Mio Caro Assassino (1972)

De eerste giallo die ik sinds tijden zie, en een goede.

Ik was dit genre een beetje uit het oog verloren nadat ik bijna alle pulpfilms die ik op DVD had weg had gedaan.

Gelukkig is daar mijn goede vriend FatMike die me verraste met deze film. En in ben bang dat ik hem ook moet bedanken voor mijn (langzame) herwaardering van het b-film genre en dit soort films in het bijzonder.

Een spannend verhaal en een goede ontknopping worden doorspekt met bloederig geweld en een fantastische score van Morricone. Voor liefhebbers van giallo's zeer de moeite waard!

4*

Leuke DIY-themed giallo met een paar gore kills, typisch uitbundige cameravoering en muzikale begeleiding van Morricone die altijd wel een paar geheimzinnige "la-la-la-la" deuntjes heeft klaarliggen voor dit soort pulp. De film blijft voornamelijk boeiend door de constante verdachtmakerij en ontaardt inderdaad in een hilarische Poirot-ripoff. Het grappigste detail vind ik overigens hoe een personage naar Django kijkt en het "some terrible western" noemt. Tof vleugje zelfspot van spaghetti western regisseur Valerii.

Prima giallo die van standaard B-film-verhaaltje langzamerhand uitmondt in ijzersterke thriller.

Plot lijkt hier zowiso wel grotere rol te spelen dan gebruikelijk in dit sub-genre, al zijn er wel de typische elementen: de zwarte handschoenen, het scheermes, de (originele) onthoofding en hoe U ook gebruik kan maken van uw slijptol.

Full frontal nude van zesjarig meisje bij pedo-oom kon in 1972 nog gewoon leuk met Morricone-soundtrack, maar is anno nu volslagen onmogelijk...beetje storende bijdrage in het licht van allerlei onfrisse kinderpraktijken de afgelopen jaren.

My Dear Killer kent een ietwat gecompliceerde plot, maar wat heb ik 90 minuten lang geboeid zitten kijken, om uiteindelijk af te sluiten met een zinderend slot! Heerlijke giallo die alle ingrediënten heeft die dit genre zo onweerstaanbaar maken. Prachtige 'haunting' score ook van Morricone.

4,5*

Valerii's giallo is redelijk vermakelijk. Er zijn een paar behoorlijke brutale momenten zoals de onthoofding tijdens de openingsmomenten van de film en een verrassend bloedige aanval met een slijptol. Of wat te zeggen van het schokkend moment van het full frontal nude van een zesjarig meisje. Het verhaal is ingewikkeld en heeft een traag tempo. Het mist wel de dramatiek en de nodige spanningsmomenten.

Hoewel de film van Valerii zeer veel van de criteria van een klassieke giallo heeft, komt hij ook meer in het politie en misdaadgenre terecht dan misschien wordt verwacht. De momenten van Hilton met zijn lief zijn eentonig en dragen niks bij.

De film, zonder het spel weg te geven, eindigt met wat lijkt op de klassieke Agatha Christie-ontknoping waarbij Hilton de opdracht geeft om alle overlevende verdachten in een salon te verzamelen, waar hij zijn grootse ontmaskering doet. Beetje tegenvallend slot. De muziekscore van Morricone en de plattelandslocatie dragen bij tot een sfeervolle giallo. 6/10