LBJ (2016)

Rob Reiner, bekend van luchtigere films als This Is Spinal Tap en When Harry Met Sally, is niet de meest logische keuze om een historisch drama te regisseren over één van de meest fascinerende, controversiële presidenten. Het resultaat is echter de moeite waard, ook al omdat het zich richt op een niet al te kleurrijke periode uit zijn carrière: de periode als vice-president onder JFK. Hoewel het scenario van Joey Hartstone wat teveel aandacht geeft aan de dood van JFK (een episode die uitputtend is verfilmd), geeft het wel een interessant beeld van Johnson. Een onzekere, weinig charismatische politieke reus die niet alleen precies wist wanneer hij moest vleien en wanneer hij een schop onder de kont moest geven, maar beide kunsten ook verstond. Kennedy [Jeffrey Donovan] geeft het zelfs toe in deze film: Johnson was de betere kandidaat, maar Kennedy zag er het beste uit. We zien ook de onzekerheid van een man die zo graag het respect van de Kennedy's (vooral van rivaal Bobby) wil hebben, alsmede zijn doortastendheid in de uren en dagen na de dood van zijn voorganger. Ondanks een niet geheel overtuigende make-up is Woody Harrelson ijzersterk in deze degelijke, maar niet geniale biografie die in ieder geval duidelijk maakt dat Johnson nalatenschap aanzienlijk verder reikt dan de escalatie van de oorlog in Vietnam.

Degelijk.

En da's eigenlijk al best wat, want de film heeft heel wat tegen zich. Het is een biopic van het ergste soort, eentje die aanvoelt als vreselijke persoonsverheerlijking, dik aangezet en weinig realistisch. Iets wat je wel vaker tegenkomt bij biopics, zeker politieke.

Maar Reiner en Harrelson doen het toch behoorlijk. Komt allicht omdat de film al niet te lang duurt, 100 minuten is eigenlijk extreem kort voor een film als deze, maar ook omdat Harrelson het gewoon goed doet, het tempo juist zit en de film er visueel ook nog wel aardig verzorgd uitziet. Zonder daarin dan écht te overtuigen.

En zo is het best een degelijk filmpje. Ik zou het vooral los proberen zien van z'n historische context, want dat voelde niet al te kosher, maar verder doet Reiner wat hij moet doen. Verre van een meesterwerk, maar dat zijn deze films toch al zelden.

2.5*

Goeie film over vice-president Lyndon B. Johnson die door de moord op president Kennedy zelf president wordt. De periode waarin deze film zich afspeelt blijft een boeiend stukje historie. De eerste helft van de film is goed gemonteerd met de dag van de aanslag er tussendoor. Een bijna onherkenbare Woody Harrelson doet het prima in de titelrol. De film vormt een mooi companion piece met All the Way.

Hier had ik meer van verwacht. Toch wat saai en plichtmatig 'feitenrelaas'. Overigens een zeer interessante (en treurige) geschiedenis, die mij ook wel goed bekend is inmiddels.

Woody Harrelson doet het niet slecht maar hij tilt de film niet naar een hoger plan. Er zijn weinig scènes die er echt uitspringen.

Die andere LBJ film; All the Way (2016) pakte me meer. Daar zit ook veel meer jeu in.

Wat een verassend goede en boeiende film. De reacties en waardering vallen me in die zin tegen.

Een nagenoeg onherkenbare Harrelson steelt toch wel de show als de soms grofgebekte, innemende, politiek sluw en slimme en soms ook kwetsbare LBJ. Met mooie dialogen, schelden, schijtend en de dunne grens van de politiek bespelend krijg ik toch een heel ander beeld van LBJ, want voor mij stond de man als de verantwoordelijke die Vietnam volledig liet escaleren. De man die een handpop was voor de grillen van het Pentagon. Met dit geschetste beeld zie ik toch heel anders naar de man.

De rest van de cast doet hun best Jason Leigh is ook praktisch onherkenbaar en hoewel ik in Jeffrey Donovan aanvankelijk niet echt JFK zie en zijn 'acting' en poging tot de spraak en Bostonian accent van JFK erg geforceerd overkomt wordt dit op een gegeven moment wel beter. Maar daar ligt de nadruk niet.

Nogmaals fantastische rol van Harrelson en als inkijkje achter de scherm tijdens de campagne, de aanslag en afwikkeling en kennismaking met LBJ een erg interessante en onderhouden film.

Over de historische accuratesse van deze film kan ik moeilijk oordelen aangezien ik die periode niet bewust heb meegemaakt en me er ook niet naderhand in heb verdiept. Wat me wèl opvalt is hoe gevat het personage van Johnson hier steeds is, hetgeen in de praktijk betekent dat al zijn adviseurs en ondergeschikten en opponenten hem met hun vragen en voorzetjes steeds alle ruimte bieden om ad rem (en af en toe behoorlijk schofferend) uit de hoek te komen. Dat moet natuurlijk ook wel om deze film lekker vlot te laten verlopen, maar uit het weinige dat ik wèl van Johnson weet zou ik niet hebben opgemaakt dat hij zo'n bijdehand iemand was. Maar goed, je moet natuurlijk wel goed van je af kunnen bijten om zo hoog en zo ver te komen, en Woody Harrelsons vertolking haalt het onderste uit de kan... hetgeen in de praktijk betekent dat ik anderhalf uur geboeid heb zitten kijken zonder precies te weten in hoeverre deze biopic de waarheid ook maar enigszins benadert. En het is fijn dat Rob Reiner op het einde van zijn carrière weer een beetje in de buurt komt van het niveau van het begin daarvan (1983-1995).