Cani Arrabbiati (1974)

Claustrofobische gruwel-rit en dat geldt voor zowel de hoofdpersonen als de kijker.
Sadisme op hetzelfde niveau als The Texas Chainsaw Massacre.
Even kijken wat we zo allemaal krijgen: vrouwelijk slachtoffer wordt gedwongen te plassen als twee mannen toekijken, iemand leeft nog de halve film zo'n beetje half door nadat ie een kogel door z'n kop heeft gekregen en geen van de personages is maar enigszins sympathiek - hoogstens die tol-wachter die zich meerdermaals verontschuldigt voor het feit dat ie tol moet heffen.
Italiaans horror-meister Mario Bava geeft Wes "Last House On The Left" Craven en Tobe "Texas Chainsaw" Hooper even een koekje van eigen deeg.
Meesterwerkje!

Fight For Your Life in een auto maar dan geen grote "Afro Family" wat het slachtoffer is. Mario Bava heeft me nooit echt geïnteresseerd, maar het punt van interesse bij deze regisseur begint hier. De film is goed gemaakt en boeit van begin tot einde. Het einde was trouwens briljant. Alleen bij de scene wanneer die drukke vrouw komt bij dat eenzame tankstation(netje) werd het ietsje minder. George Eastman is hier geweldig. Hij zet zijn maffe personage "32" heel goed neer. Met zijn vreselijk luide lach en praten moest ik soms toch even glimlachen. De scene wanneer Riccardo een de bekende Marissa tegen komt , in een andere tankstation, en dat George lekker naar d'r decolleté zit te kijken. En dat hij er later uitgebreid over praat . Het was wel een grappige scene maar misschien was dat toch een iets te luchtige toevoeging. Maar de rest is gewoon erg goed. Een verbazingwekkende rit die mij wist te boeien. 4,5.

Dit dus.

Mario Bava weet de stank van het zweet, de drank, de mayonaise ( ), de paniek... gewoon voelbaar te maken. Het maakt je behoorlijk ongemakkelijk, wat altijd een uitdaging is. Zeker in dit soort sleaze wordt vaak álles uit de kast getrokken om te choqueren, maar Bava doet dat hier juist in al z'n eenvoud. Een extreem broeierige film die alles uit z'n minimale concept weet te halen. Dicht op de huid van de slachtoffers en het nogal vunzige, maniakale trio. Bril-fucking-jant!

Oh, en die soundtrack !!

Ben nog geen grote bekende van Mario Bava, maar met deze 'Cani Arrabbiati' slaat de beste man in ieder geval de eerste planken raak. Machtig filmpje. Qua sfeer beklemmend in die warme, op een gegeven moment meurende auto. Ondersteund door een heerlijk passende score. Best genieten geblazen dit, ook de nare scenes zijn raak. Erg goed. Spannend, bij vlagen grappig, maar vooral meeslepend van begin tot eind. Over het eind gesproken; fantastisch. Je wordt als kijker echt hard voor 't hoofd geslagen. Heerlijk wat een twist. Weet niet of Bava z'n eerdere werk ook in deze lijn ligt, maar dit was in ieder geval goed.

Prima film weer van Bava. Deze keer eens geen horror, maar een thriller. Ook in dat genre bewijst Bava goed uit de voeten te kunnen.

De sfeer is lekker zwoel en doordat het grootste gedeelte zich in een dichte auto afspeelt, op sommige momenten zelfs licht claustrofobisch. het is allemaal vrij eenvoudig van opzet, maar dat is hier juist de kracht. Het camerawerk is fijn, dicht op de huid en zorgt voor net dat beetje meer spanning.

Halverwege boet de film op een gegeven moment wel wat aan kracht in. Het einde is gelukkig verre van voorspelbaar en vond ik erg goed gevonden. Bava is een leuke regisseur, die uit weinig best veel kan halen en iemand, die mijn interesse zeker heeft.

3,5*

Die blikken als dat opdringerige, alsmaar tetterende rooie tantetje zich ermee gaat bemoeien. Gewéldig. Een enorm irritant wijf dat iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Ook bij mij. Dan hoef je niet eens met een stel proleten te maken te hebben om van een explosieve situatie te spreken. Niet de enige keer dat Bava de camera bijna bijna in hun gezicht duwt. Bloed, zweet en tranen; het druipt bijna van je scherm af. Net als de mayo, ja.

Smeerlapperij, veelal in een benauwend autootje, met een waanzinnig energieke beeldvoering en een soundtrack die de boel nog eens extra opjaagt. Hard, gemeen, vernederend en sadistisch, maar ook vrij doortrapt als je het slot in ogenschouw neemt. Dan heb je een razende psycho sleaze thriller met het schuim op de bek, waar de adrenaline met enige regelmaat woest kolkt en een aantal figuren die je niet snel zult vergeten. Idem voor deze film.

