Lugares Comunes (2002)

Lijkt een Spaans/Argentijnse About Schmidt kloon.

Niks mis mee trouwens, mits de aanpak een originele is.

Schultze Gets the Blues behandelde het thema ook op een uiterst originele en leuke manier.

Oh ja, medio juli in de Belgische bioscopen.

Klinkt goed idd. Ook een hoog gemiddelde op Imdb.

About Schmidt is volgens mij heel wat dramatischer hoor kapp, als ik dit verhaaltje hierboven zo lees. Deze man heeft zijn famillie tenminste nog...

Dat zeg ik ook niet. De overeenkomst is 'mannen die met pensioen gaan die in een gat vallen'.

(About Schmidt is niet alleen drama, ook komedie)

Maar als ik het verhaaltje hier goed lees heeft deze man het stukken beter dan Jack Nicholsen in About Schmidt. About Schmidt lag ook erg zwaar op de maag, door de verschrikkelijke eenzaamheid die de film uitstraalde; zo te zien heeft deze film dat niet echt. En die komedie was git zwart dus dat neigt dan weer een beetje naar de drama kant op te gaan.

Ik begrijp niet hoe je dat allemaal uit bovenstaand verhaaltje kunt halen.

"Als hij verplicht wordt om met pensioen te gaan, een nieuwe besparingsregel van de Argentijnse regering, lijkt zijn leven in te storten."

Hoe en wat en of zijn vrouw spoedig daarna overlijdt kan ik hier niet uit afleiden.

Heb niet zo'n zien om hier nog over door te gaan. Jij denkt het jouwe erover; ik denk dat ie anders wordt. We zullen het wel gaan zien...

Zeg dan even wat je bedoelt. Hier kan ik niet veel mee. Wat ik alleen wilde zeggen is dat ik niet zo'n zin heb in een ja/nee gedoe nog voordat een film uit is. Ik zeg alleen wat ik van de film denk; jij denkt d'r anders over...

Nou volgens mij is bovenstaande plotomschrijving het startpunt van de film, niet de inhoud.

De film gaat over het zwarte gat waar de man in valt na pensionering. Hoe dramatisch dat voor hem zal zijn en of het vergelijkbaar is met About Schmidt valt met de informatie die we hebben niet op te maken.

Maar enfin, ik ben er klaar mee hoor.

Goede praatfilm met een knappe fotografie en met dialogen die eerder doen denken aan Les Invasions Barbares dan aan About Schmidt. Net zoals dat het geval is bij heel wat andere recente Argentijnse producties (Nueve Reinas, El Abrazo Partido,...) wordt ook hier op subtiele wijze de gemoedstoestand van de Argentijnse samenleving- in-crisis verwoven met het hoofdverhaal.

Prima filmpje met een innemende en charismatische hoofdpersoon. Aantal sterke dialogen, hier en daar wat subtiele humor en uiteindelijk een vrij tragische ondertoon. About Schmidt en Les Invasions Barbares schoten ook mij door het hoofd bij het kijken van deze film.

Overall wel een beetje te taai, had graag wat meer sfeerbeelden van Argentinie en Spanje gezien en er heerst een chronisch gebrek aan muziek. Het leeft niet altijd helemaal, maakt dit toch wat hard to watch op sommige momenten.

Ik miste toch wat in deze film.

Het verhaal heeft steeds een soort belofte in zich, maar naarmate de film vordert blijft het inlossen ervan achterwege om te eindigen met een plots en afgeraffeld einde.

Het plot mag bij dergelijke films best mager zijn, maar in deze film stoorde ik me aan het voorspelbare, de film wist me nergens echt te verrassen. Het einde kwam me uiteindelijk ook veel te bedacht over.

De acteerprestaties zijn uitstekend, daar ligt het niet aan.

Deze film is werkelijk een parel met muziek om kippevel van te krijgen en waanzinnige acteer prestaties van Federico Luppi en Mercedes Sampietro een dikke negen voor deze werkelijk prachtige film.

Aangename Spaans/Argentijnsdrama met hier en daar een vleugje humor. Het verhaal had ik al eens eerder gezien. De hoofdpersoon docent pedagogie aan de universiteit wordt gedwongen met pensioen te gaan in verband met bezuinigen. Hier zat meer maatschappijkritiek in dan bijvoorbeeld een Schultze get the Blues of het overgewaardeerde About Schimdt. Verder vond ik de gesprekken met zoon- en vrouwlief zeer sterk, de dialogen en op momenten monologen kwamen sterk naar voren in de film. De pensioengerichte hield een aparte manier van denken erop na, die ik heel goed kon begrijpen. Geen materiele zaken maar een geestelijke wereld zorgt voor het echte leven! Prachtige personage, goed vertolkt met hier en daar schitterende opnames om het land te verkopen. Voor de exotische mensen onderons zekers weten een aanrader. Dus een aangenaam filmpje dat naar het einde toe steeds serieuzer werd en mij zelfs even deed ontroeren.

Rustig voortkabbelend drama waarbij de monologen van de hoofdrolspeler aan een soort van voice-over-aanpak doen denken. De naargeestige stemming en de monotone manier van spreken maakten de film voor mij nogal zwaarmoedig om naar te kijken. Veel interessante filosofie in de film, maar ik mis een vrolijke noot of optimistische kijk die het zwaarmoedige zou kunnen compenseren en het kijkplezier ten goede zou komen.

Het verhaal heeft de economische crisis in Argentinië als achtergrond. Grappig (tussen aanhalingstekens) om te zien hoe men in Argentinië in 2002 naar Spanje keek, als een welvarend land. Met de huidige crisis is daar bitter weinig van over en trekken o.a. de Argentijnen weer terug naar hun eigen land. Het is nu het wachten op dergelijke films, maar dan uit Griekenland. Dat is na Argentinië toch wel het volgende land dat het slachtoffer is geworden van corruptie en op hol geslagen kapitalisme. De geschiedenis herhaalt zich...

Veel filmische kwaliteit en een interessant verhaal, ook uit filosofisch en historisch oogpunt, maar wat mij betreft een tikkeltje te zwaarmoedig en monotoon dus. 3*.

Vertelfilm met de charismatische Federico Luppi die als professor, dweept met de Franse nationale leuze, ook over nog heel wat kwesties en personen er een koppige mening op nahoudt en die ook in boekvorm verwerkt.
Een rustige film eigenlijk waarbij de dialogen en ook monologen toch de ruggegraat vormen en die kan bogen op goed acteerwerk, naast Luppi zeker van Mercedes Sampietro
Komt de vader-zoon relatie zeker aan bod, het is vooral hoe het echtpaar Fer en Lili met elkaar omgaat en wat ze voor elkaar over hebben dat mooi is uitgewerkt.
Het gesprek tussen Fer ( Luppi) en de dame op het archief geeft hierop een duidelijke kijk.
Film verwijst af en toe naar corrupte politici en naar het beknotten van vrijheden.