Code Inconnu: Récit Incomplet de Divers Voyages (2000)

Ik vond dit wel een bijzondere, maar niet zo'n geslaagde Haneke-film. Erg geconstrueerd, stug en in sommige opzichten zelfs naar.

Haneke schetst een veelheid aan personages die allemaal op hun eigen manier moeite met communicatie hebben. Die personages weeft hij op een erg stugge manier aan elkaar: scènes beginnen en eindigen vaak midden in een zin, tussen de scènes zit vaak een seconde stilte en zwart beeld. Dat hoort ongetwijfeld bij de opzet van de film, het past zelfs uitstekend bij de thematiek, maar ik vond het geen geslaagde keuze: de film kwam maar niet van de grond, bleef hangen in de constructie.

Daarnaast speelt Haneke een spelletje met de kijker, die soms niet weet "echt" is en wat niet: hij wil de kijker tonen welke macht hij (en dus een regisseur in het algemeen) over de kijker heeft. Vooral aan die opgelegde boodschapperigheid heb ik me zitten storen: ik weet ook wel dat hij die macht heeft, sterker nog: ik geef hem juist die macht door naar zijn film te kijken!

Maar... wel bijzonder, zeker ook de virtuoze tweede scène uit één minutenlange take.

Toch wel. Ik zit er precies tussenin.

Wel duidelijk de minste Haneke die ik tot nu toe zag. Ik ben het met Koekebakker eens dat de film wat al te veel blijft hangen in zijn constructie. De vorm waarin het geheel verteld wordt is erg bedacht en de film komt nooit los van dat "bedacht zijn". En daardoor leef ik niet mee, ontroert het me nooit en blijft de film op een flinke afstand. Haneke construeert wel vaker opzichtig, maar zijn andere films komen daar wel los van.

Ondanks dat een paar mooie scenes. De tweede scene is heel fraai. In een paar verhaallijnen had een aardige film kunnen zitten. Al met al een best een fascinerende film, een soort interessante mislukking. Al is mislukking weer een groot woord.

2.5*

Voelde een beetje gemakzuchtig aan soms. Het lijkt erop alsof Haneke te vaak met zijn manier van reconstrueren

alles enorme flair probeert te geven. Godard deed dat wel goed met bijvoorbeeld Eloge de L'amour (al verschillen daar de meningen nogal sterk over). Haneke laat de film teveel op Binoche steunen vond ik, terwijl een boel andere karakters meer focus hadden kunnen krijgen, wat de film vermoedelijk ten goede wasgekomen. Ondanks de stijl is datgeen wat de regisseur schetst met betrekking tot ieder karakter en diens verscheidene communicatie problemen erg sterk. 3.5 sterren

Tja, nu moet ik iets bekennen waar ik me best voor schaam. Om er maar meteen voor uit te komen: ik begreep er bijna helemaal niets van. Over het algemeen heb ik het gevoel films meestal wel goed te begrijpen. Zelfs bij ingewikkeldere films als Persona of Mulholland Dr. kan ik nog wel thema's uit de film halen of de grote lijn doorhebben. Maar Code Inconnu? Het zei me helemaal niets. Ja, ik herkende ook miscommunicatie, racisme en dergelijke, maar die kwamen zo sporadisch voor dat ik niet dacht dat dit de kern van de film was. Ik verbaas me hier over de vele berichten die bijna lijken te verkondigen alsof de film zo klaar als een klontje is. Ik kwam na flink gepuzzel nog niet echt tots iets zinnigs of, eerlijk gezegd, bijster interessants.

Ik moet wel toegeven dat de film een aantal ijzersterke scènes heeft. Bijvoorbeeld die scène als Binoche tegen die rode achtergrond gefilmd wordt en ze overtuigd wordt dat ze gaat sterven. Dan begin ik toch echt te twijfelen wat nu waar en niet waar is. De eerste twee scènes waren ook sterk, evenals die scène in de metro waarin Binoche lastig gevallen wordt door een onruststoker. Het zorgt er in ieder geval voor dat de film interessant genoeg blijft om uit te zitten. En die Binoche is echt een van de sterkste actrices van Europa op het moment!