Ken je dat vreemde gevoel van bevrediging als je in Grand Theft Auto net een prostituee neer mept om je eigen geld terug te pakken? Rabid Dogs (1974) is een soortgelijke walgelijke trip van vrouwenhaat, zinloos geweld en criminaliteit verheerlijken. Het knappe is dat de film zich afspeelt in de claustrofobische setting van een kleine auto. Je ziet de criminele klootzakken hijgen, zweten, zich opwinden; steeds agressief hun macht afdwingen over alles en iedereen die in hun kleine koninkrijkje terechtkomt. Slachtoffers en daders zweten zich een ongeluk, terwijl het schitterende Italiaanse natuurschoon aan hun raampjes voorbij trekt. Meesterlijke misantrope cinema, met een wrange niets of niemand ontziende climax.

Had er veel van verwacht, maar Cani Arrabbiati is in mijn ogen behoorlijk overgewaardeerd. Hoopte beetje op een film a la het uitstekende Autostop Rosso Sangue (1977), maar ondanks dat ze qua thema redelijk gelijkwaardig zijn, moet Cani Arrabbiati het qua kwaliteit afleggen tegen Autostop.

Mario Bava is een gewaardeerd regisseur, maar wat rommelt hij maar een beetje raak in de openingsscène zeg. Behoorlijk knullig gefilmd en gemonteerd. Wel zit het tempo er direct in, en eenmaal in de gijzel-auto (lijkt soms wel alsof we door een post-apocalypstisch Italië rijden. Zelden zulke legen snelwegen gezien) wordt het kwalitatief iets beter. Die hele 70's vibe druipt er vanaf, iets waar ik wel van kan genieten. Dicht op de huid gefilmd, veel close-ups, gekkigheid en waanzin staan voorop. Maar toch komt die 'waanzin' niet helemaal op me over. Het is allemaal vrij eentonig, en nergens echt heel schokkend.

George Eastman is zoals altijd vermakelijk, maar de rest van de cast is niet om over naar huis te schrijven. Vooral die Sly Stallone look-a-like maakt zich vaak schuldig aan een portie overacting. Italiaanse dubbing is daarnaast van erbarmelijke kwaliteit. Soundtrack is wel zeer behoorlijk, maar die track tijdens die achtervolgingsscene in die cornfield vond ik dan weer gigantisch misplaatst. Het einde is eveneens niet echt aan mij besteed. Nogal simpel eerlijk gezegd, en die hele plottwist kon me niet echt bekoren.

Een kleine 2,5*. Af en toe een leuke vondst, en ik kan de 'maniakale' manier van filmen wel waarderen, maar het is te eentonig en niet brutaal genoeg voor een voldoende.

Goeie film waarin een aantal criminelen op de vlucht een aantal gijzelaars meenemen.. Een simpele en wat eentonige opzet, echter verveeld de film geen moment. Dit is vooral te wijten aan de totaal gewetenloze criminelen. Een flink portie geweld, een fijne soundtrack en een verrassend sterk einde.

Keihard, niets verhullend, erg gewelddadig en schaamteloos vrouwonvriendelijk gangsterverhaal dat zich voornamelijk afspeelt in een oude, claustrofobische Opel Rekord Caravan waarin je tijdens het kijken naar deze film de zweetlucht van de gangsters bijna kunt ruiken. Prachtig gerestaureerde uitgave op blu-ray van Arrow Video met Engelse ondertiteling.

Het verrassende, cynische slot geeft aan de film nog een bijzondere dimensie.
Erg weldadig en eigenlijk slechts bij momenten boeiend en enigszins aanvaardbaar.
Soms worden te verwachten belangrijke passages niet vertoond ( de eigenlijke overmeestering van de twee vrouwen op de ondergrondse parking bijvoorbeeld of hoe de gekidnapte vrouw na haar ontsnappingspoging weer in de auto geraakt , of heb ik een slechte kopie bekeken ?

Iets minder enthousiast dan de meesten hier. Wel een degelijke goede film. Vrij hard ook en de bandieten zijn echt meedogenloos. Op dat vlak geen enkele ruimte om enige sympathie op te wekken. Die twee die achterin zaten, dat scheelde toch wel iets mee. Het moreel kompas was het noorden kwijt, maar ook mentaal schortte er wel één en ander. De oudere man, de patron zowat, was veel koeler en beredeneerder.

Het nepbloed springt er wel wat uit, zowel in hoeveelheid en het feit dat het er echt niet uit zag. Die ene babbelzieke lifster was echt vervelend. Het verbaasde me zelfs dat men het zolang uithield in de auto met haar, want ze werd pas gedood toen ze zag dat die ene steekwonden had.

Het slot is inderdaad cynisch. Ik vond het al zo raar dat hij die dode vrouw compleet negeerde. Voorts wel een beklemmende sfeer, enerzijds door de omstandigheden, maar ook door die propvolle auto met bezwete gezichten.