Requiescant (1967)

Nog niet gezien maar staat wel hoog op het verlanglijstje met een wel heel uniek duel in een bar waarbij het niet gaat om wie de ander als eerste neer schiet maar wie als eerste de poten onder diens stoel wegschiet met als gevolg dat diegene wordt opgehangen.

Bovengemiddeld goeie spaghetti en Pasolini (jawel DE Pasolini) heeft hierin ook een rol. Zal me ook niks verbazen als hij een beetje invloed had op bepaalde scenes want een aantal hiervan zijn lekker gruwelijk en rauw. Af en toe komt de film wat knullig over maar dit wordt dan vrijwel onmiddelijk recht getrokken door een toffe scene. De western bevat genoeg memorabele scenes waaronder een duel op barkrukken met een strop om de nek en een scene waarop de held op wel hele brute wijze zich zijn jeugd herinnert. Dikke aanrader, DVD van wild east

Erg 'off beat' en door de interessante mix van marxistische en katholieke idealen is de plot uiteindelijk meer een allegorie dan de simpele gatenkaas die een vluchtige/zakelijke blik van deze film zou maken. Volgens Imdb waren er maar liefst 11 schrijvers, wat de zaak ook niet geholpen zal hebben, maar ik ben benieuwd hoe groot de inbreng van Pasolini hier was. Hij bracht tenslotte ook zijn twee favoriete acteurs (Franco Citti en Ninetto Davoli) mee....

Lou Castel in de hoofdrol maakt het helemaal af. Hij speelde ook in een van de vreemdste spaghetti westerns, ¡Mátalo! (1970) en van de week zag ik em nog (in een heel ander type rol overigens) in El Chuncho, Quién Sabe? (1966) wat eveneens een film is die een zeer links georiënteerde boodschap wil verkondigen (wat een vreemd en voor het genre nogal atypisch einde oplevert). Buiten het western genre heb ik em al op zien duiken in het regiedebuut van Bellocchio en, ook weer zeer recent, als tirannieke/hysterische regisseur in Fassbinder's negende... opmerkelijke rollen waarin hij altijd wel positief opvalt!

Matige "linkse" spaghetti western heeft het allemaal net niet: de soundtrack, de vuurgevechten, de held tegen wil en dank- ik vond Castel, die ik vorige week toevallig in I Pugni in Tasca zag en daarin indruk maakte, opvallend vlak acteren. Pasolini heeft een klein bijrolletje maar heeft wel iets intens over zich. Verder visueel lelijk, goed het is een B-film, maar locaties vond ik niet even mooi gekozen. Fletse kleuren, matig acteerwerk van onder anderen het stiefzusje, neer ik kan hier niet echt enthousiast over worden.

Niet slecht,....niet slecht. Ik ben niet een echte liefhebber van dit genre maar zo nu en dan trekt het verhaal mij wel en gaan we een western bekijken. Er worden best goede films in dit genre uitgebracht.

Deze valt in de middenmoot van het geheel. Een 7 als waardering.

Deze afgelopen zondagavond zitten kijken.

Dit is werkelijk een van de betere Spaghetti westerns, misschien niet van het niveau van een Leone of Corbucci, maar toch stukken beter dan wat er gemiddeld in die tijd in Italië met tientallen werd uitgebracht.

Castel, als pacifist door pleegvader opgevoed, maar die uiteindelijk als een soort van Engel der Wrake te werk gaat, is perfect gecast. Ik kende hem eerlijk gezegd eigenlijk alleen van die andere bekende Spaghetti western A Bullet for the General. Daarin vond ik hem wat vlak en flets acteren, maar in deze film weet hij echt de film te domineren en in zijn rol te overtuigen.

Damon als de inktzwarte schurk weet goed tegenwicht te geven en ziet er werkelijk fantastisch uit als snoodaard. Meteen op het moment dat hij voor het eerst in beeld verschijnt, weet je als kijker: dit is de badguy!

Verder is er opmerkelijk genoeg ook nog de aanwezigheid van regisseur Pasolini in rol van priester, die groep Mexicaanse opstandelingen leidt. Erg curieus, maar hij was erg goed bevriend met regisseur Lizzani, dat zal de voornaamste reden zijn.

Het verhaal ontwikkeld en verloopt lekker vlot, heeft aardige bijfiguren en genoeg actie en spanning om te kunnen blijven boeien, een lekkere staccato klinkende score en de finale is misschien niet super spectaculair, maar uiteindelijk wel goed genoeg om je als kijker met een tevreden gevoel achter te laten.

Sterk! Een acht, ofwel vier sterren!