Blood Rage (1987)

Ik was eigenlijk nog best verrast door de kwaliteit van deze slasher. De verdeling tussen de tweelingbroers en het verdelen van de "schuld" is al eerder voorbij gekomen, zo kan ik me nog de film Blood Link (1982) herinneren die hetzelfde thema had.

De nieuwe (aanstaande) man van de moeder is makelaar voor een aantal appartementen en één van de broers gaat op een killing spree bij een aantal van deze appartementen. De gore effecten zien er nog aardig goed uit en de muziek is ook nog best suspensevol.

Het acteerwerk is niet goed, maar ook niet tenenkrommend slecht en de film is voor het gevoel zo voorbij. Vermakelijk van begin tot eind.

De versie die ik keek stond op youtube en duurde 82 minuten, ik weet dus niet of dat de geknipte versie is of niet. Mochten een aantal geïnteresseerd in deze zijn: jullie weten hem nu dus te vinden.

Een toffe film voor de liefhebbers van jaren '80 slashers.

Suffe Slasher.

Deze film heeft nogal wat fanboys maar ik zie het er niet aan af. Cheesy kan leuk zijn, dit is gewoon zwaar matig. Oké, dat beetje gore en de muziek mag er wel zijn. Voor de rest is dit er eentje die ik gister heb gezien en vandaag eigenlijk alweer ben vergeten. 3.5/10*

Wanneer hun moeder aan het vrijen is in de auto die geparkeerd staat op een drive-in bioscoop sluipen de tweelingbroers weg. Eén van hen slaat iemand zijn hersens in met een bijl en geeft het moordwapen aan zijn broer, die jarenlang onschuldig wordt opgesloten. Wanneer hij ontsnapt uit een instelling slaat de slechterik weer aan het moorden in de hoop de schuld nogmaals in de schoenen van de onschuldige jongen te schuiven. Er vallen heel wat lijken...

"Blood Rage" is een ontgoochelende slasher die mij niet kon bekoren omwille van de abominabele vertolkingen en de goedkope effecten. Het plot is ook niet denderend en sommige personages zijn irritant. De muziek is ook alles behalve sfeervol te noemen. "Halloween" en "The Prowler" zijn toch zoveel effectiever. Je kunt als griezelfan beter deze laatste (her)bekijken en "Blood Rage" links laten liggen.

Criminally underrated! Één van de beste obscure slashers uit de 80's. De fenomenale synthesizer soundtrack van Richard Einhorn tilt deze über-bloederige en knotsgekke tweelingbroer-slasher tot een nog hoger niveau. Fantastische release van Arrow.

Voor een slasher heb je niet veel nodig. Een moordenaar (liefst psychopatisch) en slachtvee dat op groteske wijze ter dood wordt gebracht met behulp van scherp en puntig materieel. Uiteraard moet de film ook zijn voorzien van spuitend bloed en gore. In deze film zijn al deze elementen ruim voorhanden. Een gemakkelijke voldoende zou je dus zeggen.

Nee, Het hangt er tegen aan. Veel gore. Veel bloed. Jazeker, maar ook voor het voetlicht gebracht door vooral hele zwakke effecten. Leuk als in een film het humoristisch element overheerst. Storend als de film zich als serieuze slasher profileert.

Dan de killer. Absoluut psychopatisch maar niet creepy door veel te doorzichtige intenties en handelingen. Net als het verhaaltje. Net als de personages. De film zet de kijker nergens op een dwaalspoor en daagt hem nergens uit, met als gevolg dat plotlijn, personages en killer al snel niet meer intrigeren. Geen moordende handeling is derhalve erg spannend. Bovendien wordt de killer ook nog eens vertolkt door een slechte acteur, wat niet bijdraagt aan zijn geloofwaardigheid.

In z’n algemeenheid blinkt de film trouwens uit in slecht acteerwerk. Zelfs een gerenommeerd actrice als Louise Lasser past zich gemakkelijk aan het lage acteerniveau aan. De film haalt zeker niet het beste in de acteurs naar boven. Althans niet zichtbaar. Misschien kunnen ze ook gewoon niet beter.

Tot slot nog even iets anders benoemen. En wel dit: de film is weinig sfeervol. Er is geen suspense. De score gaat nog wel. Die voedt de spannning (welke spanning?) nog ietsjes. De lokaties daarentegen ademen weinig sfeer. Ook een spannende opbouw naar de kills ontbreekt.

Toch is het uitzitten van de film goed te doen. in de film gebeurt genoeg. De film biedt steeds voldoende afleiding die je doet vergeten dat de film eigenlijk heel vervelend is. Best knap.

Best een vermakelijk pulphorrorwerkje met redelijk wat kills. De film heeft een vlot tempo en ondanks stupide dialogen blijf je met interesse het hele gebeuren rond de tweeling met aandacht volgen. Grootste minpunt vond ik het acteerwerk. 6/10

Precies dit.

3.5 en dat is omdat ik misschien net iets meer van dit soort pulp geniet dan Basto.

