¡Mátalo! (1970)

Weirde western. Lang niet alles werkt, maar sommige dingen de slow motion-scene met het vechtende paard zal ik nooit meer vergeten.

Niet bepaald onze standaard-spaghetti-western.

Boomerang-actie is nog tot daar aan toe, maar unheimische spookstad-sfeer in combinatie met Cream-achtige gitaarmuziek en electro-acoustische experimentele soundtrack maken het een stuk anders dan we normaliter gewend zijn.

Flinke dosis sadisme/grimmigheid en slow-motion-scene die minutenlang doorgaat.

Verrassend filmpje!

Een van de vreemdste Italo-westerns die ik ooit gezien heb.

Dat wil wel wat zeggen, want in dat genre heb ik toch al heel wat raars langs zien komen.

Acteurs en actrices dragen hippiekleding (kralenkettingen, franje-jassen, hotpants , ringen en riemen hoofdbandjes, bontkragen etc., die allemaal in het hippie tijdperk thuishoren.

Met rockmuziek en rondzwierende camera's poogde men het geheel nog wat meer jaren zeventig cachet te verlenen, hetgeen gelukt is

Bovendien is het acteerwerk van de meeste actrices (vooral die) en acteurs beneden alle peil.

De (spaghettiwestern) standaard: waanzinnig lachende Mexicanen komen wel nog even voorbij.

Het zou mij allerminst verbazen wanneer de opnameploeg tussendoor genoten zou hebben van dikke joints.

Geef mijn portie maar aan fikkie.

Weird. Vooral wat stroef in het begin, maar het laatste half uur is heerlijk. De aanval van het paard en later de boomerang-shootout zijn gedenkwaardig. Niet perfect, maar wel zoals vaker bij dit soort films kent het enkele grandioze scènes.

3,5*

Deze net zitten kijken, was afkomstig uit één van de Arrow boxen.

Vreemde afwijkende Spaghetti western met acteurs die er uitzien en zich gedragen alsof ze zo uit "Hair" gestapt zijn. De weirde psychedelische typisch eind jaren '60/ begin jaren '70 gitaar score bevestigd dit nog eens extra.

Cast bestaat voornamelijk uit toneel acteurs en dat is wel te merken met vaak uitbundige gebaren en reacties.

Pani gedraagt zich wel heel eigenzinnig en zelfbewust, maar na het eerste half uur te hebben overheerst verdwijnt hij geheel uit de film om helemaal op het eind weer deel te nemen.

De mooie Gravi is vooral heel erg lekker, dus van haar kan ik veel hebben.

Het duurt een eeuwigheid voordat de held van het verhaal Castel mee gaat doen en dan zien we eerst minuten lang hoe hij vernedert en gemarteld wordt, om vervolgens door zijn paard geholpen en bevrijdt te worden en het eindduel aan te gaan met zijn verzameling boemerangs. Heel apart, maar origineel en geinig bedacht.

Voor de rest is de film vrij minimalistisch met op het begin na zich geheel afspelend in verlaten en compleet vervallen spookstadje met nauwelijks een inwoner aanwezig.

Vaak vrij unieke montage en camerastandpunten qua western, maar uiteindelijk moet je toch ook met een wat beter uitgewerkt verhaal komen, want het werd nu regelmatig toch wat saai en langdradig.

Uiteindelijk toch ietwat tegenvallend.
Een zesje, ofwel 3 sterren.