De film zal ik moeten herzien (hij is gelinkt aan een opdracht die ik voor mijn universiteit moet doen) en ik hoop dat ik er dan meer mee kan. Waarschijnlijk wel. Maar voor nu blijf ik op 2,5* steken.

In tegenstelling tot mijn collega-schrijvers bij Code Inconnu vind ik dit een klein meesterwerk. En allesbehalve Haneke's zwakste.

Een aantal scènes zijn zeer knap en aangrijpend. Natuurlijk (wie kan hierbij onbewogen blijven?) voor alle andere die in de metro met Juliette en Bénichou. Maar ook de openingssc. waar veel van de personages worden geïntroduceerd (bedelares en de prop), het meisje dat met roodomrande ogen haar gevoel uitbeeldt, Juliette en haar vriend George in de supermarkt, Juliette als actrice.... "Montre-moi ton vrai visage...."
Uitermate intrigerend.

Haneke vertelt zijn verhaal met vaste hand, de scènes bestaan veelal uit slechts 1 take, de opbouw van de film vind ik prima.

Na Le Temps du Loup, Caché en La Pianiste ga ik nog weer meer van Haneke houden.

Ik vraag me af waarom ik dit heb uitgekeken. Waarschijnlijk voor de pijnlijke scene's die er met regelmaat in zaten waar ik al mijn sterren voor uitdeel. Verhaallijn volgen was gewoon niet te doen, maar visueel was het gelukkig best in orde.

De eerste film die teleurstelt van Hanneke, de confronterende scene's waren wél weer herkenbaar, alleen deed de rest me niks.

Prachtfilm, van de drie Haneke's die ik zag veruit de beste. Door de structuur van Code Inconnu kan de regisseur allerlei losstaande ideeën kwijt. Dit resulteert in een veelheid aan boeiende, sterke en indrukwekkende scene's. Sowieso is elk fragment met Binoche al werelds, ze speelt weer eens de pannen van het dak. Ook de gedeelten die een film binnen de film vormen spraken me erg aan: op een of andere manier doet het me altijd wat als acteurs moeten spelen dat ze acteren (zie bijvoorbeeld ook de auditiescene uit Mulholland Dr.). Verder vond ik dat er verrassend veel lijn zat in het geheel en is de film allerminst een moeilijke puzzel. Tsja, je moet er inderdaad een beetje van houden dat Haneke construeert, speelt met het medium (het gebruik van geluid is ook opvallend, haast nouvelle vague-achtig) maar ik val ervoor als een blok. Topper dit.

Weer een mooie film van Haneke en ook zo eentje dat door 1 onschuldig oorzaak meerdere kanten opgaat. Haneke haalt weer zijn bekende trucjes uit de kast en opnieuw krijgen we weer een hele subtiele stille film waarin je alleen stemmen hoort en geen enkel vorm van filmmuziek. Film bestaat eigenlijk uit korte fragmenten over allerlij personages die uiteindelijk halverwege stoppen en vervolgens overgaan naar een ander fragment. Maar toch word aan het einde wel alles aan elkaar gelijmd. De meest aangrijpende scenes waren oa die: Metro scene, Die scene in de taxi en ook die scene aan het begin met die grote chaos omdat die ene gast een propje papier in de schoot gooit van die bedelares, die scenes die eerst echt lijken maar uiteindelijk een film zijn, en ook helemaal over die scenes hoe het verder gaat met die Roemeense bedelares die Frankrijk word uitgezet en teruggaat naar Roemenie en die verdere scenes daar waren ook aangrijpend. Ook het begin eind scene met die kinderen die gebarentaal op elkaar uitoefenen was ook erg sterk. Verder ook weer prachtige beelden en levende decors.

Ja, dit was weer een geslaagde Haneke. Ook hij begint een van mijn favoriete regiseurs te worden.

4,0*

Redelijke film met een aantal losse verhaal-lijntjes en personages, die elkaar zijdelings passeren. De film is opgebouwd uit losse scenes van allemaal één lange take die abrupt eindigen. De betekenis van al deze fragmenten is aan mij geheel voorbij gegaan, maar gelukkig viel er nog genoeg te genieten. Vanuit technisch oogpunt zit het allemaal knap in elkaar en dit laat veel ruimte over voor de acteurs waarvan Juliette Binoche een sterk staaltje acteren laat zien.