Slecht.

Blood Rage is ook een film die ik enkel en alleen in het kader van een horrorevenement kijk want dit soort films sla ik doorgaans graag over. Deze film behoort namelijk tot het trash-genre, een soort horrorfilm waar ik eigenlijk nooit een fan van ben geweest.

Wat er direct opvalt is dat de film bedroevend acteerwerk kent. Dat is ondertussen niet ongewoon bij een trashfilm, maar Blood Rage maakt het wel heel bond. Er is niemand behalve bij vlagen Gordon die goed acteert. Erg slecht gespeeld en zeer bedroevende dialogen. Ik ben toch wel benieuwd wie dit kan schrijven en vervolgens ook nog kan denken dat het goed is.

Visueel alvast erg lelijk. Lelijk geschoten en simpele settings. De gore is wel wat beter maar ook erg doorzichtig. Dat hoort wel een beetje bij die tijd, maar toch is het best opvallend. Verder erg klunzig in beeld gebracht en gemonteerd. Soper doet het erg slecht en heeft geen enkele goede scene gespeeld hier. Jammer want het moet juist van zijn personage komen.

Soundtrack is verder elektronisch maar niet bepaald passend. Het zorgt juist voor het ik-vraag-me-af-wat-de-regisseur-er-zelf-van-dacht gevoel en dat is dus geen compliment. Het zorgt er zo juist voor dat alles in deze film klunzig aanvoelt. Ik denk ook zeker niet dat een hoop scenes meer dan 1 take hebben gekost.

Moorden zijn verder best bruut, maar het is vooral de aftermath die bruter is dan de moorden zelf. Het in beeld brengen hiervan is soms bijna hilarisch te noemen, maar toch kan ik niet ontkennen dat er opvallend schokkende momenten in deze film zitten. Ook de finale was wel te doen en het einde onverwacht. Dat brengt Blood Rage net aan op een 1,5* maar dat blijft toch echt een fikse onvoldoende.

Slasher van hoog niveau met een vleugje psychologische drama en goed in beeld gebrachte kills met brute gore!

De film zet in bijna een record tempo de toon met aardig wat brutaliteit en goeie make up effecten!

De voice-over van de psychology in het begin van de film was ook een interessante toevoeging en in eerste instantie een beetje wennen maar uiteindelijk een leuke toevoeging.

Het acteerwerk is weer lekker classic 80's over the top. Precies zoals ik het wil! Mark Soper zet een geweldige acteerprestatie neer met Todd & Terry! Louise Lasser speelt ook ontzettend sterk als de moeder (Maddy)! Heerlijk ook hoeveel lol Terry beleeft aan de moorden en alle drama daar om heen!

Ontzettend vet verhaal en perfect einde!

De film is zeker niet foutloos en zeker niet altijd even logisch maar het past allemaal zo goed bij het totaal plaatje en complimenteert het bizarre verhaal.

Soms is imperfectie juist perfectie!

☆5,0 (mede dankzij het einde)

Vergeet ik bijna de Saturday-Night-Bloody-Thanksgiving-Titty-Movie-Night-At-The-Miltons recensie te plaatsen. Dat zou zonde zijn, want die is nog een themapuntje voor de lopende horrorchallenge ook. Blood Rage is zo'n film die totaal niet op mijn radar stond (misschien niet gek aangezien de regisseur maar één andere film op MM heeft staan), maar die ik dan vind door domweg te googelen op 'best holidays horror movies'. Geinige verrassing. Ook een prima kandidaat voor '80s trouwens, want het is absoluut een kind van zijn tijd. Splatter/Gore of slasher zou hij ook onder kunnen, indien je daar nog iets voor zoekt.

Het verhaaltje over de tweeling waarvan een van de twee nogal geschift blijkt (en de ander de schuld krijgt) is misschien niet heel beklijvend, en hetzelfde kan gezegd worden over de relatie met de moeder. Maar de uitvoering is bijzonder vermakelijk. Prima score ook van Richard Einhorn, en ik snap waarom mijn mede-Jeroen hem underrated vind, al ben ik conservatiever in mijn beoordeling.

3,5*

"That's not cranberry sauce...”

Ik ben deze film een tijd geleden tegengekomen tijdens het zoeken van wat jaren tachtig slashers, aangezien ik daar best een fan van ben. Toen ik deze tegenkwam kwam ik er eigenlijk achter dat iedereen die ik volg behoorlijk fan was van deze slasher, dan moest ik hem toch eigenlijk ook wel eens zien. Jarenlang belande deze film in mijn watchlists voor de horror challenges, echter had ik hem nooit echt opgezet, geen idee waarom maar, ik kwam er niet aan toe. Toen ik hem hier weer had toegevoegd, ben ik hem nu toch maar gaan kijken. Ik wou hem eigenlijk niet meer uitstellen.

