El Espinazo del Diablo (2001)

Ik had zo mijn verwachtingen van El Espinazo del Diablo door de hoge beoordelingen en het feit dat ik Pan's Labyrinth van Guillermo del Toro erg sterk vond. Ondanks dat het jongetje behoorlijk creepy was, is de film ook niet echt een horror-film maar eerder een tragisch drama met wat out-of-place bovennatuurlijke elementen.

Tijdens de Spaanse burgeroorlog wordt een jongetje achtergelaten bij een weeshuis. S'nachts komt hij erachter dat het er spookt.

Slecht is de film opzich niet. Het acteerwerk was wel aardig en het is best een leuk jeugddrama met wat sfeervolle scènes die een wellicht door Suspiria en The Innocents zijn beïnvloed. Toch was het wat mij betreft wat te lang allemaal. En de backstory was vrij voorspelbaar en ook niet zo interessant eigenlijk. Uiteindelijk leek het meer een soort western, al was het alleenal door de Spaanse setting die aan Spaghetti Westerns doet denken.

Aardig filmpje, maar toch een beetje teleurstellend gezien de status.

Jammer, ik zag het (ook) niet. En dat met The Shape oW voor de deur. Met de sfeer, setting en met name de muziek van Javier Navarrete zit het meer dan goed, maar het verhaal liet me koud en de cast imponeerde mede daardoor ook geen moment. Alle spanning die Del Toro op lijkt te willen roepen blijft in de beleving achterwege en de verwijzingen naar de Spaanse geschiedenis namen in PL ook een veel interessantere rol in.

Het was een verrassend spanningsloze en lange zit, en dat was toch het laatste waar ik op gerekend had. Al vond ik Crimson Peak om vergelijkbare redenen matig: het narratief steekt ook daar schril af tegen de prachtige setting, de wonderschone score en de uitgesproken stilering.

Als ik de film zal moeten waarderen op de genre-aanduiding Fantasy / Horror (MM), dan zal deze spookhuis-film het er niet echt goed vanaf brengen. De melancholieke dramatische sfeer is namelijk belangrijker dan de horror. Ik vond dat de geest van het jongetje niets meer of minder was dan een toevoeging om het verhaal af-en-toe gaande te houden. Als ik de film echter op genre-aanduiding Drama (IDMB) waardeer dan is dit verhaal over het weeshuis Santa Lucia, dat diep in het woestijnachtige Spaanse binnenland is gelegen, zo gek nog niet. Rivaliteit onder de jongens, lotsbestemming en dood, de dramatiek van de oorlogsdreiging (gesymboliseerd door een onontplofte Duitse bom op de binnenplaats) en een crimineel met duistere motieven die uiteindelijk voor nog meer tragedie zorgt, heeft je vanaf het begin meteen in zijn greep en weet de spanning goed vast te houden. Het acteerwerk van de jonge cast is altijd afwachten maar de kleine spelers overtuigen goed en vooral de chemie tussen de groep weeskinderen is voelbaar aanwezig. Doordat de film de Spaanse burgeroorlog als achtergrond heeft en er een bovennatuurlijke element aanwezig is, is het moeilijk om niet te vergelijken met Pan's Labyrinth, iets wat ik toch probeerde te voorkomen! Regisseur Guillermo del Toro maakte deze film vijf jaar eerder, het zal dan ook niet heel eerlijk zijn tegenover deze film. “The Devil’s Backbone” is verder prima om naar te kijken en solide genoeg om de moeite van het bekijken waard te laten zijn.

El Espinazo del Diablo

Mooie film van Guillermo del Toro. Ik ben een fan van de man, en El Espinazo del Diablo draagt ook weer duidelijk het stempel van de Mexicaanse regisseur. Een wat dromerige en warme sfeer, een onheilspellend en triest verhaal, horror en drama die elkaar de hele tijd afwisselen, en weer een wat bovennatuurlijk tintje. El Espinazo del Diablo is meer een sfeervol drama rond een bepaalde tijdsperiode dan een regelrechte horror, maar het ongemakkelijke gevoel overheerst. Dat komt ook door het uitstekende acteerwerk van Noriega als maniakale slechterik.

Een horrordrama dat zich ergens in de jaren 30 afspeelt ten tijde van de Spaanse burgeroorlog. De setting is een afgelegen weeshuis waar weeskinderen van verzetsstrijders worden opgevangen om uit handen te blijven van de troepen van Franco.

De film begint op het moment dat hoofdpersonage Carlos, wiens vader gesneuveld is, in het weeshuis terecht komt. Gevoelig als hij is, merkt hij meteen de duistere krachten op die in het weeshuis aanwezig zijn. Door het verhaal grotendeels vanuit het perspectief van Carlos te vertellen, trekt regisseur Del Toro de kijker succesvol mee in een benauwende atmosfeer waarin mysterie en horror steeds door de harde realiteit van alledag breken.

De setting is uitermate geschikt om die atmosfeer te visualiseren. De schemerige gangen van het weeshuis, de kille slaapzaal, de rivaliserende weeskinderen en de onvoorspelbare leiding geven aan de film een ongemakkelijk en beklemmend tintje.

