Black Moon (1934)

Een jong meisje dat woont op een tropisch eiland verliest haar ouders die in een voodoo-ritueel geofferd worden. Hoewel ze erin slaagt om van het eiland te ontsnappen, is er een vloek gelegd op haar. Jaren later, als volwassene, voelt ze een sterke drang om terug te keren naar het eiland en geconfronteerd te worden met haar verleden. Haar man, haar dochter en haar kindermeisje gaan mee met haar, maar eenmaal ze terug op het eiland arriveert, geraakt ze in de ban van de voodoo-rituelen van de lokale bevolking en begint haar onvermijdelijke afdaling in de waanzin, met desastreuze gevolgen voor haar gezin. In mijn ogen een erg gedateerde horrorfilm. Toch zijn er personen die van deze met een beperkt budget gemaakte prent houden. Een geslaagde angstsfeer vind ik er echter persoonlijk niet in terug.

Help, negers! Daar moest de angst toch vooral uit voortkomen, want erg spannend is het gebeuren verder niet. Enge, donkere bewoners van het eiland met hun gekke ritueeltjes en offers, met het constante gedreun van drums in de verte. Fay Wray speelt het weer met groots gemak in deze '34 horrorfilm van Neill, wiens oeuvre ik ongetwijfeld nog verder ga verkennen. Deze Black Moon heeft inderdaad een kleine following die meer in de film zien dan ik en Mac Hammer Fan. Uit de tijd dat zombies nog gehersenspoelde mensen waren (voodoo) en niet de levende doden. Einde is het absolute hoogtepunt van de film. Qua muziek erg smaakvol en behoorlijk groots opgezet.

Oh ja, en een dikke plus omdat er een keer géén comic relief in zit!

Ik sluit me aan bij de recensie van Mac Hammer Fan. Het heeft een broeierig sfeertje maar de film blijft teveel hangen in drama en gepraat. Ik mis een echt conflict en chaos. Pas op het einde wordt het nog een beetje spannend, maar het is allemaal een beetje te weinig.