Mery per Sempre (1989)

Het is een subgenre op zich: de leraar die een moeilijke klas iets bij wil brengen, The Blackboard Jungle, To Sir, With Love, Dangerous Minds, School of Rock, en er zijn er waarschijnlijk nog wel 20 te noemen. Deze Mery Per Sempre, van de zoon van de befaamde Italiaanse regisseur Dino 'Il Sorpasso' Risi, is om een aantal redenen net wat anders en daarom het bekijken best waard, Zo speelt het zich af op Sicilië, de acteurs zijn grotendeels amateurs van het eiland zelf en praten in het Siciliaanse dialect, dat wel wat anders klinkt dan het zangerige standaard-Italiaans. Ook een bijzonder aspect is de Mery uit de titel, een jonge transgender in een tijd dat daar nog nauwelijks aandacht voor bestond. En dat in de setting van een tuchtschool. De acteur die Mery speelt doet dat heel overtuigend, het verbaast me niets dat hij inmiddels een zij is.

De enige bekende acteur is Michele Placido, die een ster was dankzij La Piovra, hij doet het op zich prima maar schiet af en toe uit de bocht. Die uitvallen waren nogal 'out of character' en kon ik niet helemaal plaatsen. Hoe hij die Pietro verdedigt nadat die een vrouwelijke medewerker heeft aangerand is iets wat waarschijnlijk in de context van de tijd en plaats moet worden gezien, ik vond het wel opmerkelijk. Hoe hij tegen het eind met een pistool de slaapzaal binnenstapt om een levensles hardhandig duidelijk te maken vond ik ook nogal gortig.

Nee het meest interessant waren toch de crimineeltjes, geen van allen erg sympathiek, maar op hun manier toch ook wel (soms) aandoenlijk, zoals King Kong die denkt dat hij nooit een meisje zal kunnen krijgen of de slungelachtige Claudio die tot zijn schrik romantische gevoelens opwekt bij een oudere sterkere jongen en sindsdien in permanente staat van lichte paniek lijkt te verkeren.

Er zou een jaar later een vervolg komen, met grotendeels dezelfde acteurs.