En dan is er nog dat ene absurde detail dat door zijn prominente aanwezigheid die atmosfeer extra versterkt. Een onontplofte bom die pontificaal oprijst uit de bodem van de binnenplaats. Een reusachtig projectiel dat gaande het verhaal een soort metaforische vergaarbak wordt voor alle duisternis en ellende in het weeshuis. De bom ademt onvoorspelbaarheid, dreiging en mysterie. De camera keert er vaak naar terug.

Een film met twee gezichten. Aan de ene kant een gewelddadig oorlogsdrama en aan de andere kant een sferisch en griezelig spookverhaal. Het vloeit mooi in elkaar over. De film bedient zich op beide vlakken van een rustige gang en legt de nadruk op intens acteerwerk, intense interactie en intense sfeer. Shock, bloed en gore, hebben een ondergeschikte rol, hoewel er wel een aantal heftige scènes voorbij komen.

De film laat in de microkosmos van het weeshuis de pijnlijke gevolgen zien die individuele en politieke beslissingen hebben op het leven van gewone mensen. Egoïsme, machtswellust en hebzucht (vaak verborgen onder een religieus dekentje) door sommigen zorgen voor ontheemding en onthechting bij velen. De geestverschijning die door de gangen van het weeshuis doolt, is er als kwade dreiging niets bij. De mens is het ware monster.

Fijne film met oog voor detail, met een intens ongemakkelijke sfeer, met spanning en met een prettige trage gang.

Zie nu pas dat ik alle films van del Toro bij deze gezien heb. Die vent staat er niet zo geweldig voor qua gemiddelde bij mij, op één of andere manier. Ondanks dat vond ik deze 'Devil's Backbone' wel goed. Oké niet heel bijzonder, ik voelde de angst / sfeer maar tot op zekere hoogte en echt geweldig wordt het nooit, maar misschien is dat mijn probleem bij del Toro. Aardig maar niet meer, ondanks genoeg creatieve vondsten.

Teleurstellend ja.

Niet dat ik de grootste Del Toro fan ben, maar The Devil's Backbone krijgt tot nu toe het laagste cijfer en tot op de dag van vandaag is dit de enige film van de beste man waar ik gewoon totaal niet in kon komen. De speelduur van 106 minuten was daarom best een opgave.

Redelijk apart dat ik er niet echt in kon komen want normaal gesproken zijn dit soort fantasierijke sfeertjes juist mijn ding. Deze film wist me gewoon niet te grijpen, en ik denk dat het voornamelijk komt door erg saaie personages en een toon die constant met elkaar blijft vloeken waardoor het als geheel een beetje rommelig aanvoelt.

Zo voelt de film aan als kinderfilm, oorlogsfilm en geestenfilm maar nooit goed als een geheel. De tonen kunnen elkaar gewoon totaal niet combineren of versterken. Del Toro probeert dit wat te verhullen door aan veel mooifilmerij te doen maar niet van het soort dat het een beetje boeiender weet te maken.

Verder is het verhaal aardig flauw en de horrorsfeer werkt niet. De spannende scenes vallen plat en de fantasierijke sfeer komt enkel en alleen van de decoratie en cinematografie. Verder heeft het niet al te veel meerwaarde behalve een streling voor het oog. Personages zijn verder tamelijk saai en de "villain" flauw.

De speelduur kabbelt maar wat voort voor zijn 106 minuten en kent enkel een handjevol aan memorabele momenten. Vaak worden die alleen niet heel goed in beeld gebracht of juist heel goedkoop. De explosie leek wel uit een B-film te komen bijvoorbeeld. Verder zijn de dialogen middeleeuws en de chemie tussen kinderen en personages afwezig. Als geheel is er dan niet veel om erg te prijzen.

Visueel blijft het mooi. De eerste scene is geweldig, maar buiten mooie kleurtjes en knappe decoraties heeft de film niet heel veel om te bieden. Het acteerwerk is best aardig, maar alles wordt zo lam en oninteressant vertaald naar het witte doek dat de film maar een vermoeiende zit is.

Ik ben absoluut geen fan van Del Toro, zeker niet van films als Hellboy, Crimson Peak, Cronos enz. Maar deze vind ik echt afschuwelijk, zo kinderachtig en totaal niet boeiend, heb moeite gehad om hem uit te kijken...

Het verhaal draait rond de gebeurtenissen in afgelegen weeshuis ten tijde van de Spaanse burgeroorlog. Deze film van del Toro zoomt in op een traumatisch hoofdstuk van de Spaanse geschiedenis. En handelt dan wel over de horror van de oorlog en welke gevolgen die oorlog heeft voor alle betrokkenen. De niet ontplofte bom op de speelplaats is een vorm van visuele poëzie en geeft prima de tijdelijke status quo weer. De dreiging van de stilte voor de storm. De gebeurtenissen zijn zo dramatisch, altijd met de juiste toon, waardoor het element van de overleden Santis niet echt de grootste aandacht opeist. De dreiging van Santis past wel bij de algemene dreiging die langs verschillende kanten over de personages hangt. De occasionele operamuziek afgespeeld op de grammofoon draagt ook bij aan de sfeer van onderliggende en onontkoombare tragiek.

De film wordt dan wel gelabeld als horror maar voor mij is het eerder drama met in de marge wat (art house) horror. Het is in elk geval een knap gemaakte meeslepende film.