Roller Boogie (1979)

Vrolijke, commerciele camp die niets om het lijf heeft en vooral gaat om de vele dansscènes. Ingehaald door de tijd en dus lang niet altijd boeiend, maar een leuk tijdsbeeld met veel clichés en dik aangezette personages.

3,0*

Een leuke verfilming van een tijdperk met roller skates, disco en skatehalls. In 1979 was ik 17 jaar en zat dus al sinds 1976 volop in het uitgaansleven vol discomuziek, verlichte dansvloeren en stroboscoop lichten ect. Maar met rolschaatsen!! Nee. Dit fenomeen was volgens mij alleen in Amerika een hype. Er worden volgens mij nog wel eens roller skate disco avonden georganiseerd. Nostagie. Roller Boogie is een fleurige, kleurige en vrolijke film met een zomers en sexy geklede acteurs en actrices (waaronder Linda Blair uit The Exorcist uit 1973). De dans choreografie is prima en het camerawerk hierbij uitstekend. De discomuziek was grotendeels voor mij allemaal onbekende nummers en dat vond ik wel jammer. Boogie Wonderland van Earth, Wind & Fire was voor mij de enigste bekende nummer. Mark L. Lester, regisseur van Commando (1985), Class of 1984 (1982) en Showdown in Little Tokyo (1991) leverde met Rolller Boogie voor mij een leuke verfrissende film af, waar ik mij vanavond uitstekend mee heb vermaakt. Dit was de eerste keer dat ik hem heb gezien en wordt zeker in de toekomst nog eens herzien.

Zoals bovenbuur Grindhouse al opmerkte is dit een vrolijke film. Het verhaal is eigenlijk niet zo erg bijzonder. Het gaat vooral om de roller boogie, oftewel dansen op rolschaatsen. En daarmee bedoel ik natuurlijk het klassieke roller skating met wieltjes 2 aan 2. Ik heb niks tegen het inline skating (of skeeleren) maar het heeft niet dat charmante, elegante of nostalgische van zijn voorganger.

Jongeren die in de zomer buiten rolschaatsen bij het strand en 's avonds trekken ze naar de discotheek die speciaal is gebouwd om roller boogie te doen. Dat zijn ook meteen de leukste scènes. Het verhaaltje van Terry (Linda Blair) die liever gaat rolschaatsen dan dwarsfluit spelen (ze is een muzikaal genie kennelijk) dient enkel maar als kapstok net als de droom van haar vakantieliefje (Bobby) om ooit een gouden medaille te winnen in de roller boogie discipline. Drama ligt niet zozeer in het feit dat Terry's ouders niet echt zijn opgezet met de hobby van dochterlief maar vooral de dreiging dat de discotheek plaats moet ruimen voor een project van malafide zakenmannen. Dat levert dan enkele achtervolgingsscènes op die soms voor de nodige hilariteit zorgen.

Vooral een nostalgische film. Linda Blair is altijd een pluspunt, mooie vrouw en bij momenten sexy. Maar ze acteert ook een niveau hoger dan de rest van de cast. Dat is geen verwijt naar de anderen. Alle respect naar de choreografie van de skaters.