The Little Girl Who Lives Down the Lane (1976)

In de eerste scene komt Martin Sheen al even laten zien wat een vreselijke engerd hij is.....en dus zitten we meteen op het puntje van de stoel bij de eerste kop koffie op de zondagochtend.
Jodie Foster was als puber al een vreselijk goede actrice.
En krijgt hier hulp van een manke goochelaar die ook nog eens haar love-interest wordt.
Vreemde thriller die nauwelijks een thriller lijkt, maar in ieder geval beklemmend is.
Dat kelderluik dat midden in de nacht opengaat...scary!!

Aardige film over een jong tienermeisje die helemaal alleen woont. De opzet van de film is zeker goed en het geheel heeft wel wat weg van een toneelstuk (vooral ook omdat het grootste gedeelte zich in één huis afspeelt). Toch wel wat langdradig soms. Goed acteerwerk en een uitstekend einde.

Eigenaardig en wispelturig filmpje. De intrede van moeder en zoon Hallet, Sheen is echt een smeerlap, verraadt een gemeen thrillertje met een snufje horror, maar wanneer de goochelaar zich meldt, fladdert de toon verschillende kanten op. Wel leuk en scherp geacteerd door het hele spul, maar de film begint meer en meer te leiden aan wisselvalligheid. Het slot mist een punch om dat nog enigszins te repareren. Jammer, want Fosters spel is doortastend.

Verassende en intrigerende thriller, met wat kleine elementen van drama en romantiek.

Van Sheen die als griezelige pedo al heel snel letterlijk met de deur in huis komt vallen kreeg ik echt de kriebels. Jody Foster was ook lekker op dreef als dappere coole en koelbloedige jonge meid in een veels te groot huis in d'r eentje.

Omdat het zich voornamelijk in en om het huis afspeelt werd het gevoel van eenzaamheid erg benadrukt. De komst van Mario was dan weer een vrolijk en lief intermezzo.

Blij dat ik deze heb gezien.

Hoewel het verhaal de grenzen van geloofwaardigheid opzoekt en hier en daar overschrijdt een spannende thriller helemaal gebouwd rondom (de wellicht iets te onderkoelde) Jody Foster. Jammer dat de film zoveel vraagtekens oproept. Afgezien daarvan een indrukmakende tour-de-force van de nog jonge Foster, vooral dankzij de interactie tussen haar en de ongure Martin Sheen.

Niet echt van deze film onder de indruk. Beetje een vreemde mix wat mij betreft van verschillende genres want ook drama had hier makkelijk aan gelabeld kunnen worden. Had een film verwacht die meer om spanning en sfeer zou draaien en de mysterie (ik vond het maar nauwelijks mysterie) vond ik tegenvallen. De rol van de toen nog zeer jonge Jodie Foster is goed en ze liet toen al duidelijk merken dat ze al een groot acteertalent was. Martin Sheen zet eveneens een goede rol neer als viespeuk.

Rynn is een 13-jarig meisje dat alleen in het huis van haar vader woont sinds die is overleden. Ze is intelligent genoeg om voor zichzelf te zorgen, alleen maken de bemoeizieke verhuurder en haar pedofiele zoon het haar niet makkelijk. Gebaseerd op het boek van Laird Koenig.

The Little Girl Who Lives Down the Lane is zo'n film waarbij de poster werkelijk niets te maken heeft met de daadwerkelijke film. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik een heel ander soort film had verwacht. In plaats van een film over 'killer kids' is het namelijk een bijzonder sterk drama, dat ook erg goed past bij de veranderende opvattingen van de jaren '70 (meisjes/kinderen die meer aanzien krijgen).

Een piepjonge Jodie Foster (met haar jongens-achtige stem) laat al vroeg zien dat acteren haar in het bloed zit. In het zelfde jaar (toen ze nog maar 13 was) speelde ze echter al een prostituee Taxi Driver. Martin Sheen wist ook op sterke wijze een enge kerel neer te zetten, die tegelijkertijd intimiderend is en toch de schijn van overdreven Amerikaanse beleefdheid ophoud.

Soms vond ik wel dat Rynn en Mario zich veel te makkelijk lieten intimideren door de pedofiele Mr Hallet. In de bijzonder schokkende scène waarin Hallet een sigaret uitdrukt op Rynn's Hamster blijven ze naar mijn mening veel te rustig en even later praten ze zelf weer alsof er niets gebeurd is. Ik zou de ziekeling met spoed naar het hiernamaals geholpen hebben als het mijn hamster was geweest...

