She Couldn't Say No (1954)

Ademt een beetje die sfeer uit van het latere Cookie's Fortune. De film slaagt echter niet in zijn bedoelingen goed te laten werken. Men wilde een romantische komedie maken, maar beiden elementen komen niet echt uit de verf. Zo is er het bekende gegeven van twee mensen die elkaar schijnbaar niet kunnen uitstaan (Simmons en Mitchum), maar uiteindelijk toch naar elkaar groeien. Als kijker voel je echter geen sympathie voor hen, er is geen sprake van dat warme gevoel erbij... Het leukste is de manier waarop het dorpje steeds meer hysterieus wordt. Als je het van die kant bekijkt is het best aardig. 2.5 sterren

Mitchum trekt wel een Cary Grant hoofd op die poster .

En is met dat gezicht nooit in de film te zien, wat bij een Grant komedie al vantevoren gegarandeerd is.

Fijne prolo-klucht met Mitchum wederom miscast als arts. De titel She Couldn’t Say No heeft weinig tot geen betrekking met de inhoud van de film, maar was mogelijks het levensmotto van notoire rokkenjager en onverbeterlijke conservatief Hughes die als producer weer maar eens strak de touwtjes in handen had. De film lijkt op het eerste zicht dan ook een schaamteloze verheerlijking van small town USA, waar iedereen ’s avonds de verandadeur openlaat en je gerust een doktersrekening kunt betalen met twee zeugen: de naïeve erfgename van een olie-imperium wil een Arkansaans pauperdorpje met generositeit bedanken, nadat de bewoners haar vader jaren geleden in barre tijden uit de nood hielpen. We zien echter hoe al haar nobele plannen mislukken, daar ze vooral met een pedant Eastcoast accent de hardwerkende dorpelingen preekt over hoe ze geen bedorven moonshine mogen drinken en al haar arrogante grootstedelijke denkbeelden projecteert op deze in se perfect gelukkige stumperds. Ten einde raad besluit ze iedere inwoner dan maar een paar duizend dollar te sturen en hier wordt de toon van de film ambigue: de verrijkte burgers willen plots sleeën kopen en naar California verhuizen, wat nefaste gevolgen heeft voor deze organische gemeenschap en nieuwe gelukszoekers (in een ware horrorscène zien we met een bruuske montage de ene na de andere ‘out of state’ nummerplaat dreigend verschijnen) wegen te zwaar op de delicate fundamenten van het dorpje. Het is een de schaduwkant van de American dream en daarbijhorende frontiergedachte, dat van zodra je erin slaagt om een ietwat stabiele gemeenschap op te richten, de minste disruptie tot onherstelbare chaos kan leiden en een rigide, immobiele en gesloten maatschappij bijgevolg wenselijk is. Bovendien worden de simpele bewoners met een zekere minachting gefilmd: hun systeem van onderlinge ruilhandel is geen idealistische deugd, maar een absolute noodzaak aangezien dit soort volk nu eenmaal te dom lijkt voor geldzaken (blijkt ook uit het feit dat ze hun plotse rijkdom allen misbruiken voor exuberante uitgaven). Eén ding is zeker, het ‘liberal’ principe van overheidssteun wordt met argusogen bekeken en als een vorm van politieke ‘leverage’ gezien: quid pro quo, niets is gratis, voor je het weet zullen deze gulle weldoeners hun verfoeilijke kosmopolitische levenswijze opdringen: gezonde Amerikaanse knapen die graag forrelvissen worden in kostuum gepropt en naar het conservatorium gestuurd, eerzame boerendochters krijgen allerlei gekke ideetjes in hun hoofd over hogere studies in plaats van jong te huwen zoals het hoort.