The American Nightmare (2000)

Erg boeiende documentaire waarin een aantal toonaangevende regisseurs vertellen hoe zijn over het genre denken, en hoe ze er zelf in terecht zijn gekomen. Bovendien wordt ook de geschiedenis van de horrorfilm aan de hand van een aantal behoorlijk smerige fragmenten uit de doeken gedaan.

Ik heb hem ooit nog eens op het Filmfestival van Brussel gezien, en ik kan me vooral de grappige stukjes met Sam Raimi herinneren, en een anekdote waarin Wes Craven vertelt dat hij eigenlijk helemaal niet van horrorfilms houdt.

Vooral voor liefhebbers van horrorfilms bijzonder de moeite waard.

4 sterren.

Geslaagde documentaire waarin enkele boeiende dingen gezegd worden, maar de algemene toon wat te droog is. Althans, zo is mijn gevoel uiteindelijk.

Het zijn nogal wat gigantische namen die langskomen. Een ieder heeft wel iets leuks te zeggen over hun eigen werk of over dat van een ander, altijd met veel respect en het historische aspect overheerst. Het is geweldig om ze te horen over de grootste films binnen het genre, met name het stuk rondom TCM vond ik heerlijk.

John Landis (niet meteen mijn type regisseur) springt er qua enthousiasme wel bovenuit, heerlijk hoe hij vertelt over de ervaring(!) ipv droge feitjes zoals die professoren (die dame.. ). Maargoed, de periode waarin deze films zijn verschenen biedt mogelijkheid tot veel controverse en eigenlijk confronterende conclusies.

Het feit dat Savini zijn inspiratie kon halen uit eigen ervaringen, is zo'n confronterend feitje. Vreselijk eigenlijk, als je ziet wat de beste man tevoorschijn tovert aan effecten! Verder zijn het de bekende links tussen de vrijheid en de groeiende consumptiemaatschappij waar Romero op inspeelde met Dawn of the Dead (begin héél veel zin te krijgen in een herziening) en bijvoorbeeld de functie van sex waar vooral Cronenberg's Shivers in het middelpunt stond.

Vind het vooral mooi hoe Romero met zo'n grote lach op zijn gezicht hetgeen hij denkt, verkondigt. Je ziet de liefde/interesse voor dit genre er echt vanaf spatten, waar Cronenberg juist weer erg droog (feitelijk) bezig is en Landis bijna overdreven enthousiast . Het biedt een redelijk evenwichtig geheel met natuurlijk wel z'n betere en mindere momenten, maar genoeg boeiende opmerkingen en onderwerpen om mij bezig te houden.