Lugares Comunes (2002)

Ik miste toch wat in deze film.

Het verhaal heeft steeds een soort belofte in zich, maar naarmate de film vordert blijft het inlossen ervan achterwege om te eindigen met een plots en afgeraffeld einde.

Het plot mag bij dergelijke films best mager zijn, maar in deze film stoorde ik me aan het voorspelbare, de film wist me nergens echt te verrassen. Het einde kwam me uiteindelijk ook veel te bedacht over.

De acteerprestaties zijn uitstekend, daar ligt het niet aan.

Rustig voortkabbelend drama waarbij de monologen van de hoofdrolspeler aan een soort van voice-over-aanpak doen denken. De naargeestige stemming en de monotone manier van spreken maakten de film voor mij nogal zwaarmoedig om naar te kijken. Veel interessante filosofie in de film, maar ik mis een vrolijke noot of optimistische kijk die het zwaarmoedige zou kunnen compenseren en het kijkplezier ten goede zou komen.

Het verhaal heeft de economische crisis in Argentinië als achtergrond. Grappig (tussen aanhalingstekens) om te zien hoe men in Argentinië in 2002 naar Spanje keek, als een welvarend land. Met de huidige crisis is daar bitter weinig van over en trekken o.a. de Argentijnen weer terug naar hun eigen land. Het is nu het wachten op dergelijke films, maar dan uit Griekenland. Dat is na Argentinië toch wel het volgende land dat het slachtoffer is geworden van corruptie en op hol geslagen kapitalisme. De geschiedenis herhaalt zich...

Veel filmische kwaliteit en een interessant verhaal, ook uit filosofisch en historisch oogpunt, maar wat mij betreft een tikkeltje te zwaarmoedig en monotoon dus. 3*.

Vertelfilm met de charismatische Federico Luppi die als professor, dweept met de Franse nationale leuze, ook over nog heel wat kwesties en personen er een koppige mening op nahoudt en die ook in boekvorm verwerkt.
Een rustige film eigenlijk waarbij de dialogen en ook monologen toch de ruggegraat vormen en die kan bogen op goed acteerwerk, naast Luppi zeker van Mercedes Sampietro
Komt de vader-zoon relatie zeker aan bod, het is vooral hoe het echtpaar Fer en Lili met elkaar omgaat en wat ze voor elkaar over hebben dat mooi is uitgewerkt.
Het gesprek tussen Fer ( Luppi) en de dame op het archief geeft hierop een duidelijke kijk.
Film verwijst af en toe naar corrupte politici en naar het beknotten van vrijheden.