Wong Gok Ka Moon (1988)

Fijne film.

Eerdere Kar Wai's hebben me nooit echt aangesproken, maar wil toch graag de man z'n hele oeuvre gezien hebben. Days of Being Wild en Happy Together liggen al klaar.

Andere aantrekkingskracht was Andy Lau. Nu ben ik niet meteen een groot bewonderaar van z'n acteerwerk, maar hij heeft door de jaren heen toch een indrukwekkende carriere opgebouwd en geeft ook veel terug aan de filmwereld (Hong Kong dan). Langzaamaan begin ik de man toch te respecteren.

De film zelf is een erg typisch verhaaltje over enkele lowlife straat schurkjes die moeizaam proberen op te klimmen maar struikelen in hun enthousiasme en gebrek aan zelfbeheersing. Film ziet er bij momenten mooi uit, beter in ieder geval dan de eerste pogingen met Doyle (al wil ik die nog wel een keertje een tweede kans geven). Uiteraard komt Kar Wai niet in de buurt van wat hij in een 2046 presteert maar het presenteert aardig.

Afgezien van de brakke openingstune valt het muzikaal ook allemaal nog goed mee. Ook qua soundtrack liep het wel eens verkeerd in latere films.

Verder typisch verhaaltje dus, met aardig goed acteerwerk van Lau en Maggie Cheung. Broertje Jacky Cheung doet het een pak minder goed en is geregeld zelfs irritant.

Fijn filmpje, leuke start van Kar Wai's carriere, voorspelde waarschijnlijk toen ook al een hoop goeds. Maar ergens blijft het idee dat de mens toch wel enorm veel progressie gemaakt heeft, wat wil zeggen dat deze z'n latere werk verre van kan benaderen.

Verdiende 3*

PS: op het einde viel het mij trouwens op dat deze film nogal wat gelijkenissen met Bangkok Dangerous had. Al is die laatste nog wel wat stijlvoller (lees moderner).

Na het weinig poëtische 'Chungking Express' vreesde ik dat al het oudere werk van Wong Kar-Wai nogal droogjes zou uitvallen. Ik had de vroege films echter al klaarliggen, dus kon ik net zo goed alsnog een gokje wagen. En met zijn debuut, 'As Tears Go By', zitten we duidelijk terug een klasse hoger dan bij het veel geroemde 'Chungking Express'. Immers, de film mag dan misschien wel baden in een allesoverheersend eighties-gevoel, Wong Kar-Wai houdt het strak en slaagt er in enkele persoonlijke visuele vondsten te injecteren. De beklemmende achtervolgingsscène na het potje biljart wordt met een overrompelende snelheid vastgelegd; de plattelandstaferelen louteren het stadse geweld, terwijl de finale ons terugvoert naar het begin - in een onverwachte eruptie van fysiek geweld in een ijskoude stijl. Ook het soort beelden waarvan de "frames" vertraagt zijn zagen we in 'Chungking Express' - daar zat de belichting beter, maar hier is het tenminste functioneel.

Met dit "onderkoelde" actie-drama grijpt Wong Kar-Wai bovendien een kans aan om zijn kunnen te tonen, en om hier en daar een knipoogje uit te delen. Wie denkt immers niet aan "il padrino" als (een sterk acterende) Andy Lau zelf een bezoekje brengt aan "the Godfather". De dreigende onderwereld kent voor Kar-Wai schijnbaar geen geheimen, zo geloofwaardig kan hij de bloedige confrontaties en het typische haantjesgedrag in beeld brengen. Bovendien zit hij steeds dicht op de huid van zijn personages - nergens dreigt 'As Tears Go By' voeling te verliezen...

Ook wat betreft de soundtrack zien we al een cineast die een duidelijk vooropgezet plan heeft: bepaalde leidmotieven lopen als rode draad door de film, en ondanks het nogal stereotiepe synthesizer-geluid kan het er hier nog net mee door. Tel daarbij uitstekend acteerwerk (zoals gezegd schittert Lau, maar ook Cheung doet het goed) bij op, en je hebt een film met de nodige vaart die al enigszins kan boeien. Dat Wong Kar-Wai zich daarenboven hier reeds opstelt als een begenadigd verteller die geweld en liefde tot een realistische, ietwat dromerige mengelmoes omdoopt, maakt het er alleen maar beter op.

Altijd fijn om zien, dit soort films. En bij deze gaat 'Bankok Dangerous' op de 'to see'-lijst.

3,25*

Flinterdun verhaaltje dat toch de hele speelduur weet te boeien en op het einde zelfs verrassend uit de hoek komt. Op stilistisch vlak is de film eveneens onderhoudend, door het veelvuldige gebruik van kleurenfilters moest ik wel vaak denken aan Scorsese's Mean Streets (ook het verhaal heeft er veel van weg). Soundtrack vond ik dan weer iets minder, maar het past wel bij de gehele sfeer van de film.

