• 15.747 nieuwsartikelen
  • 177.926 films
  • 12.203 series
  • 33.971 seizoenen
  • 646.938 acteurs
  • 198.976 gebruikers
  • 9.370.379 stemmen
Avatar
 
banner banner

Marie pour Mémoire (1967)

Drama | 74 minuten
2,25 4 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 74 minuten

Alternatieve titel: Marie for Memory

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Philippe Garrel

Met onder meer: Zouzou, Didier Léon, Nicole Laguigner

IMDb beoordeling: 5,4 (144)

Gesproken taal: Engels, Frans en Russisch

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Marie pour Mémoire

Een jonge hippie voelt zich niet verbonden met de moderne wereld om hem heen. Hij probeert een relatie te beginnen met een meisje, maar de twee worden geplaagd door individuele problemen en alles loopt niet zoals zij willen.

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:

Ze bestonden nog niet : FF films van Garrel...deze bracht daar helaas verandering in en was het startpunt van een van de vervelendste cycli uit de Franse auteurscinema.
De 19- jarige Garrel had al eerder 2 kortfilms gemaakt en besloot zijn eerste FF te wijden aan zijn muze Zouzou, die hij even later zou dumpen voor collega bruinjunk Nico..
Het resultaat is een typische 68 indiefilm, een soort Warhol meets godART waarbij de door laatstgenoemde geleverde elementen nog het minst vervelend zijn, kunt u nagaan hoe het met de rest gesteld is.
In feite gaat het niet om 1 maar om 2 stelletjes: Het vulgaire, vervreemde en verveelde bourgeoiskoppeltje in de dop Blandine ( sic ) en Gabriel, dat als contrast dient voor het couple maudit in de achterlijke romantisch/puberale traditie gevormd door Zouzou en Leon, met de beeldende namen Marie en - waarom niet- Jesus, hij leek er ook wel op.
Dit koppeltje moest volgens de regisseur de strijd voorstellen van de getraumatiseerde ( sic ) na oorlogse generatie, gemartiriseerd door het onbegrip van pappie en mammie en de onderdrukking door een repressieve, autoritaire, fasjistiese, kapitalistiese, rassistiese en seksistiese Gevestigde Orde.
Expliciet politiek is het trouwens vrijwel nergens, nu en dan wat anno nu onbegrijpelijk geleuter en een enigszins grappig slot waarin we Amerikaans leren...NOT.
De godART inspiratie is duidelijk, maar deze film neemt zich een stuk serieuzer dan de godARTS die tot dan toe gemaakt waren, en zoals ik zei doet het ook wel wat denken aan de autistische anti-cinema van Warhol.
Het speelt behalve in vage interieurs- bij de Garrels denk ik- ook in een soort urban wasteland waar de spaarzame buitenscènes zijn opgenomen. Alles in z-w allicht en met een schoenveter budget, hoewel : niet eens op 8 MM ! Een familiefilmpje trouwens : behalve Garrel's broer als Gabriel ook papa als schurk in een dubbelrol- hoe Freudiaans.
Bijna non- narratief: Marie en Jesus vervelen zich, contempleren suicide, neuken, Maria wordt bevlekt en wel zwanger, wordt geaborteerd, opgenomen in een dolhuis en eindigt als bourgeois huismoeder terwijl Jesus geloof ik kiest voor de revolutie. Coca cola of Mao... dat was toen de kwestie.
Enfin, puur tijdsdocument dat op zijn zachtst gezegd anno 2013 bevreemdend en vervreemdend overkomt. Al was dat toen waarschijnlijk ook al zo.
N.B. : ik las ergens dat niemand minder dan Michel Simon deze film bij zijn eerste en voorlopig laatste opvoering zou hebben bejubeld en Garrel uitgeroepen tot nieuwe Vigo, maar best mogelijk dat Garrel deze anekdote zelf heeft verzonnen.