We Were Strangers (1949)

Ik mag John Huston graag, beetje vergelijkbaar met Carol Reed wat mij betreft. Beetje broeierig, morele dillema films, tikkie theatraal, zaken uitvergrotend, maar ook erg verzorgd, avontuurlijk, gave acteurs en dan bovendien niet zelden op een exotisch ogende locatie.

Niet alle films zijn even goed, maar zo'n sfeertje zit er vaak meteen in. Hier had hij er beter aan gedaan het idealisme wat te laten varen en het dilemma en de onzekerheid van Jennifer Jones wat meer diepte te geven. Zo'n scène bij de bank is top, maar de politieke context is er eentje van lange halen gauw thuis. Toch fijn om deze relatief onbekende film van hem op mijn lijstje bij te voegen. 34 gezien inmiddels, nog 3 te gaan.

Een controversiële, grimmige, troosteloze, soms episch overkomende film, die echter te traag verliep en waarin de passie ontbrak. Het verhaal over een groep ondergrondse revolutionairen in Cuba (omstreeks 1933), die probeerden het heersende, corrupte gezag omver te werpen, waarbij twee van hen verliefd op elkaar werden, kwam ongeloofwaardig over. Het einde vond ik trouwens onverwacht gewelddadig. Jennifer Jones kon me geen moment overtuigen.

De eerste helft van deze thriller is praterig, traag en gepeeld zonder overtuiging. Het lijkt wel of iemand anders halverwege de regie over heeft genomen, want in de aanloop naar de spannende finale zorgen de uitgekiende beeldcompositie en de stemmige belichting van cameraman Russell Metty voor een beklemmende sfeer de het sterk op de proef gestelde geduld toch beloont.