Ik vrees dat ik nooit een fan van Michael Haneke zal worden. Met uitzondering van het schitterende Amour heeft geen van zijn films mij tot nog toe kunnen bekoren.

Dat geldt ook voor deze film. Na een heel interessant begin krijg je na afwikkeling van het incident met de Roemeense bedelares een soort voetnoten bij het voorafgaande voorgeschoteld, die op een paar uitzonderingen na (de boer op z'n boerderij, de metroscène) nauwelijks belangwekkend of verhelderend zijn. Bovendien zijn die vaak opgenomen met lange shots, een stijlfiguur waar ik sowieso geen liefhebber van ben. Kortom: niet mijn pakkie an.

Hmm, toch wel boeiend, deze film van Haneke . Juliette Binoche, één van mijn favoriete actrices, speelt een grote rol in deze mozaïek-film en dat deed me wel goed. Wat een topper is zij op acteergebied! Andere verhalen vond ik ook wel te doen, al wordt er ook telkens een afleidende uitstapje gemaakt naar Roemenië. Beter had de film zich beperkt tot alleen Parijs, maar soit. De verhaallijnen worden door Hanekes montage even abrupt ingezet als afgebroken. De scenes zelf zijn met lange takes genomen. Kortom wel een toffe stijl, als je dr tenminste van houdt.

Bij Haneke weet ik inmiddels dat ik altijd wel wat bijzonders kan verwachten. De ene keer is dat veel beter geslaagd dan de andere keer en Code Inconnu blijft daarbij ergens aan de onderkant van het midden steken.

Zo’n mozaïek-film is op zich niets nieuws, maar de vorm waarin het verteld wordt is dat zeker wel. Toch is de vorm hier misschien wel het grootste euvel. Ik vond de overgangen naar de verschillende situaties vaak veel te snel gaan en daardoor bleven de verhalen vaak op een behoorlijk afstand hangen. Los daarvan zitten er wel een aantal sterke momenten in, waarbij het ook meestal Jullie Binoche is, die erin voorkomt. Ik vind Binoche ook een bijzonder fijne actrice, die in elke film die ik tot nu toe met haar zag weet te overtuigen en dat ook hier weer uitstekend doet.

Maar verder kon het meeste me niet echt beklijven. Alleen de laatste tien minuten, waarbij Haneke de gebeurtenissen versterkt met tromgeroffel op de achtergrond, waren erg sterk en ook best spannend. Toch kan het helaas niet voorkomen dat ik Code Inconnnu in zijn geheel toch een klein beetje mislukt vind. Experimenteren is misschien leuk, maar leidt niet altijd tot iets goeds. Haneke blijft voor mij zeker een interessante regisseur, maar wel eentje die constant schommelt qua niveau.

2,5*

Bijzondere film. De korte stukjes, het abrupte stoppen. Je moet ervan houden. Ik waardeer deze film wel. Ik vind het heel creatief, authentiek en Juliette Binoche is één van mijn favoriete actrices. Zij speelt weer subliem. Het acteerwerk vind ik sowieso erg goed en realistisch. Door de korte stukjes, vind ik het wel lastig te volgen. Ik kwam er niet helemaal in. Misschien ga ik 'm nog eens kijken. Ik geef een 7. 3,5*

Geen idee wat ik van Haneke moet vinden. Vaak een hit of een miss bij zijn films. Bij deze Code inconnu wist ik niet goed wat ik er moest van denken van al die fragmentarische stukjes. Ik was al gauw de draad kwijt. De openingsscène bijvoorbeeld vond ik erg sterk, net zoals de meeste fragmenten met Binoche die ik sowieso een topactrice vind.

Technisch wel in orde deze Haneke met zijn close-ups en prima camera-uitvoering. Montage en plot soms erg verwarrend met de flashbacks en flashforwards. Mij verloor de film af en toe. Niet alle fragmenten en personages zijn even duidelijk of interessant en dat maakt het vervolgens niet eenvoudig om goed te kunnen volgen.

De film en de fragmentarische aanpak is niet lineair en het doel of bedoeling is ook niet steeds zichtbaar. Geen hapklare film alvast.