Keith Richards: Under the Influence (2015)

Machtig mooie docu over een living legend......Keith verteld openhartig over de ins en outs van zijn cariëre,door wie in hij word hij gëinspireerd en waar liggen zijn roots.

Mooie beelden en het is moeilijk stil te zitten tijdens het kijken.

Tuurlijk gaat het ook over de Stones......erg intressant allemaal en zeker een docu die ik nog eens zal bekijken.

Zeker de must see voor de fans maar ook voor de willekeurige muziekliefhebber.

Wat een prachtvent is Keith. Hij was voor mij altijd de reden dat ik naar de Stones luisterde, want Mick vond ik niet zo veel aan.

Deze documentaire zet (natuurlijk) vooral Keith in het licht, en goed ook. Ik heb met al m'n aandacht zitten kijken *Laughs*. Mooi verhaal over hoe Keith Muddy Waters leerde kennen en hoe hij een van de grootste gitaristen ooit werd en hoe hij daarnaast ook een beetje de reggae ging doen *Laughs*. Keith lijkt mij een van de meest aardige rocksterren die er nog rondlopen *Laughs*.

Ik eindig met een mooie quote: "My idea of actual heaven is to be a rock 'n' roll star that nobody ever sees. Totally anonymous." - Keith Richards.

Leuk om te zien van wie hij fan is, en leuk om te zien dat hij nog steeds prima kan spelen. Mooie kop ook. Maar meer was het eigenlijk niet. De jeugd praatjes, en de shot met zijn vrouw en kat voelde als verplichte shots om er meer docu van te maken. Verder was het een beetje jammen met vrienden. Toen en nu. Aardige docu, leuk om cadeau te doen bij zijn nieuwe plaat. Maar nergens openbaringen of verrassingen. Voor de Keith fans en must see, voor de rest een aardig inkijkje.

Gelukkig niet te lang. En Keith moest veel lachen!

3 sterretjes

De beste momenten in deze docu gaan over de invloeden op Richards' muziek, en hoe hem dit als muzikant en mens heeft gevormd: denk aan anekdotes over het verplicht leren van de malaguena, de (her)ontmoeting tussen Richards en Jagger, de doorbraak van de Stones die Buddy Guy de mogelijkheid gaf om 'vuil' te spelen, zijn ongewone ontmoeting met Muddy Waters in het Chess-gebouw, Richards die het staartje van de Jim Crow-Amerika meekrijgt, en ga zo maar door.

Ook heel leuk om er achter te komen dat producer Steve Jordan dezelfde dreadlocks dragende drummer is die moedeloos toekijkt als Chuck Berry en Keith Richards elkaar in de haren vliegen in Hail! Hail! Rock 'n' Roll.

Het deed me erg denken aan de docu Somebody Up There Likes Me (2019) over Ronnie Wood, en dat is ook meteen het nadeel. Zodra deze docu's minder over de muzikale belevingswereld gaan, en meer veranderen in een halve promo voor hun nieuwe album, haak ik af. Zeker als de blues wordt gespeeld met het een slordigheid en klotegeluid waar je u tegen zegt. De transformatie van een Hank Williams-riedel naar het uiteindelijke Trouble is wel leuk om mee te maken. En Waits' observatie over de muzikale waarde van de soundcheck, gelijk aan een opstartend orkest - ondanks én dankzij het feit dat dit niet wordt opgenomen, is ook raak. Jammer dat we dan precies niet te horen krijgen hoe dat klinkt.

Shots van Keith met zonnebril die wordt rondgereden door verloederde delen van Chicago zijn toondoof en kunnen me gestolen worden. Poverty porn.