White Sands (1992)

Het grote probleem van deze film is dat hoewel de hoofdpersoon in het nauw zit en niemand kan vertrouwen ik dat nooit, maar dan ook geen enkel moment zo voel. En zoiets doet een thriller als deze nogal de das om. Jammer van de goede elementen (want die waren er beslist).

2.0*

'k vond hem wel goed, maar niet goed genoeg om hem te kopen. Het verhaal werd boeiend gebracht en ook het tempo zat goed. De cast bestond uit heel wat bekend volk, niet allemaal van naam, maar bepaalde zou je wel herkennen uit andere films.

Desondanks had 'k er niet direct een waw-gevoel bij en vond 'k het toch geen topper, maar wel eentje om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen.

Iets te ingewikkelde, maar stijlvolle thriller met stemmige filmmuziek en mooie cinematografie. Acteerwerk van hoofdrolspelers Dafoe en Mastrantonio laat niets te wensen over, met eervolle vermelding voor Rourke in prima rol van sleazy CIA-man turned wapenhandelaar. 3*

Gisteren voor de eerste maal gezien en was aardig verrast. Ik piep altijd wel eerst eens naar de reviews hier voor ik een film kijk en ik las vaak dat de film nogal 'verwarrend' zou zijn.

Een best boeiend verhaal vond ik, met een uitstekende cast.. Dafoe is altijd goed maar wat mij betreft is Rourke toch wel de blikvanger hier. De cynische Emmet Walsh was ook lachen en goed op dreef. Net zoals het tempo, dat zat er best wel in en personages werden héél snel en vaak zonder enige vorm van introductie. Ook volgen er vaak veel plotwendingen elkaar op, waardoor het soms wat rommelig lijkt, maar dat vond ik net weer interessant want het maakte mij nog meer nieuwsgieriger. Moeilijk om volgen is het niet, maar je moet er wel je aandacht bijhouden. Er zijn gerust dingen die beter kunnen of waar ze wat meer aandacht aan moesten besteden, maar ik vind dat het geheel mooi in elkaar vloeit, het camera werk heel goed was en de film nergens verveelt.

Het einde kon beter en moest wat mij betreft geen happy end zijn

Heb me toch wel goed vermaakt met deze film! Al is het maar om opnieuw een blote tiet op te vangen van Mary Elizabeth Mastrantonio

Deze behoort samen met The Bounty & The World's Fastest Indian zeker tot het betere werk van deze, in mijn ogen, goede regisseur.

Filmpje reeds op leeftijd die ik in mijn tienerjaren ooit eens zag en bleef hangen als neo-noir misdaad thriller. Toch wist ik buiten de titel en de aanwezigheid van Willem Dafoe weinig meer, maar daar kwam dankzij de kringloop verandering in.

Een dode met een koffertje vol geld, een afgelegen streek in Amerika en een eigenzinnige en nieuwsgierige sheriff die in eigen tijd op onderzoek gaat. Het is de insteek van een in de basis interessante thriller met een behoorlijke cast, een redelijk plot en niemand die te vertrouwen lijkt in een fraaie setting zoals het White Sands natuurgebied. De sfeer is ook bij tijden behoorlijk, zijn Maura Tierney en Mastrantonio leuk voor het oog, gaat Rourke redelijk op de autopilot en is vooral Jackson sterk als altijd. White Sands is een film met potentieel waar veel uit te halen geweest was, maar dat gebeurt onvoldoende.

Zo struikelt sheriff Ray wel heel gemakkelijk en naïef de onderwereld binnen, komen sommige momenten gekunsteld over, is het acteerwerk van Dafoe regelmatig onder de maat, voelt het nooit aan alsof Ray ernstig in de problemen zit, zo was ik na de ontmoeting met de beide dames al lang naar huis maar Ray ligt rustig te slapen als hij opgehaald wordt door de mannen van Meeker, is het plot net iets te rommelig met zijn dubbele bodem en gaat Ray na afloop net zo gemakkelijk weer naar huis. De onderwereld, er effe in en uit, alsof dat allemaal zo gemakkelijk zou gaan. Zoals reeds gezegd is het jammer dat er niet meer uit deze film gehaald wordt. Daarom wat mij betreft dan ook geen voldoende en eindelijk deze film weer eens herzien die ik altijd onthouden had.

Een 1966 Corvette Sting Ray.

De jongste zoon van de boer aan de andere kant van de dijk had er een, lang geleden - dat moet toch wel een jaartje of vijftig minstens zijn. Wel het sterkste punt van de film eigenlijk, want het plot rammelt zo veel dat ik er de tel van kwijt raak. Maar de beelden zijn erg fraai, met de diepblauwe hemel en de diepblauwe Corvette met de White Sands als achtergrond.

Het idee van het verhaal is wellicht gejat van Flashpoint (1984) en eigenlijk is dat gewoon verreweg de betere film, en vooral omdat deze zich verliest in teveel gedoe en getwist. Maar de cast is interessant, met voorop Willem Dafoe, en een heel klein en wat mislukt en overbodig rolletje van Mimi Rogers. Daar tegenover een even mislukt en overbodig rolletje van Mastrantonio, een onduidelijke en vooral het plot dienende halve gare van Mickey Rourke, en Samuel L. die oefent op de doordraaiende schreeuwlelijk die hij later vaak met zo veel kennelijk succes zou spelen. En nog wat bijrolletjes zoals Maura Tierney.

Dat dat allemaal in een schamele 101 minuten past. Nou nee, niet echt, het verhaal is nergens geloofwaardig en het is ook wel duidelijk dat er hardhandig in gesneden is. Jammer, wat te veel ambitie. Het overkomt de besten, kennelijk, want regisseur Roger Donaldson had toch al echt wat op zijn naam staan, en na deze relatieve misser nog wat meer.

Blijft dat de beelden wel echt erg mooi zijn. Alleen daarom is de film toch wel erg fijn.