Yôkai Hantâ: Hiruko (1991)

Wat een tegenvaller van Tsukamoto.

Ik had al vernomen dat dit Tsukamoto's popcorn film was, maar had me toch nog steeds aan wat beters verwacht. Vooral de irritante overacting in deze film stoorde me enorm.

Verder zijn ook de effects aan de magere kant en het verhaal een aframmeling van vele clichés.

Wat hier mist is Tsukamoto, en dat wordt zeer duidelijk wanneer hij toch weer voor even zijn hyperactive camera bovenhaalt, of tussendoor toch even prachtig kleurrijke shots op de kijker loslaat. Het zijn deze punten waar de film nog enkele sterren weet te verzamelen, want dan opeens is het wel leuk, en wel indrukwekkend.

Maar veel te weinig dus. 2* kan ik er nog net aan kwijt, want vervelend was het nooit, maar gewoon veel en veel te weinig voor een man die ooit Tetsuo maakte. Gelukkig lijkt hij daarna weer z'n ouwe pijl teruggevonden te hebben, dus laten we het maar op een one-off houden.

Tsukamoto is niet echt mijn regisseur en alhoewel Hiruko wel over een compleet andere boeg gaat wist ook dit me niet echt te boeien op de een of andere manier.

Wel grappig dat veel fans van Tsukamoto dit zijn slechtste werk vinden terwijl ik in het bijgeleverde boekje lees dat deze film hem persoonlijk zeer aan het hart gaat en dat eigenlijk tot dan toe juist Tetsuo de vreemde eend in zijn genre was... Hij schijnt nogal een voorliefde te hebben voor Amerikaanse horror/avonturen films en de verwijzingen naar klassiekers als The Thing, Alien en zelfs wat Indiana Jones zijn inderdaad niet van de lucht in deze Hiruko.

De film is best vermakelijk, verveelt niet maar weet ook nergens echt te overtuigen. Op zich vind ik de stukjes hyperactieve ADHD hier wel leuker toegepast dan in Tetsuo vooral omdat zoiets voor mij beter werkt als middel dan dat het het doel op zich is. Ook wel leuk om hem eens met kleur te zien werken aangezien de vorige twee films van deze man die ik zag in een soort van zwart wit waren.

Echter staat er bij tijd en wijle te veel amateuristisch acteer- en film werk tegenover om echt te kunnen overtuigen.

Toch jammer want ik zie bij Tsukamoto best een aantal interessante filmische elementen terug maar weten zijn films als geheel mij nog niet echt over te halen.

2.5*

Redelijk vermakelijke onzin, met wel wat Tsukamoto-touches. Met name door wat camerawerk en af en toe toffe stopmotion-effecten. Het script is een soort kinderavonturenfilm in horrorsausje en stelt bar weinig voor. Het acteren is way over de top en het is grappig om te zien dat Tsukamoto volkomen onthand lijkt als er zoals het einde, een sentimenteel stukje komt. De muziek en de tekstjes zijn er, maar de scene werkt totaal niet. Te veel een familiefilm om echt een guilty pleasure te zijn, daarvoor had het nog wel een stuk donkerder gemogen. Verder zijn vooral de effecten wel geinig.

Leuk om gezien te hebben, maar toch echt een Tsukamoto voor mensen die ze allemaal willen zien.

2.5*