Song of Love (1947)

Film vermeldt bij de aanvang dat één en ander niet precies klopt met de werkelijkheid.

Aldus vermoed ik dat het verhaal van de Schumanns en Brahms wel wat werd geromantiseerd, maar dit belet niet dat we uiteindelijk een goed gemaakte film te zien krijgen, met toch wel wat emoties naar het einde toe.

Katherine Hepburn is zoals steeds uitstekend.

Voor liefhebbers van de muziek van Schumann en Brahms is deze wellicht graag meegenomen, want ze komt ruimschoots aan bod.

Geromantiseerde biopic

Katherine Hepburn is niet noodzakelijk één van mijn favoriete actrices maar ik zie ze toch wel erg graag spelen. Ze weet meestal een zekere feeling in haar performance te leggen die ik wel kan waarderen maar ook als persoon zelf was ze een interessant iemand. De meeste van haar films die ik gezien heb waren met Spencer Tracy (een reeks met wisselend succes) maar ik liep niet wild van het uitgangspunt van Song of Love. Een tijd opzij laten liggen maar gisteren dan toch eens opgezet.

De reden waarom ik hier niet wild van werd is simpelweg door het feit dat ik niet zo'n fan ben van klassieke muziek. Ik snap op zich wel de status en de legacy dat het genre heeft maar mij ga je in ieder geval nooit een CD weten kopen met het werk van Brahms. Soit, toch is Song of Love een film die op zich wel gezien mag worden. Zoals de film aan het begin aangeeft is het levensverhaal van Clara en Robert Schumann en Brahms nogal geromantiseerd maar heel het romantische aspect van de film voelt nergens geforceerd aan. Het probleem is echter dat het allemaal nogal standaard blijft waardoor het geen indruk achterlaat. De personages hebben een nogal hoog goody-two-shoes gehalte (oké, Brahms bekent zijn liefde voor Clara maar dit wordt door iedereen geaccepteerd en er wordt dus nergens een spanningsboog gecreëerd) waardoor je een zekere vorm van climax mist. Daar komt dan nog eens bij dat de film zich voornamelijk op een aantal muziekstukken focust. Voor de liefhebber zal dit ongetwijfeld een stuk interessanter zijn dan voor de leek maar hierdoor komt de film op mij nogal over als een ietwat standaard liefdesplot waar de vrouw alles opgeeft voor haar man.

Wat wel een vreemde keuze is voor Katherine Hepburn want de actrice staat bij mij toch vooral ten boek als een vrouw die meer feministische rollen aanpakte. Hier is ze echter een vrouw die op de kortste tijd 7 kinderen op de wereld zet (al mocht het op zich ook wel beter aangeduid worden want met uitzondering van het einde is er weinig verandert aan het uiterlijk van de cast) maar ook dit weet ze erg sterk te brengen. Geen idee of ze zelf de piano hanteerde, ik betwijfel het ergens, maar ook dat zag er indrukwekkend uit. Ook Paul Henreid mag er zeker en vast zijn als Hepburn's wederhelft. Hij weet op een geslaagde manier de gekheid waar Schumann mee kampte neer te zetten en het is genieten van de wederzijdse chemie tussen beiden. Maar Song of Love is vooral een film die steunt op drie personages en de derde acteur is Robert Walker die hier de rol van Brahms vertolkt. Minder uitdrukkelijk aanwezig dan de twee anderen maar toch ook een degelijke vertolking.

Vermakelijke film, zoveel is zeker maar Song of Love is bovenal een film die niet boven de middelmaat komt. Het is voornamelijk door een uitmuntende cast dat de film naar een hoger niveau wordt getild. Een liefhebber van de muziek van Schumman en/of Brahm komt hier wel aan zijn trekken doordat de film erg veel muziekstukken kent.

3,5*

Katherine Hepburn schittert in deze muzikale traktatie voor liefhebbers van het werk van Robert Schumann, Fransz Liszt en Johannes Brahms. De film opent met een pianoconcert van Clara Schumann [Hepburn], een veelgeprezen pianiste die een belangrijke rol speelde in de carrière van haar echtgenoot [Paul Henreid]. Een andere sleutelfiguur was Fransz Liszt [Henry Daniell], een vriend van de Schumanns die Roberts composities speelde tijdens zijn optredens.

Op een dag verschijnt de jonge, ambitieuze Johannes Brahms [Robert Walker] voor de deur in de hoop dat Robert hem kan helpen zich verder te ontwikkelen als pianist en componist. De Schumanns besluiten Johannes in huis te nemen en hij weet snel de harten te veroveren van Robert en Clara's kinderen. De vriendschap komt echter in gevaar wanneer hij verliefd wordt op Clara.

Goed gecast en uitstekend geacteerd romantisch biografisch drama bevat veel muzikale intermezzo's en hoewel Hepburn, Henreid en Daniell duidelijk niet zélf spelen, overtuigen ze meer dan de meeste collega's in die tijd. Interessant is tevens de manier waarop regisseur Clarence Brown je als kijker deelgenoot maakt van de toenemende psychische problemen van Robert Schumann, maar het zijn vooral de scènes met Hepburn en Walker die de meeste indruk maken. De scène waarin Walker aankondigt dat hij de familie moet verlaten is cinema op zijn allerbest. Een genot voor fans van de acteurs, maar ook voor de liefhebbers van de betreffende componisten. Fans van Liszt dienen echter te weten dat die aardig wat kritiek voor de kiezen krijgt, maar hij wordt niet voor niks gespeeld door de ondergewaardeerde maar niet te evenaren Henry Daniell.