Gymkata (1985)

Gymkata was destijds een behoorlijke hit in de videotheken. Het beloofde in een tijd van Kosugi en ander Cannon-vee iets nieuws onder de zon. Het nieuwe zat hem in het feit dat de hoofdrolspeler een Olympisch turnkampioen was. De doos beloofde ons de dodelijke combinatie van turnen en de huidige martial arts. En dat alles nog wel met Clouse op de regie-stoel. We konden niet wachten tot de cassette de gleuf van de videorecorder beroerde.

Maar nu weer terug in de realiteit: zelfs toentertijd hebben we krom gelegen om het knullige verhaal en de idiote vertolkingen. Met name Thomas kan amper acteren. We huurden de film echter niet voor het verhaal of de acteerprestaties maar vooral voor de vechtscenes. Echter, die bleken ook al niet zo bijzonder in beeld te worden gebracht. Redelijk teleurgesteld keerden we na afloop terug naar de videotheek om voor de zoveelste keer Enter The Dragon te huren.

Een hoog camp-gehalte maar voor iedere rechtgeaarde vechtfilm-liefhebber, evenals bijv. de lange rij Norris-meuk, verplichte kost, zij het met een bitter smaakje. Niets vernieuwend, wel gemiddeld.

Pure nostalgie uit mijn jeugd. Destijds grijsgedraaid op mijn VHS (en de beelden waren al niet zo geweldig). Vandaag des te opvallender natuurlijk. Eigen is deze Gymkata een puur voortvloeisel uit de Koude Oorlogperiode waarbij het glorieuze Amerika het opneemt tegen de duistere Sovjetten. Setting is hier een soort duivelslocatie waarbij een overlevingsspel wordt georganiseerd. De VS vond er niet beter op een gymnast te selecteren, eentje die dat in werkelijkheid ook was. Getuige daarvan zijn beroemde acrobaties "Thomas-flair" en "Thomas-salto".

Extra pigment is uiteraard dat het voor Cabot extra persoonlijk wordt omdat ook zijn vader ooit deelnam aan "The game", maar sindsdien niets meer van hem is vernomen. De lage en vernietigende recensies doen dan uiteraard ook vermoeden dat Cabot zijn vader levend en wel terugvindt in Parmistan.

Veel acrobatie en vechtkunsten te zien natuurlijk. Destijds fun, vandaag heel wat minder. Die geluiden bij het raken van de tegenstander is zo lachwekkend, maar herkenbaar in dergelijke oude films, zeker die met een Aziatisch tintje. De man met het dubbel gezicht is absurd, maar dat kan je met het lazy plot gerust doortrekken voor de rest van de film.