Requiescant (1967)

Matige "linkse" spaghetti western heeft het allemaal net niet: de soundtrack, de vuurgevechten, de held tegen wil en dank- ik vond Castel, die ik vorige week toevallig in I Pugni in Tasca zag en daarin indruk maakte, opvallend vlak acteren. Pasolini heeft een klein bijrolletje maar heeft wel iets intens over zich. Verder visueel lelijk, goed het is een B-film, maar locaties vond ik niet even mooi gekozen. Fletse kleuren, matig acteerwerk van onder anderen het stiefzusje, neer ik kan hier niet echt enthousiast over worden.

Niet slecht,....niet slecht. Ik ben niet een echte liefhebber van dit genre maar zo nu en dan trekt het verhaal mij wel en gaan we een western bekijken. Er worden best goede films in dit genre uitgebracht.

Deze valt in de middenmoot van het geheel. Een 7 als waardering.

Deze afgelopen zondagavond zitten kijken.

Dit is werkelijk een van de betere Spaghetti westerns, misschien niet van het niveau van een Leone of Corbucci, maar toch stukken beter dan wat er gemiddeld in die tijd in Italië met tientallen werd uitgebracht.

Castel, als pacifist door pleegvader opgevoed, maar die uiteindelijk als een soort van Engel der Wrake te werk gaat, is perfect gecast. Ik kende hem eerlijk gezegd eigenlijk alleen van die andere bekende Spaghetti western A Bullet for the General. Daarin vond ik hem wat vlak en flets acteren, maar in deze film weet hij echt de film te domineren en in zijn rol te overtuigen.

Damon als de inktzwarte schurk weet goed tegenwicht te geven en ziet er werkelijk fantastisch uit als snoodaard. Meteen op het moment dat hij voor het eerst in beeld verschijnt, weet je als kijker: dit is de badguy!

Verder is er opmerkelijk genoeg ook nog de aanwezigheid van regisseur Pasolini in rol van priester, die groep Mexicaanse opstandelingen leidt. Erg curieus, maar hij was erg goed bevriend met regisseur Lizzani, dat zal de voornaamste reden zijn.

Het verhaal ontwikkeld en verloopt lekker vlot, heeft aardige bijfiguren en genoeg actie en spanning om te kunnen blijven boeien, een lekkere staccato klinkende score en de finale is misschien niet super spectaculair, maar uiteindelijk wel goed genoeg om je als kijker met een tevreden gevoel achter te laten.

Sterk! Een acht, ofwel vier sterren!