Son of Paleface (1952)

Een cartoon-achtige western-komedie die erg grappig is en vol zit met geniale visuele grappen! Mijn tweede Bob Hope film deze week en ik weet het nu zeker, ik ben fan!

3,5*

Na het tegenvallende The Paleface uit 1948, toch weer een poging wagen met dit vervolg. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want waar The Paleface de slechtste film was uit de jaren 40 die ik heb mogen zien, is het vervolg de slechtste film uit de jaren 50 die ik heb gezien.

Voornaamste reden daarvoor is dat de humor bij mij niet constant werkt, en vooral omdat ik geen fan ben van Bob Hope. Daarbij komt de film ook vreselijk gedateerd over net als de komedie. De film draait om de humor, zodat het verhaal en het acteerwerk weinig aandacht hebben gehad. Het verleden heeft uitgewezen dat fysieke komedie best kan werken (Keaton en Chaplin), maar in dit geval is het vooral irritant. Hoogtepunten van de film waren enkele leuke one-liners.

Leuke poging om het allicht grote succes van het origineel een vervolg te geven maar niet zo geslaagd als de eerste film. Dat terwijl er met Roy Rogers en Trigger twee grootheden aan de cast zijn toegevoegd. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe groot die twee waren een decennia daarvoor maar in deze film wordt al wel goed duidelijk wat een leuk duo het is. Toch kunnen zij deze film niet boven de middelmaat doen uitstijgen, net als de weinig vernieuwende 'romance' tussen de andere twee. Wat dat betreft vond ik The Paleface (1948) wat vermakelijker, maar ook tijdens dit tweede deel valt bij vlagen wel wat te lachen.

Weer een typische Hope film maar dat wel in de meest positieve zin! Heerlijke sfeer weer, kleurrijke, sfeervolle en mooie sets en Jane Russell is zonder enige twijfel 1 van de mooiste vrouwen uit haar tijd

Ik denk zelfs een tikkeltje beter dan zijn voorganger.

3,5*