Expresso Bongo (1959)

'Regelneef' (en drummer) Johnny Jackson (Harvey) ontdekt op een dag, in een jeugdcafé in het Londense Soho, de jonge (en naïeve)Bert Rudge (Cliff Richard)die bezeten is van het spelen op zijn bongo's, tijdens een optreden met een bandje (The Shadows)

Voor de aardigheid zingt hij er ook af en toe een liedje bij.

Jackson hoort meteen dat Bert's talent als zanger van veel groter belang is dan het bespelen van die bongo's, en ziet geld in diens 'gouden stem'.

Bert zelf is daar allerminst van overtuigd, totdat Jackson zichzelf opspeelt als zijn manager, en hem een platencontract weet te bezorgen.

Zijn eerste liedje, uitgebracht onder de artiestennaam 'Bongo Herbert', is meteen een groot succes.

Sjoemelaar Jackson profiteert hier echter dik van, want hij heeft een contract met Bert afgesloten waarin is vastgelegd dat hij 50% van alle inkomsten van Bert krijgt.

De Amerikaanse filmster Dixie Collins (Yolande Donlan) in wiens TV show Bert een gastoptreden mag doen, heeft een zwak voor de jonge zanger, en probeert hem te beschermen tegen de praktijken van zijn manager.

Dat Laurence Harvey een uitzonderlijk acteur was wist ik al lang.

Maar dat hij ook zó sterk kon zijn in een komische rol (met een bitter ondertoontje) is nieuw voor mij.

Zijn teksten, al dan niet met bijpassende accenten, vliegen je om de oren.

Met veel energie raast hij door de film heen, en beheerst die ook helemaal.

Wanneer hij even niet in beeld is zakt het tempo aanzienlijk.

Richard, in zijn eerste hoofdrol, was destijds nog helemaal de Elvis imitator tijdens zijn optredens, compleet met scheefgetrokken mondje.

Hij kijkt tijdens het zingen ook bijna voortdurend naar het plafond (of de hemel?)

Dat ziet er wel wat komisch uit, maar hij brengt het er verder niet slecht vanaf.

Een leuke rol is die van Meier Tzelniker, als platenbaas Mayer.

En verder is er nog Sylvia Syms, als nachtclubdanseres en vriendin van Jackson, eveneens goed in haar rol.

De film ziet er mooi uit in zwart-wit, en het Soho sfeertje is goed getroffen.

Er is voor die tijd nogal wat vrouwelijk bloot te zien, in de nachtclub scènes.

De begin-credits van de film zijn op een bijzonder leuke manier ingepast.

Al met al een vermakelijke film, en beter dan ik verwacht had.

Saaie kletsfilm en lang ook nog. Cliff Richard in zijn begintijd en zijn tweede film. Verwacht vooral geen muziekfilm waarin om de haverklap wordt gezongen. Hij zingt er maar een paar en matig ook nog. Verder wat show. Maar het gaat meer om hoe maken we een succes van, in dit geval de bongospeler. 2.0

De film probeert te scoren door de focus vooral te richten op Cliff Richard, tijdens mijn tienerjaren een populaire rockster. Dat is jammer, want Richard heeft weliswaar een mooie stem, maar hij heeft bij het uitdelen van acteertalent bepaald niet vooraan gestaan, wat in zijn latere films alsmaar duidelijker werd. Jammer ook dat de conflictrijke relatie tussen “impresario” Laurence Harvey en stripper Sylvia Syms van lieverlee wegdeemstert, want dat is met voorsprong met meest interessante deel van het verhaal. Al met al een nogal onevenwichtige semi-musical.