3.5*

Wat leuk, een echte 80's-film Wong Kar Wai! Inclusief synthesizers en een versie van 'Take My Breath Away' in het Cantonees. Zeker geen perfecte film, duidelijk verouderd en het verhaaltje is nou ook niet het meest originele. En de muziek stopt af en toe wel heel abrupt.

Toch zijn er al een hoop goede aspecten terug te vinden. Zo is het visueel bij tijd en wijlen dik in orde en zijn Maggie Cheung en in mindere mate Andy Lay erg overtuigend. Daarnaast is er bijvoorbeeld met het verstoppen van het glas al zo'n typisch Wong Kar Wai-moment terug te vinden (of misschien is het typisch HK, maar ik ben hiermee verder niet zo bekend). Toch altijd wonderbaarlijk, hoe zo'n klein momentje, zo'n emotionele impact kan hebben.

Al met al dus erg vermakelijk. Wong Kar Wai moest duidelijk nog leren, maar zijn eerste stappen als regisseur leveren een redelijke film op.

Goede film, hoor. Verhaal is in de basis misschien vrij standaard, maar Kai War Wong geeft het door zijn personages zo sterk uit te werken, een diepgang mee die deze film echt ver boven de gemiddelde meuk uithaalt. 'As Tears Go By' is een combinatie van een coole misdaadfilm, een romantisch drama en een film over onophoudende vriendschap. De slowmotion beelden zijn af en toe prachtig en de foute muziek (een Chinese versie van Take My Breath Away denk ik met name aan) wordt op een vreemde manier onweerstaanbaar. Andy Lau speelt de pannen van het dak trouwens. Schrijnend dat Bangkok Dangerous bijna een kopie is van deze film. 4 sterren.

Ik vind het wel een interessante clash, een commerciele misdaadfilm, met genoeg actie om de trailer te vullen, wat liefdesperikelen en vriendschap en natuurlijk de eeuwige keus tussen misdaad en burgelijkheid. Wat komische scenes en nogal dik aangezet geacteerd soms. En de leuk-foute 80's synthmuziek die in 1988 al wat verouderd moet hebben geklonken.

Maar dan gemaakt door Wong Kar-Wai die duidelijk in dit debuut al een auteur was. Het is niet bepaald het doorsnee basisscript dat de film maakt, maar veel eerder de visuele ideeën die hij toen ook al had, het sfeertje en de details en het grotestadsneonsfeertje waar ik altijd een zwak voor heb. Lang niet Wong Kar-Wai's beste film, daarvoor is het echt niet interessant genoeg en voelt het allemaal prematuur, maar ik denk dat dit zeker meteen moet zijn opgevallen tussen de Hong-Kong films uit 1988.

Volgens mij een film waarin Wong Kar-Wai door compromissen te sluiten de kans kreeg om een film te maken waar hij toch ook voldoende eigen ideeën in kwijt kon.

3.0*

Zeer solide debuut van Kar Wai. De premise is duidelijk af te zien die hij jaren later zou tentoonstellen en die bij de eeuwwisseling tot ongekendeh oogte zou stijgen. Had op basis van de rest van Kar Wai's oeuvre dat ik gezien heb en de mooie dvdcover niet verwacht dat dit om een onvervalste misdaadfilm zou gaan. Ondanks die verrassing toch heel erg genoten.

Kar Wai blijft op zijn best als romanticus maar ook hier weet hij in de hoogtijdagen van de actiefilm een sterke bijdrage te leveren. De scenes in het appartement met zijn nichtje zijn toch wel het hoogtepunten. Die tension opbouwen tussen twee personages kan hij als geen ander, en als kijker hier getuige van zijn blijft een genot.

Het talent van Kar Wai is duidelijk zichtbaar maar het komt er - heel logisch - nog niet helemaal uit. Een zeer onderhoudend debuut maar de balans en mooifilmerij zouden later pas volgen. Tof.

Als in de misdaadwereld die de cineast schetst, een stoere held zijn het allerbelangrijkste is, dan is er ongetwijfeld een bloederige knokfilm op komst.

Er is ook een vleug romantiek, maar die is er niet tegen opgewassen en is er alleen maar als intermezzo tussen de vechtpartijen.

Teleurgesteld in dez Wong Kar Wei. Beleefde alleszins meer plezier aan zijn "Days of Boeing wild" en zelfs "In the mood for love".

