Marie pour Mémoire (1967)

Ze bestonden nog niet : FF films van Garrel...deze bracht daar helaas verandering in en was het startpunt van een van de vervelendste cycli uit de Franse auteurscinema.
De 19- jarige Garrel had al eerder 2 kortfilms gemaakt en besloot zijn eerste FF te wijden aan zijn muze Zouzou, die hij even later zou dumpen voor collega bruinjunk Nico..
Het resultaat is een typische 68 indiefilm, een soort Warhol meets godART waarbij de door laatstgenoemde geleverde elementen nog het minst vervelend zijn, kunt u nagaan hoe het met de rest gesteld is.
In feite gaat het niet om 1 maar om 2 stelletjes: Het vulgaire, vervreemde en verveelde bourgeoiskoppeltje in de dop Blandine ( sic ) en Gabriel, dat als contrast dient voor het couple maudit in de achterlijke romantisch/puberale traditie gevormd door Zouzou en Leon, met de beeldende namen Marie en - waarom niet- Jesus, hij leek er ook wel op.
Dit koppeltje moest volgens de regisseur de strijd voorstellen van de getraumatiseerde ( sic ) na oorlogse generatie, gemartiriseerd door het onbegrip van pappie en mammie en de onderdrukking door een repressieve, autoritaire, fasjistiese, kapitalistiese, rassistiese en seksistiese Gevestigde Orde.
Expliciet politiek is het trouwens vrijwel nergens, nu en dan wat anno nu onbegrijpelijk geleuter en een enigszins grappig slot waarin we Amerikaans leren...NOT.
De godART inspiratie is duidelijk, maar deze film neemt zich een stuk serieuzer dan de godARTS die tot dan toe gemaakt waren, en zoals ik zei doet het ook wel wat denken aan de autistische anti-cinema van Warhol.
Het speelt behalve in vage interieurs- bij de Garrels denk ik- ook in een soort urban wasteland waar de spaarzame buitenscènes zijn opgenomen. Alles in z-w allicht en met een schoenveter budget, hoewel : niet eens op 8 MM ! Een familiefilmpje trouwens : behalve Garrel's broer als Gabriel ook papa als schurk in een dubbelrol- hoe Freudiaans.
Bijna non- narratief: Marie en Jesus vervelen zich, contempleren suicide, neuken, Maria wordt bevlekt en wel zwanger, wordt geaborteerd, opgenomen in een dolhuis en eindigt als bourgeois huismoeder terwijl Jesus geloof ik kiest voor de revolutie. Coca cola of Mao... dat was toen de kwestie.
Enfin, puur tijdsdocument dat op zijn zachtst gezegd anno 2013 bevreemdend en vervreemdend overkomt. Al was dat toen waarschijnlijk ook al zo.
N.B. : ik las ergens dat niemand minder dan Michel Simon deze film bij zijn eerste en voorlopig laatste opvoering zou hebben bejubeld en Garrel uitgeroepen tot nieuwe Vigo, maar best mogelijk dat Garrel deze anekdote zelf heeft verzonnen.