het football veld weet je niet hoe het nou allemaal precies in elkaar steekt. Johnson zorgt er wel voor dat het allemaal goed te volgen is, en net wanneer je denkt dat je hebt uitgedokterd hoe het verhaal in elkaar steekt komt Johnson weer met een nieuw puzzelstukje.

Het is in ieder geval wel wat het belooft : een hardcore detectivefilm die alle stijlkenmerken van het genre meedraagt. Zo is Brendan niet de naieve doorsnee-student; hij speelt klikspaan voor de directeur, voert zijn eigen enquête, manipuleert de situaties waar hij in verzeild raakt, is niet bang om zijn leven op het spel te zetten en lost het mysterie op met een klaterende uitleg. No shit, Sherlock!

De drugdealer The Pin lijkt meer op Dracula en de femme fatale wordt onsubtiel in het decor gedropt. Het is allemaal redelijk doorzichtig vond ik en visueel vond ik het niet speciaal, toch zeker niet op het niveau van de échte film noir : Brendan lummelt wat rond en incasseert tussendoor heel wat rake klappen die duidelijk gevolgen hebben meer naar het einde van de film toe. Zo, er zaten wat goede momenten in, dat zeker, maar evenzeer vond ik het ook een wat onsamenhangend rommeltje.