Door de betreffende scène was ik nogal bezorgt, maar na wat zoekwerk bleek dat ze een dode hamster uit een laboratorium hebben gebruikt voor het shot met de sigaret en de openhaard. De levende hamster was eigendom van een set-designer. Ookal was het nep, Foster vond (in tegenstelling tot haar personage) de scène wel bijzonder schokkend. De filmmakers hielden überhaupt weinig rekening met Foster's jonge leeftijd. De naaktscène werd gedaan door een stand-in, maar Foster was er heel erg op tegen dat mensen zouden denken dat het haar was. Overigens over Pedofilie gesproken, eigenlijk is Mario evengoed als Mr. Hallet een pedofiel gezien hij 20 is en Rynn pas 13.

Hoor veel negatieve dingen over de muziek, maar ik vond het juist een mooie compositie van synthesizer en piano die de melancholie van het verhaal mooi begeleide. De beelden waren ook degelijk geschoten.

Al met al een sterke film.

Sinds de dood van haar vader woont Rynn [Jodie Foster] alleen in haar ouderlijk huis. Haar huurbaas Mrs Hallet [Alexis Smith] is niet blij met de situatie en diens zoon Frank [Martin Sheen], een charismatische man die echter zijn handen moeilijk af kan houden van kleine meisjes, valt haar regelmatig lastig. Bovendien verbergt Rynn een groot geheim waardoor ze liever helemaal geen pottenkijkers over de vloer wil hebben, maar dat blijkt onbegonnen werk.

Een bizar uitgangspunt, maar wacht dan maar eens de ontknoping af van deze intrigerende film. Martin Sheen zet zijn controversiële rol met verve neer en Jodie Foster, die nooit acteerlessen nam, houdt zich uitstekend staande als een meisje dat zich meer volwassen moet voordoen dan ze in feite is. Niet voor alle smaken, maar zeker wel voor fans van Foster en Sheen.

Jodie Foster deed het bijzonder goed in haar rol van tienermeisje Rynn Jacobs dat het doet voorkomen alsof haar vader weg is om het feit te verbloemen dat hij dood is. De film zelf heeft goede mysterieuze sfeer en is zeer onderhoudend. Martin Sheen zette eveneens een goede rol neer als de viespeuk Frank Hallet. Het verhaal is bijzonder intrigerend, ondanks dat niet altijd even geloofwaardigheid was. Ander minpuntje is de centrale locatie; het huis waar Rynn (Foster) woont, er wordt in de film bijna zelden verplaatst naar een andere plek. Toch is de film bij vlagen redelijk spannend. Zonder daarbij te leunen op shockeffecten, want die zijn er niet of nauwelijks. De film verschafte mij dan ook veel kijkplezier.

Deze film begint aarzelend maar bloeit dan op tot een spannende, leuke en verrassende thriller.

De thema's die de films aansnijdt zijn duister en eigenlijk best verontrustend. Jodie Foster geeft met haar 14 jaar al een geweldige prestatie. Ze hield me aan haar lippen gekluisterd bij elk woord dat ze zei. Haar non-verbale acteerwerk is ook geweldig en zeer genuanceerd. Ze weet het publiek te boeien, geen wonder dat ze een begrip in de filmwereld is geworden.

Martin Sheen is zeker griezelig, maar geweldig! Hij past perfect bij de rol met zijn dreigende blik. Eigenlijk is er niemand in de cast die er niet in past. Ze doen het allemaal geweldig.

Het verhaal is alles wat ik leuk vind aan thrillers: ingetogen, gespannen, duister en gewoon leuk om naar te kijken. De (bijna) enige locatie past ook goed bij het verhaal. Ik zou er veel geld voor over hebben om dit te zien spelen in het plaatselijke theater. Dit zou een hit zijn.

Oh, en die score is perfectie. Chopin als afsluiter is geweldig. Geweldig, zeg ik u!

4*

Een aangename verrassing en niet alleen door het spel van de net te slimme Foster, die nooit helemaal te vertrouwen is in een verhaal waarbij je langzaam aan ontdekt wat nu echt aan de hand is. De omringende cast is ook uitstekend, van viespeuk Martin Sheen tot de jonge Scott Jacoby. Er was een vermommingsscene die me te ver ging qua geloofwaardigheid, maar verder is de film spannend, intrigerend en zeer onderhoudend. Gewaagd ook want de minderjarige Foster gaat ook nog (even) uit de kleren. Andere tijden. Dat het grotendeels op 1 locatie plaatsvindt deert niet, want de film kijkt zeer prettig weg.

Een extra half puntje omdat het thema ook stof tot nadenken biedt. In hoeverre is leven binnen het voorgeschreven systeem eigenlijk wenselijk?