Dankzij deze hoge noteringen was mijn verwachting torenhoog. Ik had eigenlijk ergens toch wel gehoopt dat dit zo'n typische film was die eigenlijk heel weinig aandacht krijgt maar, toch onwijs goed bleek te zijn. Zo'n hidden gem, zo'n verborgen pareltje. Helaas, viel de film dan toch echt wel wat tegen, en heb ik voor mijn gevoel al wel betere films gezien in dit genre, en dan loopt de film toch op wat fronten achter.

Maar, dit heeft niet mijn zit verpest als ik eerlijk ben. De film is namelijk best tof om te kijken, en dat heeft hij toch voornamelijk verdiend dankzij het gore wat de film bezit. Dit was van een bijzonder leuk niveau, eigenlijk iets wat je totaal niet verwacht bij deze film. En eigenlijk kende elke kill en heel leuk niveau aan gore. Het begint eigenlijk al op het moment dat die man bij de drive-in bioscoop wordt vermoord door Terry, waarbij zijn hoofd wordt ingeslagen met een hakbijl. Of het moment dat de nieuwe vriend van hun moeder wordt vermoord door Terry, die je later nog terug ziet komen waarbij zijn hele hoofd in tweeën is gesneden door Terry of, de psychiater van Todd die doormidden gehakt in het bos ligt nadat Terry ook haar heeft vermoord. Waanzinnig vette gore scenes die de film volledig wisten te dragen. En dat is toch wel jammer dat er voor de rest niks mee gedaan wordt.

Want deze film kent een heel mager verhaaltje. Waarbij Todd in een psychiatrische inrichting is gekomen nadat Terry dus een man vermoordde en hem hiervoor de schuld gaf, ook al vrij simpel met een paar bloed vegen en dat hij de bijl aan Todd gaf (die geen reactie gaf) maar, Terry zat onder het bloed. Daarna is het eigenlijk geen verhaal meer te noemen. Want wanneer Todd ontsnapt is (of hoe hun moeder dat noemde: weggerend), is het moorden van Terry zijn vrienden het enige wat de film nog te bieden heeft, en het kent totaal geen verhaal. Alles leidt naar het perfecte moord moment, en dat is ook alles wat je mag verwachten.

Daarbij kent de film totaal geen script, geen opbouwing in het verhaal, geen spanning en geen goede acteerprestaties. Want de enige die nog enigszins goed weet te presteren is Mark Soper die zowel Todd als Terry moet acteren, en van Terry een vrij leuke villian weet te maken. Maar, als je dan bijvoorbeeld hun moeder Louise Lasser hebt, dan is het echt om te janken. Die acteerde zo onwijs slecht, dat was bijna niet om aan te zien. Ik moest bijvoorbeeld heel erg hard lachen om het moment dat ze bij haar nieuwe vriend komt, en er achter komt dat hij dood is. Waar ze vervolgens voor een tien tot twinitg seconden stijf staat, met haar mond open van de schrik natuurlijk. Alleen het is zo emotieloos, en slecht gedaan, dat het eerder lachwekkend is.

Daarnaast kent de film totaal geen spanning, weet je eigenlijk wat je volledig kan verwachten en gaat krijgen, dus is de film ook nog eens heel erg voorspelbaar. Dit zorgt er eigenlijk voor dat de kills en het beetje naaktheid deze film volledig moeten maken, en dan is het soms best een taaie zit. Het duurt dan wel niet lang, ik vond het op veel fronten ook niet heel boeiend. Nogmaals best bijzonder te noemen dat deze film vrij hoog scoort, hier op MovieMeter zie ik zelfs een vijf sterren voorbijkomen. Toch heb ik in dit soort films al vele betere gezien, en die kenden gewoon een beter script of een leuker verhaal of, die hadden tenminste een verhaal dat het ook nog leuk was om te volgen naast de kills. Helaas, een kleine tegenvaller dus. Maar, door de gore die er echt vet uit zagen zeker voor de tijd van het jaar, en een hele coole, en creepy soundtrack die er onder is toegevoegd, weet de film genoeg te boeien om je aandacht er volledig in te houden. En weet echt te overtuigen met de kills.

2 jonge broers , kinderen nog waarvan de ene een brute moord pleegt en die in de schoenen schuift van zijn tweelingbroer, het uitgangspunt lijkt veelbelovend maar de plotgaten zijn megagroot in het begin al en de vragen waarom er bijvoorbeeld niet naar de vingeafdrukken op de bijl word gekeken om de dader te ontmaskeren word genegeerd .

Een potentieel goede horror die behoorlijk word verpest , ook daarna nog door de zeer matige uitvoering en het bijna nog matiger acteerwerk van vrijwel de hele cast , bijna geen enkele acteur of actrice speelt met ook maar enige overtuiging , ook de actie is zeer zwak , het word Terry af en toe wel heel makkelijk gemaakt want zijn slachtoffers blijven vaak gewoon stil staan , maar de actie scenes zijn ook gewoon technisch slecht uitgevoerd .

Het enige wat wel weet te overtuigen zijn de soms prima gore effecten .