Shaolin Dolemite (1999)

Ninja, the Final Duel krijgt de 'What's Up, Tiger Lily?' behandeling

Geen idee of iemand hier bekend is met de Kung Fu Classics Collection reeks? Een verzameling van crappy uitgebrachte kung fu flicks (in formaat zoals dit en dit) en waar dus ook Ninja, the Final Duel zou inzitten. De commentaren bij die film kon ik echter niet rijmen met hetgeen ik net had gezien en na wat zoeken op het internet bleek ik helemaal niet Ninja, the Final Duel te hebben gezien maar wel deze Shaolin Dolemite.

Oorspronkelijk zou Ninja, the Final Duel een reeks van, naar het schijnt, 8 tot 12 uur zijn waar uiteindelijk een aantal films van zijn uitgebracht. Die variëren allemaal in lengte en toch is Shaolin Dolemite toch nog net iets anders aangezien er hier een hoop materiaal wordt gebruikt die oorspronkelijk niet in de originele versie van Ninja, the Final Duel zat maar al dat materiaal wordt wel herdubt. Het plan was dan ook om van Shaolin Dolemite een sequel te maken op Dolemite (1975) en dat verklaart dan ook meteen waarom hier opeens verwijzingen zitten naar onder andere de Wu-Tang Clan. Begint erg leuk in ieder geval, maar vervalt al snel in een niet al te boeiend kung fu filmpje. Het helpt natuurlijk ook niet dat er nieuwe scènes zijn geschoten met Rudy Ray Moore die dan wat commentaar geeft op sommige gevechten. Tof idee op zich ware het niet dat je dat niet geloofwaardig kunt integreren en dat je dus twee aparte films krijgt met personages die niet met elkaar communiceren.

Een manier van filmen die regisseur Robert Tai wel eens vaker bovenhaalt trouwens, want ook Fist of Legends 2: Iron Bodyguards deed hetzelfde met The Bodyuard uit 1974. Soit, de films in de Kung Fu Classics Collection zijn altijd in het Engels gedubt en dat is hier niet anders, alleen wordt de film dus compleet aangepast naar een nieuw verhaal. Het nieuwe plot gaat om Tupac die de Dolby Digital death bell steelt van de Wu-Tang Clan en ondertussen wat vreemde personages tegenkomt. Onder andere een soort van Davy Crockett figuur (gespeeld door Silvio Azolini) en een griet die graag topless vecht. Rudy Ray Moore herneemt dus zijn Dolemite personage van weleer, maar is a) vele jaren ouder geworden en b) moet het doen met dialogen zoals 'Shiiiiiiit' en het continue gebruik van motherfucker of één of andere afgeleide daarvan. Niet al te boeiend dus..

Volgens mij is Ninja, the Final Duel een veel leukere film dan deze. Het probleem met Shaolin Dolemite is dat de nieuw verzonnen plotlijn al snel zijn interesse verliest, dat de integratie met Moore vreselijk uitgevoerd is en dat dit veel te lang doorloopt. Een goede 80 minuten, meer moet dat niet zijn en Robert Tai gaat er deze keer een stuk over.

1*