Ik heb eens onterecht Days of Being Wild het debuut van Wong Kar Wai genoemd, nu heb ik geloof ik echt zijn eerste te pakken

Deze film kreeg in ieder geval in het westen pas echt aandacht toen Wong Kar-Wai echt doorbrak met Chunking Express. Dat geldt natuurlijk ook voor Days of Being Wild, maar waar dat toch een soort klassieker geworden is wordt As Tears Go By zelden genoemd als een belangrijke film uit zijn oeuvre. Op zich ook niet heel verwonderlijk, omdat Wong toen nog duidelijk in commerciële kant van Hong Kong vast zit en dit vooral een product is van het milieu waarin het gemaakt werd. Veel esthetische keuzes lijken gemaakt te zijn met een oog op wat er hip was in 1988. Als je een zwak hebt voor die periode is dit misschien iets beter te verhapstukken, maar zelf had ik er niet veel mee. Zelfs al kan ik best lachen om een Cantonese versie van Take My Breath Away, wat overigens zo ver ik weet niet grappig bedoelt was.

Het sprak me allemaal verdomt weinig aan in ieder geval. Het clichéverhaal niet en al helemaal niet het acteerwerk. Jackie Cheung is een verschrikking hier, Andy Lau komt over als een lachwekkende poseur en Maggie Cheung ondervindt helaas zoals veel actrices wat je overkomt als je alleen maar gecast wordt om je uiterlijk en om zo bezorgd mogelijk te kijken naar de mannelijke hoofdfiguur. Zoals gezegd had ik ook weinig met de muziek en zelfs visueel viel het me wat tegen.

Alleen enkele korte momenten waren op dat gebied mooi. Zo'n vertraagd gevecht in zo'n licht-blauw verlichte omgeving doet het geheel enorm opleven. Daar ligt nu ook de enige echte interesse in voor As Tears Go By, want het wijst een klein beetje de weg naar het toekomstige werk van deze regisseur. Maar hij was er nog niet en ik betwijfel ietwat of deze ooit een blik waardig gekeurd was als Kar-Wai nooit doorgebroken was later in zijn carrière.

2*

Bevat helaas geen Cantonese versie van As Tears Go By van The Rolling Stones.

Kar-wai Wong weet meteen de aandacht te trekken met deze debuutfilm. En het beste moest nog komen. De film is een gangsterdrama met een duidelijk verhaal, maar de regisseur zet meteen in op sfeer. Waar de romance of drama in andere films net voor een verzakking in de film zorgen, is dat net hier de troef van de film. Wat later nog verder wordt uitgewerkt. De tijd om een shot te nemen, het heerlijke kleurenpalet en de bijpassende muziek. En niet verwonderlijk dat de beste acteurs Andy Lau en Maggie Cheung voor de beste momenten zorgen. We zien hen later nog wel meer in de films van Kar-wai Wong. Jackie Cheung is een pak minder, de lastpost in de film. Jammer genoeg is hij bij de Hong Kong Awards net de enige van de drie die zijn nominatie in een prijs kon omzetten. Lau en Cheung maar ook Kar-wai zorgen voor een nieuwe stijl. Heerlijk om te zien. Je merkt de vooruitgang die de regisseur nadien gemaakt heeft, maar met zo'n debuut heb je de start alvast niet gemist.

Fijn debuut van Wong Kar-Wai, over kleine criminelen en hun beslommeringen, die er vooral uit bestaan een concurrent gezichtsverlies te laten leiden wat dan weer tot wraak leidt etc. Erg constructief waren ze niet bezig. Dat was dan wel vooral te wijten aan het personage van Jacky Cheung, die echt heel vervelend was, maar dat was dan ook de bedoeling. Lau is prima als de coole protagonist die het allemaal lijdzaam ondergaat, en een tiental flinke klappen met een honkbalknuppel incasseert zonder al te veel schade, alleen een blauw oog. Vroege rol van Maggie Cheung die niet zo veel te doen heeft, maar wat ze doet doet ze goed.

Het sfeertje is verder lekker eighties met synthesizerklanken. Ik kon het oorspronkelijke nummer van Berlin (Take Your Breathe Away) nooit uitstaan, in het Chinees klinkt het gelukkig iets minder irritant. Verder bekende elementen als de stad badend in neonlicht, en hoewel het misdaadverhaaltje soms nogal repeterend was (beledig iemand, krijg klappen, repeat) was het einde sterk. Krijg ook wel weer zin een film als Days of Being Wild weer te zien, die ik maar drie sterren gaf. Maar dat is alweer 10 jaar geleden en was pas mijn eerste Wong toen, ik verwacht die nu beter te vinden. Overigens is het wel weer eens tijd voor een nieuwe film van Wong, ik ben bang dat zijn serie Fan hua (TV Series 2023– ) hier voorlopig niet te zien zal zijn.